Komunikacja językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Komunikacja językowa – proces porozumiewania się ludzi za pomocą znaków językowych. Z komunikacją językową są ściśle powiązane takie terminy jak: akt komunikacji, kanał komunikacyjny, akt mowy, funkcje aktu mowy.

Akt komunikacji językowej – przekaz treści kierowany przez nadawcę do odbiorcy.

Komunikat – treść przekazywana określonym kanałem komunikacyjnym np. dotykowym, wzrokowym, słuchowym (odpowiednio alfabetem Braille’a, gestykulacją, pismem, mową).

Akt mowy[edytuj | edytuj kod]

Jeżeli w akcie komunikacyjnym zawarte są określone intencje wobec odbiorcy (jest to prośba, obietnica, pytanie, groźba itd.), wówczas akt ten definiuje się jako akt mowy.

Akty mowy można podzielić na:

  • udane (fortunne) – takie, które trafiły do właściwego odbiorcy i zostały zinterpretowane zgodnie z intencją nadawcy
  • nieudane (niefortunne) – odebrane przez innego odbiorcę lub niewłaściwie odczytane.

Funkcje aktu mowy[edytuj | edytuj kod]

 Główny artykuł: Funkcje wypowiedzi.
  • fatyczna – czyli funkcja mająca na celu utrzymanie kontaktu pomiędzy nadawcą a odbiorcą
  • informatywna – gdzie najistotniejszy jest przepływ informacji
  • impresywna (perswazyjna) – gdy nadawca stara się wpłynąć na odbiorcę
  • performatywna – gdy wypowiedź wpływa na rzeczywistość (ogłaszam, przysięgam, ślubuję itd.)
  • poetycka – dotyczącą doznań estetycznych
  • ekspresywna – gdzie największą wagę przykłada się do wyrażenia emocji

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]