Kiczory (szczyt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy szczytu górskiego. Zobacz też: miejscowość Kiczory.
Kiczory
Ilustracja
Widok na szczyt Kiczor z Cieślara (z prawej strony zbocze Stożka Wielkiego)
Państwo  Polska
 Czechy
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość 989 m n.p.m.
Wybitność 255 m
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Kiczory
Kiczory
Ziemia49°35′43,3″N 18°50′21,9″E/49,595361 18,839417

Kiczory (czes. Kyčera, 989 lub 990 m n.p.m.) – szczyt w zachodniej części Beskidu Śląskiego w Beskidach Zachodnich. Jest drugim co do wysokości (po Wielkiej Czantorii) szczytem w całym Paśmie Czantorii.

Szczyt Kiczor leży w beskidzkiej części wododziału Wisły i Olzy (a więc Odry), już w jego części zorientowanej równoleżnikowo. Zbudowany jest z gruboziarnistego piaskowca tzw. istebniańskiego, o brunatnym zabarwieniu, zawierającego dużą ilość ziaren kwarcu, ortoklazu, a także żyły syderytu (ubogiej rudy żelaza). Na odcinku grzbietu Kiczory – Kyrkawica widoczne są wychodnie tego piaskowca w formie stopni, ambon a nawet grzybów skalnych.

Szczyt Kiczor jest porośnięty w większości lasami bukowymi i świerkowymi. Biegnie przez niego granica państwowa między Polską a Czechami. Na południowym stoku, po czeskiej stronie znajduje się rezerwat przyrody Plenisko.

Przez szczyt Kiczor przebiega Główny Szlak Beskidzki. Spod szczytu rozpościera się widok na cały Beskid Śląski.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • szlak turystyczny czerwony – czerwony z Przełęczy Kubalonka – 1:35 godz., z powrotem 1:25 godz.,
  • szlak turystyczny zielony – zielony z Istebnej przez Sałasz Dupne – 2 godz., z powrotem 1:30 godz.,
  • szlak turystyczny żółty – żółty z Jaworzynki Centrum przez Jasnowice – 4:50 godz., z powrotem 4 godz.,
  • szlak turystyczny czerwony – czerwony ze Stożka – 25 min, z powrotem 25 min,
  • szlak turystyczny niebieski szlak turystyczny czerwony – z Wisły Głębce – 2 godz., z powrotem 1:30 godz., (szlakiem niebieskim do Przełęczy Łączecko, później czerwonym).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barański, Mirosław J.: Beskid Śląski. Pasmo Stożka i Czantorii. Przewodnik turystyczny. Wyd. Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1996, ​ISBN 83-7005-370-X​;