Kijirō Nambu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kijirō Nambu
南部 麒次郎
Ilustracja
Generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1869
prefektura Saga
Data śmierci 10 marca 1947
Przebieg służby
Lata służby 1889–1924
Siły zbrojne War flag of the Imperial Japanese Army.svg Cesarska Armia Japońska
Późniejsza praca konstruktor broni
Odznaczenia
Order Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Yoshihito Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Hirohito (Japonia)

Kijirō Nambu (jap. 南部 麒次郎 Nanbu Kijirō?, ur. 21 lutego 1869 w prefekturze Saga, zm. 1 maja 1946)japoński wojskowy, generał porucznik Cesarskiej Armii Japońskiej, konstruktor broni strzeleckiej.

Biografia[edytuj]

Urodził się w domenie Naohiro Nabeshimy (XI daimyō lenna Hizen na wyspie Kiusiu), w obecnej prefekturze Saga, 100 km na północ od Nagasaki. Pochodził z rodziny samurajskiej, wywodzącej się od Yorimitsu Minamoto żyjącego na przełomie X i XI wieku. Jego ojciec, oficer artylerii, był guwernerem synów daimyō.

W 1892 ukończył Akademię Wojskową Ichigaya. Następnie służył w szkole oficerskiej Toyama. W 1897 został przeniesiony do Arsenału Artylerii Koichikawa w Tokio. Tam już jako kapitan otrzymał polecenie skonstruowania pistoletu samopowtarzalnego. Pierwsza jego konstrukcja, eksperymentalny pistolet samopowtarzalny Typ 1 (shisei ichi-gata jidō-kenjū), była wzorowana na pistolecie Mauser C/96 i nie była produkowana seryjnie. Do produkcji trafiła dopiero następna konstrukcja, pistolet samopowtarzalny Nambu Typu A, w literaturze angielskojęzycznej nazywany Grandpa Nambu (Nambu jidō-shiki-kenjū). Za skonstruowanie tego pistoletu Nambu otrzymał awans na stopień majora. W następnych latach skonstruował kolejne wzory broni strzeleckiej, z których część trafiła do uzbrojenia armii japońskiej.

W 1922 w nagrodę za skonstruowanie rkm-u Taishō wz. 11 otrzymał awans na stopień generała porucznika i został odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Świętego Skarbu. Z odznaczaniem tym wiązało się otrzymanie tytułu barona. Jednocześnie został dyrektorem Instytutu Badawczego Armii.

W 1924 odszedł na własną prośbę w stan spoczynku. W 1927 założył Nambu Jū-seizō-sho (Wytwórnię Broni Nambu). Zakłady początkowo produkowały tylko karabinki bocznego zapłonu. W 1933 fabryka Nambu otrzymała zlecenie na produkcję pistoletów Taishō wz. 14, a w następnych latach także wz. 94. Na przełomie lat 1936 i 1937 firma Nambu połączyła się z Shōwa Seisaku-sho i Taisei Kōgyō K.K. Utworzona w ten sposób spółka – Chūō Kōgyō K.K. – stała się największą prywatną firmą zbrojeniową w Japonii. Jej znajdująca się w Kokubunji fabryka produkuje wiele konstrukcji Nambu dla armii japońskiej.

W 1943 Kijirō Nambu odszedł na emeryturę i poświęcił się swojemu hobby, hodowli chryzantem. W pierwszych miesiącach 1946 przeszedł kilka zawałów serca. Ostatni z nich spowodował jego śmierć 1 maja 1946.

Konstrukcje Kijirō Nambu[edytuj]

Pistolety samopowtarzalne[edytuj]

Nambu Taishō wz. 14
Nambu wz. 94

Ręczne karabiny maszynowe[edytuj]

Ciężkie karabiny maszynowe[edytuj]

Pistolety maszynowe[edytuj]

Karabiny powtarzalne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Leszek Erenfeicht. Japoński Luger, pistolety Kijiro Nambu. „Strzał”. 2007. Nr. 7. s. s. 18-29. ISSN 1944-4906.