Konwencja ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konwencja ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa – uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 9 grudnia 1948 r.[1] w Paryżu[2] konwencja międzynarodowa, regulująca postępowanie ONZ w sytuacji zaistnienia ludobójstwa w rozumieniu tej konwencji. Weszła w życie 12 stycznia 1951 roku[3]. Zarejestrowana tego dnia przez Sekretariat ONZ zgodnie z art. 102 Karty NZ pod nr. 1019[4].

Stronami Konwencji jest 147 państw[5].

Została ratyfikowana przez Polskę 22 września 1950, zgodnie z ustawą z 18 lipca 1950 r.[6] o czym powiadomiono depozytariusza 14 listopada 1950[7] z zastrzeżeniami do art. 9 (konieczność uzyskania zgody wszystkich stron w sporze w każdym poszczególnym przypadku wniesienia sprawy do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości) i 12 (konieczność stosowania Konwencji do wszystkich terytoriów)[a].

Historia[edytuj]

Głównym twórcą tego – uważanego za podstawowy w tej dziedzinie – traktatu międzynarodowego był Rafał Lemkin, polski prawnik, który wyemigrował tuż przed II wojną światową i znalazł się ostatecznie w USA. Lemkin pracował nad koncepcją ludobójstwa (określaną przez niego wówczas jako "akty barbarzyństwa") jeszcze przed wojną. On też jest autorem następującej definicji ludobójstwa, rozumianego jako zbrodnia przeciwko grupie narodowej lub plemiennej[potrzebny przypis]:

Quote-alpha.png
Ogólnie mówiąc, ludobójstwo (wyniszczenie narodu) niekoniecznie oznacza natychmiastową destrukcję narodu, z wyjątkiem gdy jest ono dokonane przez masowe zabójstwa wszystkich członków tego narodu.

W naszym zamiarze powinno ono oznaczać raczej skoordynowany plan różnych działań nakierowanych na destrukcję podstawowych fundamentów życia grup narodowych, celem unicestwienia tych właśnie grup. Celami takiego planu może być dezintegracja instytucji politycznych i społecznych, kultury, języka, uczuć narodowych, religii oraz ekonomicznej egzystencji grup narodowych, zniszczenie osobistego bezpieczeństwa, wolności, zdrowia, godności a nawet życia jednostek należących to tych grup.

Ludobójstwo (wyniszczenie narodu) wymierzone jest przeciwko grupie narodowej jako całości i działania z nim związane są nakierowane przeciwko jednostkom, nie w całej ich masie, ale przeciwko nim jako członkom tej grupy narodowej.

Tło historyczne[edytuj]

Aż do drugiej połowy XX wieku niewielu władców[styl do poprawy] uważało rządzonych przez siebie ludzi za posiadających prawa obywateli. Traktowali ich raczej jako poddanych, którzy mają się podporządkować gospodarczym i politycznym interesom władców. Wielkie mocarstwa wyznawały imperializm. Nie było zatem silnej grupy zwolenników zakazywania eliminacjonistycznej[styl do poprawy] polityki ani nawet jej ludobójczej odmiany. Dopiero ludobójstwo prowadzone w całej Europie przez hitlerowskie Niemcy, a zwłaszcza okrucieństwa holokaustu, sprawiły, że silniej dostrzeżono potrzebę wprowadzenia do prawa międzynarodowego ustaw przeciwko ludobójstwu, w tym Konwencji ONZ.

Zakres i zasady stosowania[edytuj]

Rząd każdego kraju-sygnatariusza może wnieść oskarżenie o ludobójstwo do Rady Bezpieczeństwa ONZ, która w sytuacji, gdy ustali, że dochodzi do ludobójstwa, może następnie zarządzić „przedsięwzięcie przewidzianych w Karcie Narodów Zjednoczonych środków, które uzna za odpowiednie dla zapobieżenia i stłumienia aktów ludobójstwa lub innych czynów wymienionych w Artykule III”, na przykład „usiłowanie popełnienia ludobójstwa” i temu podobne.

Wydaje się[styl do poprawy], że tym, co w konwencji w sprawie ludobójstwa jest najistotniejsze, było zakazanie ludobójstwa oraz wymaganie interwencji w wypadku jego wystąpienia. Jednakże jej autorzy tak starannie wyszczególnili warunki, które osłabiają te dwa elementy, że w rzeczywistości konwencja nie jest skuteczna w zakresie żadnego z nich i nie ma żadnego znaczenia jako stanowiący punkt odniesienia akt prawny ani jako podstawa działań przeciwko ludobójstwu.

Konwencja nie obejmuje grup mordowanych z powodów politycznych lub traktowanych jako cele ekonomiczne. Zakazuje ludobójstwa jedynie grup „narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych”.

Konwencja nie zawiera definicji ludobójstwa, ani nie określa obiektywnych kryteriów (takich jak np. próg liczbowy zabitych ludzi), które pozwoliłyby społeczności międzynarodowej szybko ustalić fakt ludobójstwa.

Konwencja nie traktuje ludobójstwa – a ściśle: masowego zabijania – jako elementu znajdującego się w kontinuum[styl do poprawy] polityki eliminacjonistycznej[styl do poprawy]. W związku z tym „czystka etniczna” – wypędzanie olbrzymich populacji, ale mordowanie ‘tylko’ niewielkiego ich odsetka, choćby ten niewielki odsetek oznaczał śmierć wielu tysięcy – nie wchodzi w zakres konwencji w sprawie ludobójstwa.

Treść Konwencji[edytuj]

Artykuł I.

