Kenneth Arthur Noel Anderson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kenneth Arthur Noel Anderson
Ilustracja
Kenneth Arthur Noel Anderson (1943)
Generał Generał
Data i miejsce urodzenia 25 grudzień 1891
Madras
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1959
Gibraltar
Przebieg służby
Lata służby 19111952
Siły zbrojne British Army
Jednostki Seaforth Highlanders
Stanowiska Dowódca:
Główne wojny i bitwy I wojna światowa:

II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Military Cross (Wielka Brytania) 1914-15 Star (Wielka Brytania) British War Medal (Wielka Brytania) World War I Victory Medal War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Etiopii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Wielki Orderu Ouissama Alaouite'a (Maroko) Legia Zasługi - Chief Commander (USA) Wielka Wstęga Order Nishana Iftikhara (Tunezja)

Kenneth Arthur Noel Anderson (ur. 25 grudzień 1891 w Madras, zm. 29 kwietnia 1959 na Gibraltarze) – oficer British Army, uczestnik pierwszej i drugiej wojny światowej. Jest głównie znany z prowadzenia pierwszej armii podczas Operacji Torch, inwazji aliantów na Tunezję.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata i I wojna światowa[edytuj]

Anderson urodził się w Indiach, jako syn szkockiego inżyniera kolejowego. Kształcił się w Charterhouse School oraz w Królewskiej Akademii Wojskowej Sandhurst. We wrześniu 1911 został podporucznikiem. Pierwsze zasługi zdobył walcząc we Francji podczas I wojny światowej. Został odznaczony Military Cross za odwagę. Został ranny w bitwie nad Sommą w dniu jej rozpoczęcia, 1 lipca 1916 roku.

II wojna światowa[edytuj]

Kiedy Montgomery został awansowany na dowódcę II Korpusu podczas ewakuacji z Francji, dowódca korpusu Alan Brooke zdecydował że Anderson powinien objąć dowodzenie nad 3 Dywizją Piechoty Montgomery'ego. Po wycofaniu wojsk brytyjskich z Dunkierki i powrocie do Wielkiej Brytanii, Anderson został awansowany do stopnia generała majora, i otrzymał Order Łaźni. W 1941 otrzymał rozkaz dowodzenia pierwszą dywizją, która miała za zadanie bronić wybrzeża Lincolnshire. W tym samym roku został awansowany do generała porucznika. W 1943 roku gen. Anderson otrzymał rozkaz dowodzenia wojskami aliantów pod Kasserine. Taktyka Andersona nie przyniosła oczekiwanych rezultatów i alianci przegrali bitwę.

Po wojnie[edytuj]

Po wojnie został naczelnym dowódcą wojskowym i gubernatorem Gibraltaru. Jego najbardziej znaczącymi osiągnięciami były zmiany w konstytucji Gibraltaru oraz budowanie nowych domów, w celu polepszenia warunków do życia. W czerwcu 1952 przeszedł na emeryturę. Jego ostatnie lata były pełne tragedii: jego jedyny syn zginął w akcji na Malajach. Również jego córka zmarła po długiej chorobie. Anderson zmarł na zapalenie płuc w Gibraltarze w 1959.