Jerzy Leowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Leowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1928
Pabianice
Data i miejsce śmierci 25 marca 2006
Warszawa
prof. dr hab. nauk medycznych
Alma Mater Akademia Medyczna w Warszawie (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny)
Doktorat 1964 – nauki medyczne
Akademia Medyczna w Warszawie (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny)
Habilitacja 1975 – nauki medyczne
Akademia Medyczna w Łodzi
Profesura 1978
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Jerzy Leowski (ur. 10 kwietnia 1928 w Pabianicach, zm. 25 marca 2006 w Warszawie) – polski lekarz epidemiolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk medycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1954 ukończył studia w Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. W 1955 uzyskał specjalizację z epidemiologii[1]. W latach 1959–1960 odbył studia podyplomowe w zakresie zdrowia publicznego w Londyńskiej Szkole Higieny i Medycyny Tropikalnej[2].

Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1964 w Akademii Medycznej w Warszawie na podstawie rozprawy pt. Ocena mierników stanu zdrowia pracowników zakładu przemysłowego[2]. W 1975 w Akademii Medycznej w Łodzi na podstawie pracy pt. Ocena walki z gruźlicą w Polsce, uzyskał stopień doktora habilitowanego[1]. W 1978 Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego[1][3]

W latach 1955–1978 pracował w Instytucie Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie, w tym od 1968 na stanowisku dyrektora tego instytutu[2]. Wieloletni pracownik Światowej Organizacji Zdrowia. W latach 1978–1980 pracował jako ekspert w Biurze Regionalnym na Zachodni Pacyfik w Manili. W latach 1980–1988 pełnił funkcje kierownika programu zwalczania gruźlicy w Centrali Światowej Organizacji Zdrowia w Genewie[4]. W okresie od 1996 do 2003 był dyrektorem Szkoły Zdrowia Publicznego w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie.

Członek Polskiego Towarzystwa Higienicznego, Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej, Polskiego Towarzystwa Ftizjopneumonologicznego, Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej, Międzynarodowego Towarzystwa Epidemiologicznego oraz Panelu Ekspertów ds. Gruźlicy Światowej Organizacji Zdrowia[4].

Autor lub współautor ponad 140 publikacji, w tym 70 prac oryginalnych[4]. Autor podręcznika pt Polityka zdrowotna a zdrowie publiczne[5]. Promotor 9 prac doktorskich[4].

Pochowany na Cmentarzu Północnym w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jerzy Leowski. W: Centralny Rejestr Lekarzy RP – wyszukiwarka informacji podstawowych [on-line]. Naczelna Izba Lekarska. [dostęp 2017-08-22].
  2. a b c Piotr Krasucki, Jerzy Leowski (1928-2006) Wspomnienie pośmiertne, „Medycyna Pracy”, 2006, s. 493.
  3. Jerzy Leowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-08-22].
  4. a b c d Janusz Kapuścik, Współcześni uczeni polscy. Słownik Biograficzny. Tom II H–Ł, Warszawa: Ośrodek Przetwarzania Informacji, 1999, s. 641-642, ISBN 83-905295-6-4.
  5. Katalog główny BS - Full View of Record, bs.sejm.gov.pl [dostęp 2016-02-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]