Julia Stereo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julia Stereo
Radio Eltra Julia-stereo.jpg
Typ tranzystorowy, stereofoniczny
Producent Eltra
Kraj  Polska
Lata produkcji 1979–1991
Dane techniczne
Zakresy fal
Fale długie 150–285 kHz
Fale średnie 525–1605 kHz
Fale krótkie I 5,9–6,25 MHz
Fale krótkie II 7,1–7,35 MHz
Fale krótkie III 9,36–9,85 MHz
Fale krótkie IV 11,5–12,1 MHz
Fale krótkie V 15–15,5 MHz
Fale krótkie VI 17,7–17,91 MHz
Fale krótkie VII 21–21,8 MHz
UKF I 65,5–73 (OIRT) MHz
UKF II 87,5–100 (CCIR) MHz
Czułość użytkowa
Fale długie ≤ 2 mV
Fale średnie ≤ 1 mV
Fale krótkie ≤ 40 μV
UKF I ≤ 5 μV
UKF II ≤ 5 μV
Pasmo przenoszenia
Tor AM 100–4000 Hz
Tor FM 100–10000 Hz
Inne
Wymiary 420×260×125 mm
Masa 6 kg
Dane z Unitraklub.pl[1], o ile nie zaznaczono inaczej.

Julia Stereo – polski przenośny odbiornik radiowy produkowany przez Unitrę Eltra od 1979 do 1991 roku[2].

Najważniejszą cechą tego odbiornika był „światowy zakres” – umożliwiał odbiór:

  • AM – fal długich, średnich i 7 zakresów fal krótkich z podwójną przemianą częstotliwości,
  • FM – fal ultrakrótkich w zakresie OIRT i CCIR[a]

Odbiornik był wyposażony w dekoder sygnału stereofonicznego (UL 1611N), ale tylko jeden głośnik. Odbiór stereo był możliwy na dwóch dołączonych głośnikach (kolumnach) zewnętrznych lub poprzez słuchawki stereofoniczne. Możliwy był także odbiór audycji stereo przy użyciu tylko jednego głośnika zewnętrznego. Wówczas głośnik wewnętrzny służył do osłuchu kanału lewego, zaś zewnętrzny do odsłuchu kanału prawego. Ponadto posiadał potencjometr siły dźwięku, balansu i oddzielną regulację tonów niskich i wysokich oraz duże i wygodne pokrętło strojenia. Moc wyjściowa wewnętrznego wzmacniacza mocy (2 × UL 1481P) wynosiła 2 × 5 W przy zasilaniu sieciowym i 2 × 2,5 W przy zasilaniu z baterii. Odbiornik posiadał ponadto konstrukcję częściowo modułową – stereodekoder, wzmacniacz mocy, zasilacz.

Obudowa wykonana z tworzywa sztucznego w kolorze czarnym, rzadziej w kolorach czarno-srebrny (srebrna kratka głośnika, boki obudowy i tył) oraz bardzo sporadycznie spotykana wersja całkowicie srebrna.

Dodatkowo odbiornik był wyposażony w:

  • gniazdo wyjściowe audio (DIN),
  • gniazdo magnetofonowe (DIN) (zapis),
  • dwa gniazda głośnikowe (4 Ω),
  • gniazdo słuchawkowe z przodu obudowy (400 Ω),
  • zasilanie sieciowe, bateryjne (8 baterii R20) lub z zewnętrznego akumulatora 10–16 V,
  • możliwość podłączenia zewnętrznej anteny FM (300 Ω),
  • wskaźnik poziomu sygnału i poziomu napięcia baterii,
  • wskaźnik programu UKF,
  • układ ARC,
  • programator 5 stacji UKF,
  • oświetlenie skali (w przypadku zasilania bateryjnego załączane „na życzenie” przyciskiem),
  • siedem małych strzałeczek umieszczonych na prowadnicy, przesuwanych w górę lub w dół pełniących rolę „znaczników” dla odbieranych stacji.

Schemat OR Julia-Stereo zamieszczono w Radioelektroniku nr 5/1980 str. 115.

Wersja eksportowa[edytuj | edytuj kod]

W wersji eksportowej odbiornik nosił nazwę Tramp WE 100, wyposażony był tylko w zakres UKF standardu CCIR (87,5–108 MHz) i był monofoniczny[3]. W odróżnieniu od wersji eksportowej odbiornika (Tramp WE 100) w JULII stereo nie było możliwości użycia wewnętrznego wzmacniacza mocy do odtwarzania dźwięku z zewnętrznych źródeł (np. magnetofonu czy gramofonu), a to ze względu na brak przełącznika przystosowującego urządzenie do tego rodzaju pracy. W miejscu gdzie Tramp WE 100 posiadał ten przełącznik (chociaż był monofoniczny), JULIA stereo posiadała przełącznik zakresów UKF OIRT i CCIR. Mimo to, był to chyba jeden z bardzo niewielu przypadków gdzie wersja krajowa była lepsza i bardziej rozbudowana od eksportowej.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zakres UKF CCIR był niepełny – tylko do 100 MHz, a nie (już wówczas stosowany) do 108 MHz. Jedynie egzemplarze z końca produkcji posiadały pełny UKF CCIR (nieliczna partia)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eltra Julia Stereo. [dostęp 2017-12-25].
  2. Radioodbiornik Julia Stereo. www.oldradio.pl. [dostęp 2017-12-25].
  3. Tramp WE 100 (ang.). www.radiomuseum.org. [dostęp 2017-12-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]