Starobielsk
49°17′N 38°55′E/49,283333 38,916667
| |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Rejon | |||||
| Hromada | |||||
| Data założenia |
1686[1] | ||||
| Prawa miejskie |
1797[1] | ||||
| Powierzchnia |
13,32 km² | ||||
| Populacja (2019) • liczba ludności |
| ||||
| Nr kierunkowy |
+380 6461 | ||||
| Kod pocztowy |
92700 | ||||
| Tablice rejestracyjne |
BB | ||||
Położenie na mapie obwodu ługańskiego  | |||||
Położenie na mapie Ukrainy  | |||||
| 49°17′N 38°55′E/49,283333 38,916667
| |||||
| Strona internetowa | |||||
Starobielsk (ukr. Старобільськ, Starobilśk, ros. Старобельск) – miasto na Ukrainie, w obwodzie ługańskim, siedziba rejonu starobielskiego[3] i hromady Starobielsk[4][5], od marca 2022 pod okupacją rosyjską.
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Starobielsk leży nad rzeką Ajdar (dopływ Dońca)[6], na południowy wschód od Charkowa[7]. W przeszłości należał do obłastii (obwodu) woroszyłowgradzkiej, a obecnie do obwodu ługańskiego[7].
Gospodarka
[edytuj | edytuj kod]W mieście rozwinął się przemysł spożywczy, meblarski oraz odzieżowy[8].
Historia
[edytuj | edytuj kod]
.jpg)
Już w 1650 roku na wyspie między rozlewiskami rzeki Ajdar zbudowano placówkę dla ochrony południowych granic Rosji i drewniany kościół Matki Bożej Pokrowskiej.
Miasto powstało w 1686 roku pod nazwą słoboda Biela Stara ukr. Стара Біла, później stał się znany jako Bielski grodek ukr. Більський городок lub ukr. Бельський городок, obecną nazwą od 1797 r. jest Starobielsk[9].
W latach 30. XX wieku w mieście zbudowano fabrykę mechaniczną[6][1], fabrykę odzieży[6][1].
W latach 1939–1940 w Starobielsku na obszarze byłego klasztoru mieścił się obóz jeniecki dla Polaków, oficerów (także podchorążych) służby stałej i rezerwy Wojska Polskiego, wziętych do niewoli przez Związek Radziecki po zajęciu wschodnich obszarów Polski po 17 września 1939 roku[7].
W kwietniu i maju 1940 roku byli oni przewożeni sukcesywnie do Charkowa i rozstrzeliwani przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku (część zbrodni katyńskiej). Zamordowani jeńcy są pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie w Piatichatkach. 48 Polaków zmarło w obozie starobielskim i zostało pochowanych na starym cmentarzu miejskim, w 1994 roku[10] przeniesiono ich ciała na cmentarz czmirowski.
W 1961 r. w mieście zbudowano fabrykę mebli[6][1].
Demografia
[edytuj | edytuj kod]- Według spisu powszechnego z 1897 roku Starobielsk liczył 13 123 osoby.
- 1975 – 22,7 tys. mieszkańców[6]
- 1989 – 25 053 mieszkańców[11][1]
- 2013 – 18 297 mieszkańców[12]
Miasta partnerskie
[edytuj | edytuj kod]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Старобельск // Большой энциклопедический словарь (в 2-х тт.). / редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. том 2. М., „Советская энциклопедия”, 1991. стр.408.
- ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.48.
- ↑ Starobilśkyj rajon – Decentralizacija (Старобільський район – Децентралізація) [online], decentralization.ua [dostęp 2026-04-21] (ukr.).
- ↑ Starobilśka terytorialna hromada – Decentralizacija (Старобільська територіальна громада – Децентралізація) [online], decentralization.ua [dostęp 2026-04-21].
- ↑ м. Старобільськ - Довідник КАТОТТГ [online], directory.org.ua [dostęp 2026-04-21].
- ↑ a b c d e Старобельск // Большая Советская Энциклопедия. / под ред. А. М. Прохорова. 3-е изд. том 24 (кн.1). М., «Советская энциклопедия», 1976.
- ↑ a b c W świetle 1982 ↓, s. 16.
- ↑ Starobielsk, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-08-11].
- ↑ В. В. Лучик: Етимологічний словник топонімів України. Kijów: Centrum Wydawnicze «Академія», 2014, s. 448.
- ↑ Ewa Gruner-Żarnoch: Starobielsk w oczach ocalałych jeńców. [Stowarzyszenie Katyń], 2001, s. 28.
- ↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу.
- ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України, 2013. [dostęp 2023-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (ukr.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów. Londyn: Gryf, 1982.
- Старобельск // Большая Советская Энциклопедия. / редколл., гл. ред. Б. А. Введенский. 2-е изд. том 40. М., Государственное научное издательство «Большая Советская энциклопедия», 1957. стр.505
- Старобельск // Советский энциклопедический словарь. редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. 4-е изд. М., «Советская энциклопедия», 1986. стр.1269
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalne informacje o mieście (ukr.) gska2.rada.gov.ua [dostęp 2011-08-27]
- Starobielsk, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 245.
- Informacje o obozie starobielskim. lwow.wilno.w.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-19)]. interia.pl [dostęp 2011-08-27]
