Karl Eibl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karl Eibl
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1891
Steeg
Data i miejsce śmierci 21 stycznia 1943
na północny-zachód od Stalingradu
Przebieg służby
Lata służby 1914 – 1918, 1918 – 1938, 1938 – 1945
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier, armia austriacka, Wehrmacht
Stanowiska dowódca 385 Dywizji Piechoty, XXIV Korpusu Pancernego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu i mieczami Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Medal Rannych – dwukrotnie ranny (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola Odznaka za 4-letnią Służbę w Heer lub Kriegsmarine Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Czarna odznaka za rany (III Rzesza)

Karl Hans Eibl[1] (ur. 23 lipca 1891 w Steeg, zm. 21 stycznia 1943 koło Stalingradu) – austriacki i niemiecki wojskowy, generał piechoty.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem urzędnika kolejowego i urodził w budynku stacji kolejowej Steeg-Bosau w Bad Goisern.

Na początku I wojny światowej wstąpił do Terezjańskiej Akademii Wojskowej, po jej ukończeniu został oficerem w 21 pułk Landwehry. W składzie tego pułku brał udział w walkach I wojny światowej na froncie wschodnim i południowym. W końcowym okresie wojny był dowódcą kompanii.

Po rozpadzie Cesarstwa Austriackiego i armii austro-węgierskiej, powrócił do powstałej Republiki Austrii, gdzie wstąpił do tworzącego się wojska austriackiego. Służbę pełnił w 6 pułku piechoty, gdzie był dowódcą kompanii i adiutantem batalionu.

Po Anschlusie Austrii przez III Rzeszę, przeniósł się do Wehrmachtu, gdzie zaliczono mu stopień majora z armii austriackiej ze starszeństwem od dnia 1 czerwca 1935 roku. Jesienią 1938 roku został dowódcą batalionu w 132 pułku piechoty 44 Dywizji Piechoty składającej się z Austriaków.

Po wybuchu II wojny światowej, nadal dowodził batalionem i wziął udział w ataku na Polskę, biorąc udział w walkach na południu Polski, a jego szlak bojowy rozpoczął się od Krakowa, a zakończył się we Lwowie. Po zakończeniu walk w Polsce batalion wraz z całą dywizją został przerzucony na zachód. Następnie wziął udział w atak na Francję w maju 1940 roku. W trakcie tej kampanii w dniu 8 czerwca 1942 roku został mianowany dowódcą 132 pułku piechoty. Po zakończeniu walk na terenie Francji pozostał w składzie wojsk okupacyjnych do kwietnia 1941 roku, kiedy został przerzucony na wschód.

Jako dowódca pułku wziął udział w atak na ZSRR, działając w składzie 6 Armii Grupy Armii „Południe”. Brał udział w walkach o Kijów i Charków. W dniu 7 stycznia 1942 roku został dowódcą nowoutworzonej 385 Dywizji Piechoty, która po przeszkoleniu w kwietniu 1942 roku została skierowana na front, początkowo w znalazła się w składzie Grupy Armii „Środek”, a później Grupy Armii „Południe”. Następnie w składzie 2 Armii Grupy Armii „B”. Wziął wtedy udział walkach pod Woroneżem, a następnie zajęła pozycje obronne wzdłuż brzegu rzeki Don. Następnie broniła tych pozycji w czasie kontrofensywy radzieckiej, wyniku której okrążono wojska niemieckie w Stalingradzie. 385 Dywizją Piechoty dowodził do 1 stycznia 1943 roku, po czym przeniesiony do rezerwy dowództwa.

W dniu 20 stycznia 1943 roku, w związku z samobójstwem gen. por. Arno Jahra, dowódcy XXIV Korpusu Pancernego, został dowódcą tego korpusu. Następnego dnia udając się na linię frontu, czasie zamieci śnieżnej, kolumna którą się poruszał została ostrzelana przez włoski oddział strzelców alpejskich, którzy wzięli ją za kolumnę wojsk radzieckich. W wyniku tego ostrzału został ciężko ranny i po przewiezieniu do szpitala po kilku godzinach zmarł w wyniku dużego upływy krwi. Pośmiertnie został awansowany do stopnia generała piechoty.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

armia austro-węgierska[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Leutnant) (01.08.1914)
  • porucznik (Oberleutnant) (01.05.1915)

armia austriacka[edytuj | edytuj kod]

  • kapitan (Hauptmann) (01.01.1921)
  • major (Major) (25.09.1928)

Wehrmacht[edytuj | edytuj kod]

  • major (Major) (1938 ze starszeństwem od 01.06.1935)
  • podpułkownik (Oberstleutnant) (20.04.1939)
  • pułkownik (Oberst) (01.02.1941)
  • generał major (Generalmajor) (01.02.1941)
  • generał porucznik (Generalleutnant) (19.12.1942)
  • generał piechoty (General der Infanterie) (01.03.1943 ze starszeństwem od 01.01.1943 – pośmiertnie)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Константин Залесский: Железный крест. Самая известная военная награда Второй мировой войны. Moskwa: Яуза-Пресс, 2007. ISBN 978-5-903339-37-2. (ros.)
  • Eibl, Karl (niem.). Lexikon der Wehrmacht. [dostęp 2021-02-16].