Konstantin Rodzajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstantin Rodzajewski
KonstantinVladimirovichRodzaevsky.jpg
Konstantin Rodzajewski (1934)
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1907
Błagowieszczeńsk
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1946
Moskwa
Przewodniczący partii
Okres od 1936
do 1943
Przynależność polityczna Rosyjska Partia Faszystowska
Konstantin Rodzaevsky Signature.svg

Konstantin Władimirowicz Rodzajewski ros. Константи́н Влади́мирович Родзае́вский (ur. 11 sierpnia 1907 w Błagowieszczeńsku, zm. 30 sierpnia 1946 roku w Moskwie) – rosyjski prawnik i polityk faszystowski, przywódca Rosyjskiej Partii Faszystowskiej w latach 1936-1943.

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Był synem notariusza Władimira Iwanowicza Rodzajewskiego i Nadieżdy Michajłownej. Jego rodzina pochodziła z Syberii. W 1925 Rodzajewski przepłynął graniczną rzekę Amur i uciekł ze Związku Radzieckiego do Mandżurii, trzy lata później dołączył do niego ojciec i młodszy brat. W Harbinie Rodzajewski podjął studia prawnicze, w czasie których zetknął się z rosyjskimi działaczami nacjonalistycznymi Georgijem Ginsem i Władimirem Nikiforowem, którzy odegrali istotną rolę w kształtowaniu się jego poglądów politycznych. Wokół Nikiforowa powstała organizacja Związek Narodowych Syndykatów Robotników Rosyjskich, skupiająca Rosjan zafascynowanych włoskim faszyzmem. W 1931 Rodzajewski związał się z rosyjskim ruchem faszystowskim.

Działalność polityczna i wojskowa[edytuj | edytuj kod]

26 maja 1931 objął stanowisko sekretarza generalnego nowo powstałej Rosyjskiej Partii Faszystowskiej. W 1934 partia ta połączyła się z Rosyjską Organizacją Faszystowską, kierowaną przez Anastasija Wonsiackiego, a na czele połączonej partii stanął Rodzajewski. Partia wzorowała się na włoskim faszyzmie, a jednym z jej symboli była swastyka. Działacze partii nosili czarne stroje i czarne pasy. W samej Mandżurii liczebność partii sięgała 12 tysięcy członków, struktury partii działały w 26 państwach świata. Rodzajewski zaangażował się w organizowanie państwa Białych Rosjan, które miało powstać w Mandżurii, pozostającej pod kontrolą Japonii. W ramach Armii Kwantuńskiej powstał oddział o nazwie Asano, który miał w przyszłości zająć się działalnością sabotażową na tyłach Armii Czerwonej, jeśli ta zaatakuje terytorium Japonii. W okresie II wojny światowej działalność żołnierzy Asano ograniczała się do aktów sabotażu na terytorium Związku Radzieckiego. W tym czasie Rodzajewski poświęcił się także działalności publicystycznej. W swoich tekstach poruszał m.in. problem kwestii żydowskiej w XX wieku.

Pod koniec II wojny światowej Rodzajewski był przekonany, że system rządów Józefa Stalina ewoluuje w kierunku nacjonalizmu, odchodząc od komunizmu. 25 października 1945 poddał się władzom radzieckim w Harbinie w przekonaniu, że będzie mógł bezpiecznie powrócić do Rosji. Po przekroczeniu granicy radzieckiej został aresztowany wraz ze swoim współpracownikiem Lwem Ochotinem. 26 sierpnia 1946 stanął przed sądem wojskowym. Oskarżono go o prowadzenie działalności wrogiej wobec państwa radzieckiego, a także o działalność szpiegowską i terrorystyczną na terytorium ZSRR. 30 sierpnia sąd, którego obradom przewodniczył Wasilij Ulrich skazał go na śmierć. W tym samym dniu został rozstrzelany w więzieniu na Łubiance. W 2001 ukazało się w Rosji jedno z dzieł Rodzajewskiego p.t. Завещание Русского фашиста (Ostatnia wola rosyjskiego faszysty).

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Konstantin Rodzajewski był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była Lidija Georgijewna Małkowa, z którą ożenił się w 1929. Z tego związku przyszło na świat dwoje dzieci, które zmarły w pierwszych latach życia. W 1936 Rodzajewski rozwiódł się, a rok później ożenił się z Neonilą Jaliszewą, z którą miał troje dzieci (jedno z nich zmarło w pierwszych latach życia).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]