Kenneth Arthur Noel Anderson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kenneth Arthur Noel Anderson
Ilustracja
Kenneth Arthur Noel Anderson (1943)
Generał Generał
Data i miejsce urodzenia 25 grudzień 1891
Madras
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1959
Gibraltar
Przebieg służby
Lata służby 19111952
Siły zbrojne British Army
Jednostki Seaforth Highlanders
Stanowiska Dowódca:
Główne wojny i bitwy I wojna światowa:

II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Military Cross (Wielka Brytania) 1914-15 Star (Wielka Brytania) British War Medal (Wielka Brytania) Medal Zwycięstwa War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Etiopii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Wielki Orderu Ouissama Alaouite'a (Maroko) Legia Zasługi - Chief Commander (USA) Wielka Wstęga Orderu Sławy (Tunezja)

Kenneth Arthur Noel Anderson (ur. 25 grudzień 1891 w Madras, zm. 29 kwietnia 1959 na Gibraltarze) – oficer British Army, uczestnik pierwszej i drugiej wojny światowej. Jest głównie znany z prowadzenia pierwszej armii podczas Operacji Torch, inwazji aliantów na Tunezję.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata i I wojna światowa[edytuj]

Anderson urodził się w Indiach, jako syn szkockiego inżyniera kolejowego. Kształcił się w Charterhouse School oraz w Królewskiej Akademii Wojskowej Sandhurst. We wrześniu 1911 został podporucznikiem. Pierwsze zasługi zdobył walcząc we Francji podczas I wojny światowej. Został odznaczony Military Cross za odwagę. Został ranny w bitwie nad Sommą w dniu jej rozpoczęcia, 1 lipca 1916 roku.

II wojna światowa[edytuj]

Kiedy Montgomery został awansowany na dowódcę II Korpusu podczas ewakuacji z Francji, dowódca korpusu Alan Brooke zdecydował że Anderson powinien objąć dowodzenie nad 3 Dywizją Piechoty Montgomery'ego. Po wycofaniu wojsk brytyjskich z Dunkierki i powrocie do Wielkiej Brytanii, Anderson został awansowany do stopnia generała majora, i otrzymał Order Łaźni. W 1941 otrzymał rozkaz dowodzenia pierwszą dywizją, która miała za zadanie bronić wybrzeża Lincolnshire. W tym samym roku został awansowany do generała porucznika. W 1943 roku gen. Anderson otrzymał rozkaz dowodzenia wojskami aliantów pod Kasserine. Taktyka Andersona nie przyniosła oczekiwanych rezultatów i alianci przegrali bitwę.

Po wojnie[edytuj]

Po wojnie został naczelnym dowódcą wojskowym i gubernatorem Gibraltaru. Jego najbardziej znaczącymi osiągnięciami były zmiany w konstytucji Gibraltaru oraz budowanie nowych domów, w celu polepszenia warunków do życia. W czerwcu 1952 przeszedł na emeryturę. Jego ostatnie lata były pełne tragedii: jego jedyny syn zginął w akcji na Malajach. Również jego córka zmarła po długiej chorobie. Anderson zmarł na zapalenie płuc w Gibraltarze w 1959.