Karl Heinrich Ulrichs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karl Heinrich Ulrichs
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1825
Aurich
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1895
L’Aquila
Zawód pisarz

Karl Heinrich Ulrichs (ur. 28 sierpnia 1825 w Aurich, zm. 14 lipca 1895 w L’Aquili) – niemiecki prawnik, dziennikarz, wydawca, pionier seksuologii i pierwszy znany aktywista na rzecz równości osób homoseksualnych.

Zajmował się badaniami na temat miłości osób tej samej płci, którą określał mianem uranizmu (nie istniało wtedy jeszcze pojęcie homoseksualizm), wprowadził klasyfikację 7 płci, wśród których homoseksualnych mężczyzn określał mianem urningów[1]. Propagował możliwość zawierania małżeństw jednopłciowych, które nazwał małżeństwami urańskimi. Otwarcie przyznawał się do swoich preferencji, co było w jego czasach wystąpieniem bardzo nietypowym, a ze względu na grożące sankcje karne również niebezpiecznym. Podczas Niemieckiego Dnia Prawników w 1867 w Monachium zawarł w swoim przemówieniu postulat dekryminalizacji stosunków płciowych między mężczyznami jako wynikających z naturalnych predyspozycji, co wywołało ogromne oburzenie wśród słuchaczy i doprowadziło do przerwanie jego wystąpienia w atmosferze skandalu.

Volkmar Sigusch nazwał Ulrichsa „pierwszym gejem w historii świata”. Należy on do pierwszych myślicieli i aktywistów tego, co znamy dziś jako ruch LGBT, za życia pozostawał jednak ze swoimi poglądami i postulatami odrzucony. Zamiast pożądanej liberalizacji doczekał się zaostrzenia represji przeciwko homoseksualistom po wprowadzeniu jednolitego niemieckiego kodeksu karnego w 1871 (paragraf 175), przez co w 1880 wyemigrował do Włoch. Część jego dorobku naukowego została kontynuowana przez innego pioniera seksuologii i idei równouprawnienia gejów i lesbijek, Magnusa Hirschfelda. Postać Ulrichsa, przez ponad sto lat zapomniana, doczekała się ponownego odkrycia i uznania na początku XXI wieku przez współczesnych badaczy społeczności LGBT.

Życiową pasją Ulrichsa była także łacina – tworzył wiersze w tym języku, za które bywał nagradzany (np. za zbiór Apicula Latina). Wśród napisanych przez niego łacińskich epigramów znaleźć można kilka autorefleksji oraz wyrazów rozterek emocjonalnych związanych z jego tożsamością płciową i orientacją seksualną. Jego utwory nie doczekały się jednak ponownego wydania ani przekładu na języki współczesne. Na emigracji we Włoszech zaczął wydawać łacińskie czasopismo Alaudae (ukazywało się ono w latach 1889–1895). Czasopismo to związane było z jego projektem ożywienia języka łacińskiego lub też przynajmniej przywrócenia mu statusu języka dyplomacji i komunikacji międzynarodowej.

Przypisy

  1. Magdalena Mijas: Sodomici, inwerci, urningowie. Homoseksualność w dziewiętnastowiecznym dyskursie medycznym. W: Grzegorz Iniewicz, Magdalena Mijas, Bartosz Grabski: Wprowadzenie do Psychologii LGB. Wrocław: Wydawnictwo Continuo, 2012, s. 41. ISBN 978-83-62182-30-5.

Bibliografia[edytuj]

  • Volkmar Sigusch: Karl Heinrich Ulrichs, Der erste Schwule der Weltgeschichte. Hamburg: Männerschwarm, 2000. ISBN 978-3861491057.
  • Hubert Kennedy: Karl Heinrich Ulrichs: Leben und Werk. Hamburg: Männerschwarm, 2001. ISBN 3-935596-27-8.

Zobacz też[edytuj]

Żywa łacina