Jordi Solé Tura
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
23 maja 1930 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
4 grudnia 2009 |
Zawód, zajęcie |
polityk, prawnik, nauczyciel akademicki |
Stanowisko |
minister kultury (1991–1993) |
Jordi Solé Tura (ur. 23 maja 1930 w Mollet del Vallès, zm. 4 grudnia 2009 w Barcelonie[1]) – hiszpański i kataloński polityk, prawnik oraz nauczyciel akademicki, parlamentarzysta, minister kultury (1991–1993), jeden z twórców hiszpańskiej konstytucji uchwalonej w okresie demokratyzacji w 1978.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie piekarzy. W 1958 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Barcelońskim. W 1956 został wykluczony z uczelni za udział w pierwszym kongresie studentów, jednak przywrócono go w 1957. Od 1956 należał do nielegalnej w okresie frankistowskim komunistycznej partii katalońskiej PSUC, z której wystąpił w 1964. Od 1958 był nauczycielem akademickim na macierzystej uczelni. W 1961 w obawie przed represjami wyemigrował, pracował we Francji i Rumunii, po powrocie do kraju w 1965 ponownie zajął się działalnością akademicką. Z przyczyn politycznych wkrótce został zwolniony, zajmował się tłumaczeniami, a w 1967 obronił doktorat. Powrócił na uniwersytet po dwuletniej przerwie. W 1969 przez pół roku był więziony. Wykładał następnie na Uniwersytecie Autonomicznym w Barcelonie. Później ponownie uczyła na Uniwersytecie Barcelońskim, w 1982 objął stanowisko profesora, a w 1985 został dziekanem wydziału prawa[1].
W połowie lat 70. powrócił do aktywnej działalności politycznej. Został członkiem komitetu centralnego PSUC i komitetu centralnego Komunistycznej Partii Hiszpanii[1]. W latach 1977–1982 sprawował mandat posła do konstytuanty oraz do Kongresu Deputowanych I kadencji[2]. Znalazł się w siedmioosobowym zespole, który opracował przyjętą w 1978 nową demokratyczną konstytucję[3]. W 1983 krótko był radnym Barcelony. Czasowo wycofał się z aktywności politycznej, koncentrując się na pracy naukowej[1].
Dołączył wkrótce do Partii Socjalistów Katalonii, wchodzącej w skład Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej. W 1988 uzyskał mandat posła do katalońskiego parlamentu[1]. W latach 1989–2000 z ramienia socjalistów zasiadał w Kongresie Deputowanych IV, V i VI kadencji[2]. Od marca 1991 do lipca 1993 był ministrem kultury w trzecim rządzie Felipe Gonzáleza[4].
W 2004 zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera. Jego syn Albert Solé zrealizował film dokumentalny Bucarest, la memoria perdida, poświęcony walce ojca z tą chorobą. Otrzymał za niego w 2009 nagrodę Goya[1].
Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Karola III (1993)[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Solé Tura, Jordi. mcnbiografias.com. [dostęp 2018-02-11]. (hiszp.).
- ↑ a b Solé Tura, Jordi. congreso.es. [dostęp 2018-02-11]. (hiszp.).
- ↑ Los 'padres' de la Constitución exigen un consenso similar al del 78 para reformar la Carta Magna. elmundo.es, 8 października 2003. [dostęp 2018-02-11]. (hiszp.).
- ↑ Gobiernos de España. zarate.eu. [dostęp 2018-02-11]. (hiszp.).