Karalio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Caralio.svg

Karalio (Caralio) – polski herb szlachecki z nobilitacji.

Opis herbu[edytuj]

Na tarczy dzielonej w słup w polu prawym, czerwonym, lew wspięty, złoty, ukoronowany.

W polu lewym, błękitnym, feniks purpurowy, wyłaniający się z płomieni czerwonych, patrzący w słońce złote w prawym górnym rogu pola.

Klejnot: Pół lwa jak w godle.

Labry z prawej czerwone, podbite złotem, z lewej błękitne, podbite złotem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany 29 kwietnia 1552 Janowi Jakubowi (Giovanni Giacobbe lub Giacomo) Caraglio z Werony[1]. Caraglio pracował jako wyrzynacz gemm, uzyskał prawo do używania herbu jako znaku imiennego na swych wyrobach złotniczych[2].

Herbowni[edytuj]

Caralio – Caraglio – Karalio.

Przypisy

  1. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 37. ISBN 83-7181-217-5.
  2. Anna Wajs: Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Warszawa: DiG, 2001, s. 28. ISBN 83-7181-173-X.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]