Przejdź do zawartości

Koń trojański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wizja konia trojańskiego prowadzonego do Troi (mal. Domenico Tiepolo, 1760)

Koń trojański – zbudowany podczas wojny trojańskiej wielki drewniany koń, w którym ukryli się wybrani greccy wojownicy, pozorując zarazem odstąpienie swych wojsk od oblężenia miasta[1].

Wydarzenie to miało miejsce w dziesiątym roku wojny Achajów z Trojanami. We wnętrzu statuy schowanych było 12 wojowników, wśród nich Odyseusz, Menelaos, Idomeneus, Neoptolemos, Teukros, Kalchas, podczas gdy reszta wojsk skryła się na pobliskiej wysepce Tenedos. Obrońcy Troi, za namową wojownika Sinona a wbrew przestrogom królewny Kasandry i kapłana Laokoona, wciągnęli konia do miasta. W nocy Achajowie wyszli z ukrycia, otworzyli bramy miejskie umożliwiając wtargnięcie swoim wojownikom i w ten sposób opanowali niezdobytą dotąd Troję[2]. Wydarzenie to, przemilczane w Iliadzie, wspomniane jest w Odysei Homera, a jego dokładny opis znajduje się w Eneidzie Wergiliusza[3].

Według Małej Iliady Leschesa, budowniczym tej konstrukcji z polecenia Ateny był Epejos (Ἐπειός) syn Panopeusa, jeden z pomniejszych wodzów achajskich[4]. Koń trojański miał być wykonany z drewna jodłowego. U starożytnych Greków jodła była drzewem poświęconym Posejdonowi oraz Artemidzie i wiązano je także z kultem Dionizosa. Zakładano zatem, że obrońcy Troi zechcą wprowadzić konia w mury miasta jako ofiarę przeznaczoną dla bogów[5]. Wprowadzono go przez symboliczną Bramę Skajską (czyli Złowieszczą), przez którą wcześniej wkroczył weselny orszak Parysa i Heleny i gdzie przed śmiertelnym pojedynkiem Hektor żegnał się z żoną i synem, a którą ostatecznie wdarły się do Troi pierwsze szeregi Achajów[6].

W przenośni wyrażenie to, jako synonim podstępnego daru, oznacza ukryte zagrożenie, a także pozorną korzyść lub zdobycz przynoszącą w rzeczywistości zgubę wskutek cudzego zdradliwego działania[1][7].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Słownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1991, s. 877.
  2. Słownik kultury antycznej. Grecja – Rzym. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 432.
  3. Wergiliusz, Eneida, Wanda Markowska (tłum.), Warszawa: Nasza Księgarnia, 1987, s. 28–29, ISBN 83-10-08711-X, OCLC 749421321.
  4. Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Książnica, 2006, s. 94. Wzmiankuje o tym w swym dziele gramatyk Proklos (Chrestomatia II, Ilias mikra 1).
  5. Marek Żukow-Karczewski: Jodła – dumne drzewo. „Aura”, nr 2/1995.
  6. Krystyna Kreyser: Śladami mitów starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: LSW, 1992, s. 193.
  7. Krystyna Kreyser: Śladami mitów starożytnej Grecji i Rzymu, dz. cyt., s. 177.