Karim al-Alami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Karim Alami)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karim al-Alami
Karim al-Alami
Państwo  Maroko
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1973
Casablanca
Wzrost 188 cm
Masa ciała 85 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1990
Zakończenie kariery 2002
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 25 (21 lutego 2000)
Australian Open 3R (1998, 2000)
Roland Garros 3R (2001)
Wimbledon 2R (1994, 1999)
US Open 2R (1994, 2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 130 (17 sierpnia 1998)
Australian Open 2R (1998)
US Open 1R (1994)

Karim al-Alami (arab. كريم العلمي, Karīm al-ʿAlamī; ur. 24 maja 1973 w Casablance) – marokański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj]

Praworęczny Marokańczyk karierę zawodową rozpoczął w 1990 roku, a zakończył w 2002 roku.

W 1991 roku odniósł wiele sukcesów w turniejach juniorów – w singlu finał US Open i półfinał French Open, w deblu wygrana Wimbledonu z Gregiem Rusedskim i US Open (z Johnem-Laffniem de Jagerem. Wyniki te dały mu pozycję wicelidera klasyfikacji juniorskiej, a lidera w grze podwójnej.

W 1994 roku na turnieju ATP World Tour w Ad-Dausze odniósł zwycięstwo nad liderem rankingu światowego Pete'em Samprasem. Kilka miesięcy później po raz pierwszy doszedł do finału turniejowego, przegrywając w Casablance z Renzo Furlanem.

W 1996 roku jako pierwszy Marokańczyk odniósł turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour, po zwycięstwie w finale imprezy w Atlancie nad Nicklasem Kultim. We wrześniu tegoż roku wygrał także turniej w Palermo, pokonując w finale Adriana Voineę. W 1998 roku Al-Alami był w finale w Bolonii, a w 1999 roku w finałach w Barcelonie i Bukareszcie. Wiosną 2000 roku Marokańczyk doszedł do półfinału turnieju ATP Masters Series w Monte Carlo, pokonując m.in. Magnusa Normana, Alberta Costę i Thomasa Johanssona, a przegrywając z Cédriciem Piolinem, późniejszym zwycięzcą.

Jako deblista wygrał jeden turniej zawodowy, w 1997 w Marbelli w parze z Juliánem Alonso. Dodatkowo osiągnął 3 finały.

Al-Alami dwukrotnie startował w igrzyskach olimpijskich, w Barcelonie w 1992 roku odpadając w 1 rundzie z późniejszym mistrzem Marcem Rossetem, a w 2000 roku w Sydney dochodząc do ćwierćfinału, gdzie ponownie musiał uznać wyższość Rogera Federera.

W latach 1990–2002 Al-Alami bronił barw narodowych w Pucharze Davisa, rozgrywając w ramach tych rozgrywek 50 spotkań, z czego 32 wygrał . Razem z Hiszamem Arazim i Junusem al-Ajnawim tworzył reprezentację, która w latach 2001–2002 grała w grupie światowej Pucharu Davisa.

W rankingu gry pojedynczej Al-Alami najwyżej był na 25. miejscu (21 lutego 2000), a w klasyfikacji gry podwójnej na 130. pozycji (17 sierpnia 1998).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (2–4)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 20 marca 1994 Casablanca Ceglana Włochy Renzo Furlan 2:6, 2:6
Zwycięzca 1. 5 maja 1996 Atlanta Ceglana Szwecja Nicklas Kulti 6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 29 września 1996 Palermo Ceglana Rumunia Adrian Voinea 7:5, 2:1 krecz
Finalista 2. 14 czerwca 1998 Bolonia Ceglana Hiszpania Julián Alonso 1:6, 4:6
Finalista 3. 18 kwietnia 1999 Barcelona Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 6:7(2), 3:6, 3:6
Finalista 4. 3 października 1999 Bukareszt Ceglana Hiszpania Alberto Martín 1:6, 4:6

Gra podwójna (1–3)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 23 czerwca 1996 Bolonia Ceglana Węgry Gábor Köves Południowa Afryka Brent Haygarth
Południowa Afryka Christo Van Rensburg
1:6, 4:6
Finalista 2. 30 marca 1997 Casablanca Ceglana Węgry Gábor Köves Portugalia João Cunha e Silva
Portugalia Nuno Marques
6:7, 2:6
Zwycięzca 1. 14 września 1997 Marbella Ceglana Hiszpania Julián Alonso Hiszpania Alberto Berasategui
Hiszpania Jordi Burillo
4:6, 6:3, 6:0
Finalista 3. 2 listopada 1997 Bogota Ceglana Wenezuela Maurice Ruah Argentyna Luis Lobo
Brazylia Fernando Meligeni
1:6, 3:6

Bibliografia[edytuj]