Jim Hall (gitarzysta)
![]() Jim Hall (2010) | |
Imię i nazwisko |
James Stanley Hall |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Powiązania |
Ella Fitzgerald, Gerry Mulligan, Sonny Rollins, Quincy Jones, Ron Carter |
Strona internetowa |
Jim Hall, właśc. James Stanley Hall (ur. 4 grudnia 1930 w Buffalo[1][2], zm. 10 grudnia 2013 w Nowym Jorku) – amerykański gitarzysta jazzowy. Laureat NEA Jazz Masters Award[3] 2004.
Zarys biografii
[edytuj | edytuj kod]Wychowany w rodzinie muzyków, w wieku 10 lat rozpoczął naukę gry na gitarze. Mając 13 lat grał już w Cleveland w zespole jazzowym. Uczęszczał do Cleveland Institute of Music i studiował grę na gitarze klasycznej w Los Angeles u Vincente Gomeza. Pozostawał wówczas pod wpływem muzyki Django Reinhardta. W latach 50. występował w różnych grupach (Chico Hamilton Quintet, 1955-1956; Jimmy Giuffre Three, 1956-1959) oraz jako muzyk studyjny. Nagrał wówczas m.in. album z Billem Evansem. Dzięki występom z Ellą Fitzgerald (1960-1961) w Ameryce Południowej poznał bossa novę. Na początku lat 60. podjął współpracę z Sonnym Rollinsem (1961-1962). Pod koniec lat 60. nagrywał z Gerrym Mulliganem, Quincym Jonesem i Herbiem Hancockiem. W latach 70. nagrywał między innymi z Ornette’em Colemanem, czy w duecie z basistą Ronem Carterem. Nagrał też płyty z takimi muzykami jak Michel Petrucciani, Mike Stern i Pat Metheny.
Wybrana dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- 1957 Jazz Guitar
- 1959 Seven Pieces (z Jimmym Giuffre’em)
- 1960 Good Friday
- 1962 Undercurrent (z Billem Evansem)
- The Bridge (z Sonnym Rollinsem)
- 1963 Live at the Half Note (z Artem Farmerem)
- 1964 Glad to Be Unhappy
- 1966 Intermodulation
- 1969 It's Nice to Be with You
- 1971 Where Would I Be?
- 1972 Alone Together (z Ronem Carterem)
- 1975 Concierto (z Paulem Desmondem)
- Jim Hall Live!
- Commitment
- 1976 Jim Hall Live in Tokyo
- 1978 Jim Hall and Red Mitchell
- 1979 Live at the North Sea Jazz Festival (z Bobem Brookmeyerem)
- 1981 Circles
- 1981 It's a Breeze (z Itzhakiem Perlmanem i Andrè Previnem)
- 1982 First Edition
- 1984 Telephone (z Ronem Carterem)
- 1986 Jim Hall's Three
- 1987 Power of Three (z Michelem Petruccianim i Wayne'em Shorterem)
- 1988 These Roots
- 1989 All Across the City
- 1991 Live at Town Hall
- 1992 Youkali
- Subsequently
- 1993 Live at Village West
- Something Special
- 1994 Dedications & Inspirations
- 1996 Dialogues
- 1997 Textures
- 1998 Live at the Village Vanguard
- By Arrangement
- 1999 Jim Hall & Pat Metheny
- Jim Hall
- 2000 Grand Slam: Live at the Regattabar, Cambridge Massachusetts
- Ballad Essentials
- 2001 Jim Hall & Basses
- 2002 Live in Tokyo
- 2004 Magic Meeting
- 2005 Blues on the Rocks
- Duologues (z Enrico Pieranunzim)
- Free Association
- 2006 Complete Jazz Guitar
- Concierto
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley: The rough guide to jazz. Rough Guides, 2004, s. 325. ISBN 978-1-84353-256-9.
- ↑ Jim Hall na stronie allmusic.com. allmusic.com. [dostęp 2011-06-02]. (ang.).
- ↑ NEA Jazz Masters – Jim Hall. [dostęp 2014-07-05].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Peter Keepnews , Jim Hall, Jazz Guitarist, Dies at 83 [online], nytimes.com, 10 grudnia 2013 [dostęp 2013-12-11] (ang.).
- Jeff Tamarkin , Guitar Great Jim Hall [online], jazztimes.com, 10 grudnia 2013 [dostęp 2017-06-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-23] (ang.).
- John Fordham , Jim Hall obituary [online], theguardian.com, 12 grudnia 2013 [dostęp 2013-12-13] (ang.).
- Brian Priestley , Jim Hall: Jazz guitarist whose subtly powerful style led Pat Metheny to acclaim him as 'the father of modern guitar playing' [online], independent.co.uk, 17 grudnia 2013 [dostęp 2013-12-17] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-25] (ang.).