Katarzyna Dołgorukowa (1712–1747)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Portret Katarzyny Dołgorukowej w wieku 17 lat

Katarzyna Aleksjejewna Dołgorukowa (ros. Екатерина Алексеевна Долгорукова) (17121747) – córka księcia Aleksieja Grigoriewicza Dołgorukowa, preceptora przyszłego cesarza Rosji Piotra II. W wieku czternastu lat zaręczyła się z młodym carem, jednak w wyniku jego przedwczesnej śmierci nigdy nie została carycą Rosji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Katarzyna urodziła się podobnie jak brat Iwan Aleksiejewicz Dołgorukow(ros.) w Warszawie, w domu ich dziadka Grigorija Fiedorowicza. Zgodnie z przekazami namówiona przez ojca księżniczka zgodziła się wyjść za cara, kiedy ten usłyszał o ogromnej miłości żywionej do niej przez hrabiego Melissimo, również się w niej zakochał. Hrabia Melissimo był bratem posła austriackiego, hrabiego Vratislava.

W dniu 19 listopada 1729 oficjalnie ogłoszono zaręczyny, a po ceremonii zaręczyn dnia 30 listopada, otrzymała tytuł „Jej Wysokość Narzeczona Cara”. Dzień później przeniosła się do pałacu Golowianka, a hrabia Melissimo został wygnany za granicę.

Jednak Katarzynie nigdy nie było dane zostać żoną Piotra II, gdyż w styczniu 1730 car zaraził się ospą i zmarł na 30 dni przed wyznaczonym terminem ślubu. Wasilij Łukicz Dołgorukow próbował uzyskać dla niej tytuł „żony obiecanej”, nie przyjęła go jednak ze względu na ryzyko upublicznienia ciąży (ojcem dziecka prawdopodobnie był młody car).

Po śmierci Piotra II księżniczka Katarzyna wróciła do domu swoich rodziców, ale kiedy na tron wstąpiła Anna Iwanowna Romanowa, w kwietniu 1730 została zesłana wraz z rodziną do miasta Bieriozowo, gdzie pozostawała w areszcie domowym. W 1739 jej starszy brat Iwan Aleksiejewicz został stracony z powodu oskarżenia o sfałszowanie testamentu Piotra II, a w 1740 Katarzyna została przeniesiona do Tomska i zesłana do klasztoru Bożego Narodzenia, gdzie przebywała w najbardziej rygorystycznych warunkach i w całkowitym odosobnieniu przez prawie rok. W 1741 caryca Elżbieta Romanowa nakazała uwolnić Katarzynę i nadała jej tytuł damy dworu.

W roku 1745 poślubiła generała Aleksandra Romanowicza Bruce’a(ros.) (bratanka feldmarszałka Jakuba Bruce’a), zmarła dwa lata później na gorączkę wywołaną zaziębieniem.