Alfredo Pérez Rubalcaba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfredo Pérez Rubalcaba
Alfredo Pérez Rubalcaba 2012c (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1951
Solares
Wicepremier Hiszpanii
Okres od 21 października 2010
do 12 lipca 2011
Przynależność polityczna PSOE
Sekretarz generalny Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej
Okres od 4 lutego 2012
do 26 lipca 2014
Przynależność polityczna PSOE
Poprzednik José Luis Rodríguez Zapatero
Następca Pedro Sánchez

Alfredo Pérez Rubalcaba (ur. 28 lipca 1951 w Solares w Medio Cudeyo[1]) – hiszpański polityk i chemik, deputowany do Kongresu Deputowanych V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji, minister w rządach Felipe Gonzáleza i José Luisa Rodrígueza Zapatero, pierwszy wicepremier Hiszpanii od 2010 do 2011, sekretarz generalny Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej w latach 2012–2014.

Życiorys[edytuj]

Alfredo Pérez Rubalcaba ukończył chemię na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Specjalizował się w chemii organicznej i biochemii. W 1978 doktoryzował się na tej uczelni, na której doszedł do stanowiska profesora, obejmując również katedrę chemii organicznej. Pracował także m.in. na Uniwersytecie w Konstancji w Niemczech. Opublikował ponad 30 artykułów w międzynarodowych czasopismach naukowych[2].

W czasie studiów w 1975 reprezentował sekcję atletyczną klubu sportowego Celta Vigo na krajowych zawodach uniwersyteckich, wygrywając bieg na 100 m, pokonawszy dystans w 10,9 s[3].

Od grudnia 1982 do maja 1985 zajmował stanowisko dyrektora gabinetu technicznego sekretarza stanu ds. szkolnictwa wyższego i badań. Od maja 1985 do września 1986 był dyrektorem generalnym ds. szkolnictwa uniwersyteckiego, a następnie do lipca 1988 sekretarzem generalnym ds. edukacji[2].

Od 29 lipca 1988 do 23 czerwca 1992 pełnił funkcję sekretarza stanu ds. edukacji, po czym objął urząd ministra edukacji i nauki w rządzie premiera Felipe Gonzáleza. 13 lipca 1993 został ministrem prezydencji, którym pozostał do 6 maja 1996[2][4].

W 1993 objął po raz pierwszy mandat deputowanego do Kongresu Deputowanych z ramienia PSOE, reprezentując okręg Toledo. W dwóch następnych kadencjach parlamentu reprezentował okręg Madryt. W latach 2004–2008 posłował z okręgu Kantabria (przewodniczył przez dwa lata frakcji poselskiej socjalistów), a od 2008 do 2011 z okręgu Kadyks. W ostatniej swojej kadencji ponownie był deputowanym z Madrytu (2011–2014)[2][1].

11 kwietnia 2006 objął urząd ministra spraw wewnętrznych w rządzie premiera José Luisa Rodrígueza Zapatero. 21 października 2010 został dodatkowo mianowany pierwszym wicepremierem Hiszpanii[2] i rzecznikiem prasowym gabinetu. W maju 2011 został wskazany przez kierownictwo PSOE jako kandydat na stanowisko nowego sekretarza generalnego (lidera) partii[5]. 12 lipca tegoż roku odszedł ze stanowisk rządowych[4] celem poprowadzenia kampanii PSOE w przedterminowych wyborach.

Socjaliści uzyskali w tym głosowaniu najgorszy wynik od czasu demokratyzacji. Pomimo tego Alfredo Pérez Rubalcaba wystartował w lutym 2012 w wyborach na sekretarza generalnego PSOE. W wyniku głosowania pokonał Carme Chacón (różnicą 487 głosów do 465 głosów)[6]. W czerwcu 2014, po słabym wyniku partii w wyborach europejskich, zapowiedział swoją dymisję[7]. W lipcu tegoż roku na czele partii zastąpił go Pedro Sánchez. We wrześniu 2014 Alfredo Pérez Rubalcaba zrezygnował również z mandatu poselskiego[1].

Przypisy

  1. a b c Pérez Rubalcaba, Alfredo (hiszp.). congreso.es. [dostęp 2016-10-02].
  2. a b c d e Alfredo Pérez Rubalcaba (hiszp.). mir.es. [dostęp 2016-10-02].
  3. Rubalcaba privado (hiszp.). elpais.com, 27 czerwca 2010. [dostęp 2016-10-02].
  4. a b Gobiernos de España (hiszp.). zarate.eu. [dostęp 2016-10-02].
  5. Spain PM backs veteran Rubalcaba as successor (ang.). reuters.com, 28 maja 2011. [dostęp 2016-10-02].
  6. Alfredo Pérez Rubalcaba gana a Carme Chacón por 22 votos de diferencia (hiszp.). elperiodicodeaqui.com, 4 lutego 2012. [dostęp 2016-10-02].
  7. Rubalcaba deja su escaño en septiembre y abandona la política (hiszp.). infolibre.es, 26 czerwca 2014. [dostęp 2016-10-02].