Slang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Slang – zespół jednostek językowych (z zasady leksykalnych[1][2]) używanych przez wyodrębnioną grupę ludzi w określonym kontekście komunikatywnym[3], np. wśród ludzi dzielących pewną sferę zainteresowań[4]. Środki w nim zawarte podporządkowane są ekspresywności i są wynikiem spontanicznej twórczości mownej[5]. Według klasyfikacji Stanisława Grabiasa slang ma charakter jawny, czym odróżnia się od żargonu, eksponującego cechę intencjonalnej tajności[6]. Jako synonim terminu «slang» funkcjonuje również określenie «gwara (środowiskowa)», przejęte z terminologii dialektologicznej[7]; czasem utożsamia się z nim również pojęcie żargonu[8][4].

Slangi różnicuje się ze względu na środowisko, w którym są używane – można wyróżnić m.in.: slang przestępczy, więzienny, młodzieżowy, internetowy, żeglarski, wspinaczkowy i naukowy. Niekiedy słownictwo slangowe pojawia się w języku powszechnym, jednak wtedy przeważnie używane jest do celów humorystycznych, ekspresyjnych i stylizacyjnych. Slang różni się od zwykłej leksyki kolokwialnej tym, że ma ograniczony zasięg społeczny[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Herk 2012 ↓, s. 15.
  2. Maciej Widawski, African American Slang, Cambridge University Press, 2015, s. 19, ISBN 978-1-107-07417-0 (ang.).
  3. Henry Watson Fowler, Fowler’s Dictionary of Modern English Usage, Oxford University Press, 2015, s. 752, ISBN 978-0-19-966135-0 (ang.).
  4. a b Mistrík 1993 ↓, s. 385.
  5. Grabias 1997 ↓, s. 141.
  6. Piekot 2008 ↓, s. 24.
  7. Grabias 1997 ↓, s. 140.
  8. Jan Grzenia, gwara a żargon [w:] Poradnia językowa PWN [online], sjp.pwn.pl, 25 kwietnia 2005 [dostęp 2019-04-26].
  9. Grabias 1997 ↓, s. 124–133.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratysława: Obzor, 1993, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  • Stanisław Grabias, Język w zachowaniach społecznych, Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1997.
  • Tomasz Piekot, Język w grupie społecznej: wprowadzenie do analizy socjolektu, Wałbrzych: Wydawnictwo Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Angelusa Silesiusa, 2008, ISBN 978-83-88425-38-7, OCLC 297524942.
  • Gerard Van Herk, What Is Sociolinguistics?, John Wiley & Sons, 2012, ISBN 978-1-4051-9318-4 (ang.).