Jon wodorotlenkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jon wodorotlenowy)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jon wodorotlenkowy
Jon wodorotlenkowy Jon wodorotlenkowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny OH
Masa molowa 17,08 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 14280-30-9
PubChem 961[2]

Jon wodorotlenkowy[1][3][4] (wodorotlenowy[5][6][7]), OH – jednowartościowy anion (jon jednoujemny) zbudowany z dwóch atomów, tlenu i wodoru. Jon wodorotlenkowy wraz z jonem hydroniowym (oksoniowym) stanowi produkt autodysocjacji wody:

2H2OH3O+ + OH

Związki nieorganiczne oraz niektóre związki organiczne (np. czwartorzędowe wodorotlenki amoniowe) zawierające grupę hydroksylową nazywane są wodorotlenkami. Stopień dysocjacji jonów wodorotlenkowych w wodnych roztworach wodorotlenków decyduje o zasadowości danego związku; związki, które łatwo oddysocjowują jony hydroksylowe noszą nazwę zasad, a ich roztwory wodne to ługi. Do często spotykanych wodorotlenków należą:

Jon wodorotlenkowy może też pełnić rolę ligandu w wielu związkach kompleksowych, np. [Al(OH)4], [Al(OH)6], [Au(OH)4] oraz [Zn(OH)4]. W takich związkach anion wodorotlenkowy jest donorem wolnej pary elektronowej (zasadą Lewisa) i nosi nazwę hydrokso[8] (np. tetrahydroksoglinian potasu).

Grupa hydroksylowa (−OH) występująca w m.in. alkoholach i kwasach jest związana kowalencyjnie i nie ulega dysocjacji z wytworzeniem jonu wodorotlenkowego (w związkach tych oddysocjowywać może jedynie jon wodorowy (H+).

Przypisy[edytuj]

  1. a b Nomenklatura chemii nieorganicznej. Zalecenia 1990. Polskie Towarzystwo Chemiczne, Komisja Nomenklatury Chemii Nieorganicznej. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 1998, s. 73, 140, seria: Wiadomości Chemiczne. Biblioteka. ISBN 83-229-1873-9.
  2. Jon wodorotlenkowy – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 341–342. ISBN 83-01-13654-5.
  4. J.D. Lee: Zwięzła chemia nieorganiczna. Wyd. 1. Warszawa: PWN, 1997, s. 114. ISBN 83-01-12352-4.
  5. Nomenklatura chemii nieorganicznej. Zalecenia 1990. Polskie Towarzystwo Chemiczne, Komisja Nomenklatury Chemii Nieorganicznej. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 1998, s. 153, seria: Wiadomości Chemiczne. Biblioteka. ISBN 83-229-1873-9.
  6. jony. W: Mały słownik chemiczny. Jerzy Chodkowski (red.). Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, s. 240.
  7. wodorotlenki. W: Encyklopedia techniki. Chemia. Władysław Gajewski (red.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, s. 788. OCLC 33835352.
  8. Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 458. ISBN 83-01-13654-5.