Keratofir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Keratofirskała magmowa głębinowa lub wylewna, wieku paleozoicznego albo starsza, o składzie mineralogicznym i strukturze podobnych do ryolitu lub trachitu, lecz wtórnie zmetamorfizowana wskutek procesów pneumatolizy lub procesów hydrotermalnych. Składa się z fenokryształów albitu, kwarcu (albitofir kwarcowy), rzadziej biotytu, sodowych piroksenów lub amfiboli, chlorytu, epidotu, kalcytu.

Odznacza się strukturą porfirową z mikrolitowym, sferolitowym lub felsytowym ciastem skalnym[1].

Nazwę keratofir wprowadził w 1874 r. C.W.Gümbel[1].

Keratofir potasowy – odmiana keratofiru zawierająca skaleń potasowy, która występuje rzadko[1].

W Polsce keratofir spotykany wśród utworów z dolnego paleozoiku, występuje na Dolnym Śląsku w Górach Kaczawskich i Górach Bardzkich. W Górach Kaczawskich keratofiry występują w dwóch pasmach – północnym, ciągnącym się od Janówka do Bolkowa oraz południowym, w rejonie Jeżowa Sudeckiego i Kaczorowa (Lubrzy). Wśród keratofirów Gór Kaczawskich występują odmiany czysto sodowe, jak i sodowo-potasowe[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c W. Ryka i A. Maliszewska: Słownik petrograficzny, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1991, wyd. II, ​ISBN 83-220-0406-0​, s. 165
  2. Janusz Ansilewski: Keratofiry Gór Kaczawskich, Archiwum Mineralogiczne, t. XVIII, z. 1, PWN, Warszawa 1954, s. 131-162

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wacław Ryka, Anna Maliszewska, Słownik petrograficzny, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1991, ISBN 83-220-0406-0, OCLC 834076623.