Konstanty Masiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Masiewicz
Ilustracja
kapral kapral
Data i miejsce urodzenia 1900
Wilno
Data śmierci 9 maja 1927
Przebieg służby
Lata służby 1918–1922
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Wileński Pułk Strzelców
Stanowiska dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Konstanty Masiewicz (ur. 1900 w Wilnie, zm. 9 maja 1927) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Atanazego (robotnika) i Izabeli z domu Kondratowicz.

Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej, po czym rozpoczął naukę zawodu ślusarza. Od listopada 1918 roku był członkiem Samoobrony Wileńskiej, a w grudniu tegoż roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny. W randze kaprala zajmował stanowisko dowódcy plutonu w Wileńskim Pułku Strzelców wchodzącym w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Wyróżnił się podczas walk toczonych na odcinku LidaGrodno w dniu 27 września 1920 roku, kiedy to odparł frontalne ataki wroga i przeszedł do kontruderzenia, udzielając tym samym pomocy sąsiednim oddziałom polskim. Za wykazane wówczas męstwo odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1]. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.2694 z 15 marca 1921 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z dnia 26 marca 1921 roku)[2].

W marcu 1922 roku został przeniesiony do rezerwy, a w roku następnym rozpoczął służbę w Policji Państwowej. W roku 1927 miał przystąpić do pracy w rozgłośni Polskiego Radia w Wilnie. Poniósł śmierć w wypadku kolejowym, spoczął na wileńskim cmentarzu Na Rossie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Polak (red.) 1991 ↓, s. 94.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. ↓, Nr 12 z 26 III 1921, s. 537.
  3. Waligóra 1928 ↓, s. 34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]