Kijirō Nambu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kijirō Nambu
Kijirō Nambu
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1869
Japonia Prefektura Saga
Data śmierci 1 maja 1946
Zawód konstruktor broni

Kijirō Nambu (jap. 南部麒次郎 Nanbu Kijirō?, czyt.: Nambu ur. 21 lutego 1869 w Saga, zm. 1 maja 1946) – japoński oficer, konstruktor broni.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kijirō Nambu urodził się w domenie Naohiro Nabeshimy (XI daimyō lenna Hizen na wyspie Kiusiu), w Saga, 100 km na północ od Nagasaki. Pochodził z rodziny samurajskiej, wywodzącej się od Yorimitsu Minamoto żyjącego na przełomie X i XI wieku. Jego ojciec, oficer artylerii, był guwernerem synów daimyō.

W 1892 r. Kijirō Nambu ukończył Akademię Wojskową Ichigaya. Następnie służył w szkole oficerskiej Toyama. W 1897 r. został przeniesiony do Arsenału Artylerii Koichikawa w Tokio. Tam kapitan Kijirō Nambu otrzymał polecenie skonstruowania pistoletu samopowtarzalnego. Pierwsza jego konstrukcja, eksperymentalny pistolet samopowtarzalny Typ 1 (shisei ichi-gata jidō-kenjū), była wzorowana na pistolecie Mauser C/96 i nie była produkowana seryjnie. Do produkcji trafiła dopiero następna konstrukcja, pistolet samopowtarzalny Nambu Typu A, w literaturze angielskojęzycznej nazywany Grandpa Nambu (Nambu jidō-shiki-kenjū). Za skonstruowanie tego pistoletu Kijirō Nambu otrzymał awans na stopień majora i został odznaczony Orderem Złotego Smoka IV klasy. W następnych latach Nambu skonstruował kolejne wzory broni strzeleckiej, z których część trafiła do uzbrojenia armii japońskiej.

W 1922 r. w nagrodę za skonstruowanie rkm-u Taishō wz. 11 otrzymał awans na stopień generała broni i został odznaczony Orderem Świętego Skarbu. Z odznaczaniem tym wiązało się otrzymanie tytułu barona. Jednocześnie Nambu został dyrektorem Instytutu Badawczego Armii.

W 1924 r. Nambu odszedł na własną prośbę w stan spoczynku. W 1927 r. założył Nambu Jū-seizō-sho (Wytwórnię Broni Nambu). Zakłady początkowo produkowały tylko karabinki bocznego zapłonu. W 1933 r. fabryka Nambu otrzymała zlecenie na produkcję pistoletów Taishō wz. 14, a w następnych latach także wz. 94. Na przełomie lat 1936 i 1937 firma Nambu połączyła się z Shōwa Seisaku-sho i Taisei Kōgyō K.K.. Utworzona w ten sposób spółka Chūō Kōgyō K.K. jest największą prywatną firmą zbrojeniową w Japonii. Jej znajdująca się w Kokubunji fabryka produkuje wiele konstrukcji Nambu dla armii japońskiej.

W 1943 r. Kijirō Nambu odszedł na emeryturę i poświęcił się swojemu hobby, hodowli chryzantem. W 1946 r. przeszedł kilka zawałów. Ostatni z nich spowodował 1 maja 1946 r. jego śmierć.

Konstrukcje Kijirō Nambu[edytuj | edytuj kod]

Pistolety samopowtarzalne[edytuj | edytuj kod]

Nambu Taishō wz. 14
Nambu wz. 94

Ręczne karabiny maszynowe[edytuj | edytuj kod]

Ciężkie karabiny maszynowe[edytuj | edytuj kod]

Pistolety maszynowe[edytuj | edytuj kod]

Karabiny powtarzalne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Erenfeicht. "Japoński Luger", pistolety Kijiro Nambu. „Strzał”. 2007. Nr. 7. s. s. 18-29. ISSN 1944-4906.