Kidult

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kidult (z ang. kiddziecko + adultdorosły, l.mn. kidulci) – związane z ponowoczesnością[1][2] określenie konsumenta w średnim (ewentualnie starszym) wieku, aktywnie uczestniczącego w szeroko rozumianej kulturze młodzieżowej i preferującego hedonistyczny stosunek do rzeczywistości, przy jednoczesnym negowaniu odpowiedzialności i stabilności charakterystycznych dla tradycyjnie rozumianej dorosłości[3]. Według słownika oksfordzkiego kidult to dorosły o dziecięcych upodobaniach[4]. Słownik języka polskiego definiuje kidulta jako osobę zachowującą się niedojrzale, jak nastolatek.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Segment kidult (występujący przede wszystkim w krajach wysoko rozwiniętych i zamożnych[1]) jest pożądany z punktu widzenia oferentów dóbr i usług konsumpcyjnych z uwagi na dużą na ogół siłę nabywczą osób w tym przedziale wiekowym. Konsumenci tego rodzaju negują tradycyjne pojęcie dorosłości, jako etapu życia, w którym zwykle bierze się na siebie różnego rodzaju odpowiedzialności, w tym pracę zawodową, utrzymanie rodziny, oszczędzanie, służbę społeczną, czy wspólnotową. Życie polegać ma przede wszystkim na dobrej zabawie, konsumpcji, uczestniczeniu w imprezach rozrywkowych i kupowaniu modnych dóbr oraz usług, zgodnych z aktualnymi trendami i przeznaczonych dla młodego pokolenia, a nawet dzieci[5]. Zabawa staje się dla kidult swoistym obowiązkiem i znacznikiem sukcesu. Jednym z przejawów zjawiska może być zanik formalizmu w sferze ubierania się, chodzenie w odzieży kierowanej głównie do młodszego konsumenta. Zanik tradycyjnego dress codu owocuje jednak stworzeniem innego, właściwego dla tej grupy osób[3].

Zjawisko wnikliwie badał m.in. Frank Furedi, angielski socjolog, który wskazywał na istnienie całego pokolenia kidult[1]. Antropolog B. Page z Uniwersytetu Miami stwierdził, że uczestniczenie w tej grupie posiada wyraźne znamiona cofania się w rozwoju jednostkowym. Jedną z przyczyn wystąpienia zjawiska może być niewłaściwie przeżyte, niezrealizowane dzieciństwo[3], rekompensowane w wieku późniejszym, jako ostoja bezpieczeństwa i błogiej nieświadomości[1] (odraczanie dorosłości[2]). Francesco Cataluccio w swojej książce Niedojrzałość. Choroba naszych czasów, uważa, że zjawisko kidult stanowi schorzenie toczące współczesny świat. Ludzie z tej subkultury zachowują się tak, jakby nie chcieli być dorosłymi (kompleks Piotrusia Pana), ponieważ nie mają ochoty wziąć odpowiedzialności za świat, na którym żyją, i który stworzyli. Według autora przyjmowanie tak niedojrzałych postaw możliwe jest głównie w społeczeństwach zapewniających obywatelom stabilność i bezpieczeństwo[1].

Kidulci mają duże trudności z nawiązywaniem i podtrzymywaniem więzi oraz relacjami międzyludzkimi. Ich związki przyjacielskie charakterystyczne są dla rozwoju na poziomie około lat ośmiu. Również ich decyzje polityczne (w tym wyborcze) charakteryzują się niedojrzałością i impulsywnością, kierują się oni doraźnymi celami lub silnie inspirują wyglądem zewnętrznym kandydatów. Kidulci posiadający dzieci często starają się w ich oczach uchodzić za tzw. równych kumpli (ang. cool mamy), ubierając się w sposób młodzieżowy, podejmując nieodpowiedzialne zachowania, czy uczestnicząc we wspólnych imprezach towarzyskich i rozrywkowych[1].

Językowe nawyki kidultów (tzw. kidultmowa) to daleko posunięty liberalizm językowy, tolerancja w przekraczaniu norm oraz wykorzystywaniu świeżości i kreatywności znaku językowego. Użytkownicy kidultmowy czerpią z wielu odmian językowych oraz dyskursów, przy czym w największej mierze ze slangu młodzieżowego (neologizmy lub znane nastolatkom schematy derywacyjne). Tak w kontaktach osobistych, jak i w mediach społecznościowych powszechnie stosowana jest ironia i cięte riposty. O błyskotliwości i inteligencji osób świadczyć mają takie zabiegi językowe jak rozbijanie utartych połączeń wyrazowych, odwracanie znaczeń, czy gra standardowymi gatunkami mowy. Humor i zabawa charakterystyczna dla innych sfer życia przejawia się również w języku używanym przez kidultów[2].

Pojęcie[edytuj | edytuj kod]

Kuba (właściwie Jakub) Wojewódzki, celebryta - dojrzały mężczyzna w młodzieżowym dress codzie

Pojęcia użyto po raz pierwszy na łamach gazety The New York Times w 1985. Wprowadził je Peter Martin na określenie osób uciekających od trudów dorosłości, przy jednoczesnym korzystaniu z doświadczeń tego wieku[1]. Według innych źródeł pojęcie powstało dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku i zostało wprowadzone przez włoskie przedsiębiorstwo komputerowe Kidult Games, wytwarzające gry na konsole[2].

Postacie[edytuj | edytuj kod]

Według socjologa, Małgorzaty Młynarskiej, do kidultów należą takie postacie, jak Brad Pitt, Adam Hanuszkiewicz i Kuba (właściwie Jakub) Wojewódzki[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jan Mazur, Oblicze fenomenu „kidults”, w: Tarnowskie Studia Teologiczne, nr 2(35)/2016. [dostęp 2018-11-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-29)].
  2. a b c d Anna Wileczek, Kidult (nie tylko) językowy, w: Postscriptum Polonistyczne, 1(19)/2017, Uniwersytet Jana Kochanowskiego, Kielce, 2017 ISSN 1898-1593
  3. a b c d Małgorzata Młynarska, Jakość podeszłego wieku. Jesień życia między gerotranscendencją, postawą kidult i poświęceniem, w: Wspólne tematy, nr 11-12/2008, s.23-24, ISSN 1506-3690
  4. English Oxford Living Dictionaries, kidult
  5. Cambridge Dictionary, kidult