Armia Kwantuńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Armia Kwantuńska
かんとうぐん
Ilustracja
Kwatera główna Armii Kwantuńskiej
Historia
Państwo  Japonia
Sformowanie 1919
Rozformowanie 19 sierpnia 1945
Dowódcy
Pierwszy Toichirō Tachibana
Ostatni Otozō Yamada
Działania zbrojne
Incydent mukdeński,
Radziecko-japońskie walki graniczne,
Wojna chińsko-japońska,
Wojna radziecko-japońska
Organizacja
Dyslokacja  Generalne Gubernatorstwo Korei,
 Mandżukuo
Rodzaj sił zbrojnych lądowe
Formacja  Armia Cesarska
Skład 31 dywizji piechoty,
9 brygad piechoty,
brygada specjalna,
dwie brygady pancerne

Armia Kwantuńska (jap. 関東軍 Kantōgun) – część Japońskiej Cesarskiej Armii, do roku 1931 stacjonująca głównie na terenie okupowanej Korei; później i w trakcie II wojny światowej na terenie marionetkowego, podporządkowanego Japonii państwa Mandżukuo.

Utworzona w 1907 dla ochrony południowomandżurskiej linii kolejowej, otrzymała status samodzielnej armii w 1919. 18 września 1931 przeprowadziła udaną prowokację zwaną incydentem mukdeńskim, dzięki której zajęła Mandżurię (rok później przekształcono Mandżurię na Mandżukuo). W roku 1935 składała się już z 200 tys. ludzi, co stanowiło połowę wszystkich wojsk lądowych Japonii. Po zaangażowaniu Cesarstwa w Chinach Północnych (incydent na moście Marco Polo) 7 lipca 1937, straciła priorytet w rozbudowie. W 1939 roku dysponowała siłą 9 dywizji i liczebnością 270 tys. ludzi. Stanowiło to już tylko 1/5 wojsk lądowych Japonii. Główne siły lądowe walczyły w Chinach (24 dywizje - 710 tys. ludzi).

W następnych latach stosunek wojsk stacjonujących w Chinach i Mandżurii przedstawiał się następująco:

Rok: Liczba żołnierzy w Chinach: Liczba żołnierzy w Mandżurii*:
  • 1940
  • 1941
  • 1942
  • 1943
  • 1944
  • 1945
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 800 tys.
  • 1100 tys.
  • 400 tys.
  • 700 tys.
  • 700 tys.
  • 600 tys.
  • 460 tys.
  • 784 tys.

* w ramach tych liczb znajdują się również oddziały chińskich sojuszników Japonii.

Licząca niespełna 1 mln żołnierzy, słabo uzbrojona formacja nie brała udziału w walkach przez niemal cały czas trwania wojny. Wzięła w niej udział dopiero 9 sierpnia 1945 roku, kiedy to Armia Czerwona wkroczyła na teren Mandżukuo, realizując umowę między Józefem Stalinem a Rooseveltem i Churchillem, podpisaną w Jałcie, dotyczącą przystąpienia ZSRR do wojny z Japonią po stronie Aliantów.

W momencie ataku składała się z:

  • 1 Frontu: 3 i 5 armia (razem 10 dywizji),
  • 3 Frontu: 30 i 44 armia (razem 9 dywizji),
  • 4 Armii Samodzielnej: 2 dywizje,
  • 17 Frontu: 59 armia i jednostki samodzielne (razem 7 dywizji),
  • 2 Armii Lotniczej,
  • 5 Armii Lotniczej,
  • Sungaryjskiej Floty Rzecznej.

Razem z rezerwą było to: 31 dywizji piechoty, 9 brygad piechoty, 1 brygada specjalna (straceńców), 2 brygady pancerne. Liczebność tej armii to 443 tys. ludzi, 1155 czołgów, 5360 dział i 1800 samolotów. Do tych liczb należy doliczyć jednostki posiłkowe: Armii Mandżukuo, wojsk Mongolii Wewnętrznej oraz prowincji Suiyuan, co podniosło liczebność wojsk do 881 tys. ludzi.

W sierpniu 1945 r. w trakcie rozpoczętej przez Armię Czerwoną 9 sierpnia operacji kwantuńskiej, Armia Kwantuńska została szybko rozbita i 19 sierpnia skapitulowała.

Liczebność armii oparta na: Encyklopedia II wojny światowej, Warszawa 1975.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]