Kefar Darom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kefar Darom
כפר דרום
Ilustracja
Wnętrze synagogi w Kefar Darom
Państwo  Izrael
Populacja (2004)
• liczba ludności

475
Data zniszczenia 18 sierpnia 2005
Powód zniszczenia Ewakuacja ze Strefy Gazy
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Kefar Darom
Kefar Darom
Ziemia31°24′09″N 34°21′18″E/31,402500 34,355000
Portal Portal Izrael

Kefar Darom (hebr. כפר דרום; pol. Południowa Wioska; pisownia w ang. Kfar Darom) - nieistniejący już kibuc, który był położony w Strefie Gazy, na terenach okupowanych przez Izrael po Wojnie sześciodniowej. Jego likwidacja nastąpiła w 2005 razem ze wszystkimi pozostałymi osiedlami żydowskimi ewakuowanymi ze Strefy Gazy. Obecnie stanowi część miasta Dajr al-Balah.

Był członkiem Religijnego Ruchu Kibuców (HaKibbutz HaDati).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy kibucu Kefar Darom, 1948

Kibuc został pierwotnie założony w 1930 przez Tuvie Millera, który zakupił obszar 260 ha ziemi pod uprawę cytrusów. Był on położony z dala od reszty osiedli żydowskich w Mandacie Palestyny. Podczas Arabskiej rewolty 1936 kibuc został zniszczony, a jego grunty odsprzedano do Żydowskiego Funduszu Narodowego[1].

W 1946 Agencja Żydowska przedstawiła plan budowy jedenastu osiedli na pustyni Negew. Celem było rozszerzenie granic przyszłego państwa żydowskiego, a jednocześnie budowa osiedli spełniających pierwszą linię obrony w przypadku wrogiej napaści. W dniu 6 października nastąpiło ponowne założenie kibucu Kefar Darom. Równocześnie z nim założono kibuce Be’eri i Tekuma[2]. Kefar Darom było położone przy ważnej strategicznie nadbrzeżnej drodze. Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny (1947-1948) i Wojny o niepodległość (1948-1949) kibuc był kilkakrotnie atakowany przez Arabów. Doszło wówczas do bitwy o Kefar Darom. Wszystkie arabskie ataki zakończyły się niepowodzeniem, jednak przedłużające się oblężenie doprowadziło do ewakuacji obrońców kibucu w dniu 8 lipca 1948. Po wojnie obszar Strefy Gazy znalazł się pod okupację Egiptu.

Po Wojnie sześciodniowej w 1967 tereny Strefy Gazy znalazły się pod okupacją izraelską. Za namową premiera Goldy Meir w październiku 1970 grupa żydowskich religijnych osadników z ruchu Bene Akiwa ponownie założyła w tym miejscu osadę. Była to osada rolnicza, przy której znajdowała się niewielka baza wojskowa Sił Obronnych Izraela, strzegących jej bezpieczeństwa.

Po zawarciu w 1993 Porozumienia z Oslo Kefar Darom stało się izraelską enklawą położoną wewnątrz terytorium Autonomii Palestyńskiej. Podczas Intifady Al-Aksa doszło do licznych przypadków ostrzelania kibucu. Najbardziej znanym było ostrzelanie w dniu 20 listopada 2000 autobusu szkolnego, w którym zginęły 2 osoby, a wiele zostało rannych. Pomimo ataków kibuc nadal był rozbudowywany i liczba jego mieszkańców w 2005 wynosiła 70 rodzin (około 400 osób). W 2005 rząd Izraela postanowił przeprowadził całkowitą ewakuację wszystkich izraelskich cywili i żołnierzy ze Strefy Gazy. Obejmowało to likwidację wszystkich osiedli żydowskich i instalacji wojskowych na tym obszarze. Mieszkańcy Kefar Darom sprzeciwiali się planowi ewakuacji i organizowali różne akcje, aby wpłynąć na zmianę decyzji rządowych. Prawie wszyscy mieszkańcy odmówili dobrowolnego opuszczenia osady i 18 sierpnia 2005 zabarykadowali się w lokalnej synagodze. Na jej dachu wywiesili transparent z napisem: „Druga Kefar Darom nie upadnie”. Do zabarykadowanych osadników dołączyli ochotnicy, którzy w liczbie około 250 osób przebywali na dachu synagogi. Podczas ewakuacji doszło do starć z policją. Podczas konfrontacji na kilku żołnierzy i policjantów wylano kwas i inne ciecze chemiczne. Policja przy pomocy dźwigu dostała się na dach synagogi i przejęła nad nim kontrolę. Ewakuacja mieszkańców kibucu odbyła się już bez przemocy. Opuszczone domy zostały wyburzone przez wojskowe buldożery[3]. Gdy teren opuszczonego kibucu zajęli Palestyńczycy, podłożyli oni ogień pod synagogę[4].

27 grudnia 2009 rząd zatwierdził plan budowy nowego osiedla przy moszawie Nir Akiwa. Zamieszkali w nich mieszkańcy zlikwidowanego Kefar Darom[5].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców Kefar Darom[6]:

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy kibucu utrzymywali się głównie z produkcji rolniczej prowadzonej w szklarniach. W osiedlu znajdowała się fabryka żywności pakowanej w puszki konserwowe. W kibucu była studnia, ośrodek zdrowia, szkoła podstawowa i przedszkole.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ronny Sofer: Ewakuacja będzie cicha, większość będzie płakała (hebr.). W: YnetNews [on-line]. 2005-08-13. [dostęp 2011-04-13].
  2. Elhanan Oren: The Negev in Times of Revolt, Conflict and During the War of Independence 1939–1949. 1994, s. 383-387.
  3. Kefar Darom (hebr.). W: Encyklopedia Ynet [on-line]. [dostęp 2011-04-14].
  4. Ali Waked: Szalom krytykuje „barbarzyński akt” (hebr.). W: YnetNews [on-line]. 2005-12-09. [dostęp 2011-04-14].
  5. Chezki Ezra: Rząd zatwierdził nową osadę dla ewakuowanych z Kefar Darom (hebr.). W: Chanel 7 [on-line]. 2009-12-27. [dostęp 2011-04-14].
  6. Settlements in the Gaza Strip (ang.). W: Foundation for Middle East Peace [on-line]. [dostęp 2011-04-14].