Koń trojański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy mitologii. Zobacz też: Koń trojański (informatyka).
Najstarsze wyobrażenie konia trojańskiego na wazie z Mykos
Wyobrażenie Konia Trojańskiego, Muzeum Archeologiczne w Stambule.

Koń trojański – zbudowany podczas wojny trojańskiej wielki koń, zrobiony z drewna, w którym ukryli się wojownicy greccy w czasie zdobywania Troi, pozorując jednocześnie odstąpienie od oblężenia. Obrońcy miasta, za namową Sinona, wbrew przestrogom Kasandry i Laokoona wciągnęli konia do miasta. Tam w nocy Achajowie wyszli z ukrycia, otworzyli bramy wojownikom i w ten sposób zdobyli miasto. Wydarzenie to wspomniane jest w Odysei Homera, a jego opis znajduje się w Eneidzie Wergiliusza[1].

Koń trojański miał zostać wykonany z drewna jodłowego. U starożytnych Greków jodła była drzewem poświęconym Posejdonowi oraz Artemidzie i wiązano je także z kultem Dionizosa. Zakładano zatem, że obrońcy Troi zechcą ustawić konia wewnątrz murów miasta, na ofiarę dla bogów[2].

Określenie „koń trojański” jest synonimem podstępnego, przynoszącego zgubę podarunku, w tym znaczeniu jest też używane w informatyce (zob. poniżej).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wergiliusz, Eneida, Wanda Markowska (tłum.), Piotr Syski (ilust.), Warszawa: Nasza Księgarnia, 1987, s. 28-29, ISBN 83-10-08711-X, OCLC 749421321.
  2. Marek Żukow-Karczewski, Jodła - dumne drzewo, „AURA”, nr 2/1995 r.