Katarzyna Wirtemberska (Bonaparte)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb cesarski Bonapartów
Katarzyna Wirtemberska
Catharina van Württemberg.jpg
królowa Westfalii
Okres panowania od 1807
do 1813
Jako żona Hieronima
Dane biograficzne
Dynastia Wirtembergowie
Urodzona 21 lutego 1783
Petersburg
Zmarła 28 listopada 1835
Genewa
Ojciec Fryderyk I Wirtemberski
Matka Augusta Karolina Welf
Mąż Hieronim Bonaparte
Dzieci Hieronim Napoleon Karol,
Matylda Letycja,
Napoleon Józef

Katarzyna (Friederike Katharina Sophie Dorothea von Württemberg) Wirtemberska (21 lutego 1783, Petersburg - 28 listopada 1835, Genewa) – druga żona najmłodszego brata Napoleona I, Hieronima.

Była córką księcia Fryderyka Wirtemberskiego i Augusty Karoliny Welf, księżniczki brunszwickiej. Gdy się rodziła, jej ojciec nie miał widoków na sukcesję w Wirtembergii i służył jako generał w armii carskiej. Wszystko się zmieniło w ostatnich latach XVIII wieku: zmarli jego dwa stryjowie Karol Eugeniusz, który panował 56 lat oraz Ludwik Eugeniusz który panował dwa lata; przez kolejne 2 lata Wirtembergią rządził ojciec Fryderyka Fryderyk Eugeniusz. W 1797 roku Fryderyk został księciem Wirtembergii. Był wiernym sojusznikiem Napoleona i cesarz organizując na nowo Niemcy po rozwiązaniu Świętego Cesarstwa pozwolił mu przybrać tytuł królewski jako Fryderyk I w roku 1806. Wdzięczny za łaskę cesarską, Fryderyk wydał w roku 1807 córkę Katarzynę za cesarskiego brata, Hieronima, króla Westfalii.

Życie Katarzyny było jednym pasmem cierpień powodowanych niewiernością męża, ale zachowała wobec niego lojalność i głębokie uczucia: po upadku Napoleona, w roku 1814, powody polityczne jej małżeństwa przestały mieć ważność, król Fryderyk za wszelką cenę chciał wymóc na niej rozwód lub rozstanie z mężem, ale Katarzyna z wielką godnością odmówiła. W czasie Stu dni Napoleona Hieronim udał się z Austrii do Paryża, a Katarzyna została osadzona przez cesarza Franciszka II w areszcie domowym w Wiedniu, skąd niechętnie udała się do rodzinnej Wirtembergii, gdzie ojciec przydzielił jej zamek w Göppingen. Po Waterloo dołączył się do niej Hieronim i oboje małżonkowie znaleźli się pod obserwacją wirtemberskiej policji i w areszcie domowym. Pomógł im dopiero Klemens Metternich i umożliwił emigrację do Austrii. Napoleon pisał o niej później w pamiętnikach ze Św. Heleny:"Ta księżniczka, przez swe szlachetne zachowanie, zapisała się własną dłonią na kartkach historii".

Po upadku Cesarstwa Napoleońskiego Katarzyna mieszkała wspólnie z mężem w Austrii, Italii i na koniec w Szwajcarii i poświęciła się wychowaniu swych dzieci. Miała ich czworo, z których troje dożyło dojrzałego wieku:

Potomkami Katarzyny są wszyscy dziś żyjący Bonapartowie z linii tzw. cesarskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nouvelle Biographie Générale, Tome 42, Paris 1862