Karol Dziewoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Józef Dziewoński
Karol Dziewoński - profesor chemii na Uniwersytecie Warszawskim i Jagiellońskim.
Karol Dziewoński - profesor chemii na Uniwersytecie Warszawskim i Jagiellońskim.
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1876
Jarosław
Data i miejsce śmierci 6 grudnia 1943
Kraków
Profesor nauk chemicznych
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1903
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Karol Józef Dziewoński (ur. 18 sierpnia 1876 w Jarosławiu, zm. 6 grudnia 1943 w Krakowie) - polski profesor chemii organicznej i kierownik II Zakładu Chemicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, specjalista w zakresie chemii barwników i technologii farbiarstwa. Przewodniczący Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1924-1937). Od 1919 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (1919 członek-korespondent, 1923 członek czynny), od 1936 członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1923 członkiem Akademii Nauk Technicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem malarza i powstańca styczniowego Józefa Dziewońskiego i Albertyny z Bayerów. Po ukończeniu szkoły średniej w roku 1895, wstąpił na Wydział Chemii Technicznej Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W 1901 uzyskał tam stopień inżyniera technologa, a w 1903 doktora nauk technicznych. Już w trakcie studiów został zatrudniony jako demonstrator, a po ukończeniu studiów jako asystent Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W latach 1902-1904 był asystentem Uniwersytetu we Fryburgu. W 1911 mianowano go profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, objął kierownictwo II Zakładu Chemicznego. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1936)[1].

Aresztowany przez Niemców wraz z profesorami UJ 6 listopada 1939, trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Zwolniony z obozu wrócił do Krakowa. Podjął pracę w firmie farmaceutycznej Wander. Zaczął też wykładać na tajnych kompletach Wydziału Lekarskiego i Studium Farmaceutycznego UJ. Należał do powstałego na Tajnym Uniwersytecie Komitetu Trzech który zdobywał fundusze na pomoc dla asystentów i ich rodzin. Profesor zginął wskutek tragicznego wypadku – został potrącony przez tramwaj. Jechał wówczas do prof. Władysława Szafera po zapomogę dla jednego z asystentów. Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie[2][3][4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, tom I: A-G, Agencja Wydawnicza Aries, Warszawa 1994