Juliusz Roman Heinzel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Roman Piotr Ryszard Heinzel
porucznik kawalerii porucznik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1899
Łódź
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 16 Pułk Ułanów Wielkopolskich, 7 Pułk Ułanów Lubelskich
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Późniejsza praca przemysłowiec
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Juliusz Roman Piotr Ryszard Heinzel (ur. 5 grudnia 1899 w Łodzi, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – oficer kawalerii Wojska Polskiego, przemysłowiec łódzki, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej[1].

Życiors[edytuj | edytuj kod]

Juliusz Roman Heinzel był synem Juliusza Teodora i Anny z domu Greyer, wnukiem przemysłowca pochodzenia niemieckiego Juliusza Heinzela[1].

W 1918 roku wstąpił na ochotnika Wojska Polskiego. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty oraz Szkołę Podoficerów Jazdy. W 1920 roku walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej w 16 pułku ułanów, jako dowódca szwadronu, za co został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku; został zweryfikowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1920 roku. Do 1921 roku służył w 16 p.uł. W 1921 roku został przeniesiony do rezerwy. W latach 1927, 1931 i 1934 odbywał ćwiczenia rezerwy.

Juliusz Heinzel walczył w wojnie obronnej, dostał się do niewoli sowieckiej. W 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach. Po ekshumacji jego zwłoki spoczęły na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 minister obrony narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia kapitana[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

 Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Po przejściu do rezerwy rozpoczął naukę na Uniwersytecie Poznańskim. Po śmierci ojca wrócił do Łodzi, gdzie w latach 1922 – 1925 pracował w Zarządzie Towarzystwa Przemysłowego J. Heinzel. Od 1925 r. prowadził swój majątek pod Łodzią.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Leszek Skrzydło: Rody fabrykanckie. Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1999, s. 80. ISBN 83-87522-23-6.
  2. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  3. XV–lecie 16/2 Pułku Ułanów Wielkopolskich (1919–1934). 1934, s. 42.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3106 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 28, poz. 1123)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, s. 161.
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 632, 710,;
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1934, s. 123, 598;
  • Ogrody Wspomnień – Juliusz Roman Piotr Ryszard Heinzel [dostęp 2012-05-27]