André Previn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
André Previn
Ilustracja
Imię i nazwisko Andreas Ludwig Priwin
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1929
Berlin
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna, jazz, pop
Zawód muzyk (dyrygent, pianista, kompozytor)
Wytwórnie płytowe RCA, Columbia, Decca, EMI, Deutsche Grammophon, Telarc
Powiązania Houston Symphony,
London Symphony Orchestra,
Pittsburgh Symphony Orchestra,
Royal Philharmonic Orchestra,
Los Angeles Philharmonic
Odznaczenia
Krzyż Komandorski I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Austriacki Krzyż Honorowy Nauki i Sztuki I klasy Krzyż Wielkiego Oficera Orderu Zasługi RFN Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego
Strona internetowa

André Previn, właśc. Andreas Ludwig Priwin (ur. 6 kwietnia 1929 w Berlinie)[1] – amerykański dyrygent, pianista i kompozytor pochodzenia niemieckiego.

Życiorys[edytuj]

Studiował w konserwatoriach w Berlinie i Paryżu. W 1939 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1948 został zaangażowany przez wytwórnię Metro-Goldwyn-Mayer na stanowisko kompozytora i kierownika orkiestr nagrywających muzykę do filmów.

Karierę rozpoczął jako pianista jazzowy oraz kompozytor muzyki filmowej. Do 1962 wydał ponad dziesięć jazzowych albumów (w tym np. King Size!). Od 1960 skoncentrował się na dyrygenturze i pianistyce, sięgając po repertuar klasyczny. Dyrygował najlepszymi orkiestrami symfonicznymi świata, m.in. Boston Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Wiener Philharmoniker, Houston Symphony, Pittsburgh Symphony Orchestra, Los Angeles Philharmonic, London Symphony Orchestra.

Komponował utwory orkiestrowe, pieśni, musicale. Stworzył muzykę do kilkudziesięciu filmów. Otrzymał 4 Oscary za ścieżki dźwiękowe do obrazów: Gigi (1958), Porgy i Bess (1959), Słodka Irma (1963) i My Fair Lady (1964). Na początku lat 80. wrócił na krótki czas do muzyki jazzowej, komponując utwory i nagrywając dwie płyty wraz ze skrzypkiem Itzhakiem Perlmanem i jazzową sekcją rytmiczną. Były to albumy: A Different Kind of Blues i It's a Breeze.

W 1998 zdobył Grand Prix du Disque za nagranie swojej opery, Tramwaj zwany pożądaniem, na podstawie sztuki Tennessee Williamsa.

W 1966 królowa Elżbieta II mianowała go Honorowym Rycerzem Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego.

Życie prywatne[edytuj]

Pięciokrotnie żonaty: 1952-1957 – z Betty Bennet, wokalistką jazzową; 1959-1970 – z poetką, autorką tekstów i piosenkarką Dory Langan Previn; 1970-1979 – z aktorką Mią Farrow (z którą miał 6 dzieci, w tym troje adoptowanych), a w styczniu 1982 w Pittsburghu poślubił 33-letnią wówczas Heather Hales[2], z którą rozstał się po 20 latach; 2002-2006 – ze skrzypaczką Anne-Sophie Mutter.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Dionizy Piątkowski, Jazz, Poznań: Atena, 2005, ISBN 83-85414-90-8
  • Roman Waschko, Przewodnik Iskier: Muzyka jazzowa i rozrywkowa, Warszawa 1970

Linki zewnętrzne[edytuj]