Johann Gottlieb Traugott Ulrich
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | |
Dzieci |
Johann Gottlieb Traugott Ulrich (później w Polsce zwany Jan Bogumił Traugott, ur. 26 marca 1775, w Pförten, Łużyce Dolne, zm. 27 sierpnia 1844 w Warszawie) – ogrodnik warszawski, ewangelik.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Został wcześnie osierocony przez rodziców[1]. Po ich śmierci został sprowadzony do Warszawy przez wuja, Jana Chrystiana Mencke, nadwornego ogrodnika Ogrodu Saskiego[1]. Mencke zatrudnił go jako praktykanta w Ogrodzie Saskim i na Młocinach, w letniej rezydencji hrabiego Henryka Brühla, właściciela rodzinnej wsi Pförten. W wieku lat 17 chłopak został wysłany przez wuja Menckego na trzyletnią praktykę do Saksonii, do Drezna i Pillnitz.
Do śmierci Menckego, po powrocie do Warszawy pracował w zarządzanych przez niego parkach i w roku 1807 przejął po wuju stanowisko ogrodnika Ogrodu Saskiego z pensją 950 złp. Uporządkował nieco zaniedbany i zniszczony przez ćwiczenia wojskowe czasów napoleońskich park, w którym posiadał dwa boczne ogrody warzywne. Po utworzeniu Królestwa Kongresowego wielki książę Konstanty ponownie zezwolił na musztrę w Ogrodzie. Ulrichowi odebrano jego ogródki, w wyniku czego zrezygnował z posady.
Od roku 1805 Ulrich posiadał własny zakład ogrodniczy na kupionym z pomocą wuja terenie przy ul. Ceglanej wielkości 8,6 mórg. Wybudował tam cztery szklarnie, każda długości 100 m, w których hodował owoce południowe. Sprzedaż tych owoców była bardzo intratna, szczególną popularnością cieszyły się daktyle, dostarczane licznej w Warszawie ludności żydowskiej. Od 1822 Ulrich hodował również kwiaty cieplarniane, m.in. nieznane dotychczas w Warszawie kamelie. Od 1832 zakład Ulricha prowadził także sprzedaż nasion, drzewek i cebulek kwiatów.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (Al. 18 nr 38)[2].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Od 1808 roku był żonaty z Anną Krystyną z domu Mencke (1790−1847)[2]. Para miała kilkoro dzieci[2]. Dzieło ojca kontynuował najstarszy syn Jan Krystian Ulrich[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Eugeniusz Szulc: Cmentarze ewangelickie w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989, s. 574. ISBN 83-03-02835-9.
- ↑ a b c d Eugeniusz Szulc: Cmentarze ewangelickie w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989, s. 575. ISBN 83-03-02835-9.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanisław Łoza, Rodziny polskie cudzoziemskiego pochodzenia osiadłe w Warszawie i okolicach, I – III, Warszawa 1932−1935.
- Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, s. 574−575.
- Ludzie związani z Warszawą (Królestwo Kongresowe)
- Niemcy (biografie)
- Polscy przedsiębiorcy XIX wieku
- Polscy przedsiębiorcy ogrodniczy
- Przedsiębiorcy warszawscy (Królestwo Kongresowe)
- Urodzeni w 1775
- Zmarli w 1844
- Warszawscy ogrodnicy
- Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
- Ludzie urodzeni w Brodach (powiat żarski)