Strony Konwencji potwierdzają, że ludobójstwo, popełnione zarówno w czasie pokoju jak podczas wojny, stanowi zbrodnię w obliczu prawa międzynarodowego, oraz zobowiązują się zapobiegać tej zbrodni i karać ją.

Artykuł II.

W rozumieniu Konwencji ludobójstwem jest którykolwiek z następujących czynów, dokonany w zamiarze zniszczenia w całości lub części grup narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych, jako takich:

a) zabójstwo członków grupy,
b) spowodowanie poważnego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia psychicznego członków grupy,
c) rozmyślne stworzenie dla członków grupy warunków życia, obliczonych na spowodowanie ich całkowitego lub częściowego zniszczenia fizycznego,
d) stosowanie środków, które mają na celu wstrzymanie urodzin w obrębie grupy,
e) przymusowe przekazywanie dzieci członków grupy do innej grupy.

Artykuł III.

Następujące czyny podlegają karze:

a) ludobójstwo,
b) zmowa w celu popełnienia ludobójstwa,
c) bezpośrednie i publiczne podżeganie do popełnienia ludobójstwa,
d) usiłowanie popełnienia ludobójstwa,
e) współudział w ludobójstwie.

Artykuł IV.

Winni ludobójstwa lub któregokolwiek z czynów, wymienionych w Artykule III, będą karani bez względu na to, czy są konstytucyjnie odpowiedzialnymi członkami rządu, funkcjonariuszami publicznymi czy też osobami prywatnymi.

Artykuł V.

Strony zobowiązują się do wydania, zgodnie z ich konstytucjami, przepisów prawnych koniecznych do wykonania postanowień niniejszej Konwencji, a w szczególności do skutecznego karania winnych ludobójstwa lub innych czynów, wymienionych w Artykule III.

Artykuł VI.

Osoby oskarżone o ludobójstwo lub inne czyny wymienione w Artykule III będą sądzone przez właściwy trybunał państwa, na którego obszarze czyn został dokonany, lub przez międzynarodowy trybunał karny, którego kompetencja będzie obejmowała te Umawiające się Strony, które kompetencję te przyjmą.

Artykuł VII.

Ludobójstwo i inne czyny wymienione w Artykule III nie będą uważane za przestępstwa polityczne, o ile chodzi o dopuszczalność ekstradycji.

Strony zobowiązują się w takich przypadkach dokonywać ekstradycji zgodnie z ich ustawami i obowiązującymi traktatami.

Artykuł VIII.

Każda ze Stron może zwrócić się do właściwych organów Narodów Zjednoczonych o przedsięwzięcie przewidzianych w Karcie Narodów Zjednoczonych środków, które uznają za odpowiednie dla zapobieżenia i stłumienia aktów ludobójstwa lub innych czynów wymienionych w Artykule III.

Artykuł IX.

Spory pomiędzy Umawiającymi się Stronami, dotyczące wykładni, stosowania lub wykonania niniejszej Konwencji, jak również spory, dotyczące odpowiedzialności państwa za ludobójstwo lub inne czyny wymienione w Artykule III, będą oddawane do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na żądanie którejkolwiek Strony w sporze.

Artykuł X.

Tekstami autentycznymiangielski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski.

Artykuł XI.

Konwencja do 31 grudnia 1949 r. była otwarta do podpisania dla każdego członka ONZ oraz dla każdego państwa spoza Organizacji, do którego Zgromadzenie Ogólne ONZ skierowało zaproszenie do podpisania.

Po 1 stycznia 1950 r. do Konwencji może przystąpić każdy członek ONZ i każde państwo spoza ONZ, które otrzymało zaproszenie wspomniane powyżej.

Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ.

Artykuł XII.

Każda z Umawiających się Stron może w każdym czasie przez zawiadomienie o tym Sekretarza Generalnego ONZ rozciągnąć moc obowiązującą Konwencji niniejszej na wszystkie lub niektóre tylko obszary, za których politykę zagraniczną Strona ta ponosi odpowiedzialność.

Artykuł XIII.

W dniu złożenia pierwszych 20 dokumentów o ratyfikacji lub przystąpieniu Sekretarz Generalny sporządza protokół, którego odpis przeyła każdemu państwu, które jest członkiem ONZ, oraz każdemu wspomnianemu w Artykule XI państwu spoza Narodów Zjednoczonych.

Konwencja wchodzi w życie 90 dnia od daty złożenia dwudziestego dokumentu o ratyfikacji lub przystąpieniu.

Każda ratyfikacja lub przystąpienie, dokonane po tej dacie, nabiera skutków prawnych 90 dnia od daty złożenia dokumentu o ratyfikacji lub przystąpieniu.

Artykuł XIV.

Konwencja pozostaje w mocy w ciągu 10 lat od daty jej wejścia w życie.

Pozostaje w mocy na dalsze kolejne 5-letnie okresy dla tych Stron, które nie wypowiedzą jej przynajmniej na 6 miesięcy przed upływem bieżącego okresu.

Wypowiedzenie następuje przez pisemne zawiadomienie, skierowane do Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.

Artykuł XV.

Gdyby ilość uczestników tej Konwencji na skutek wypowiedzeń spadła poniżej 16, Konwencja straci moc obowiązującą od daty, w której ostatnie wypowiedzenie stanie się ważne.

Artykuł XVI.

Każda Umawiająca się Strona może w każdym czasie zażądać rewizji Konwencji niniejszej przez pisemne zawiadomienie Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.

Zgromadzenie Ogólne postanowi, jeżeli to uzna za stosowne, jakie kroki należy przedsięwziąć w związku z takim żądaniem.

Artykuł XVII.

Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych będzie zawiadamiał wszystkich członków Narodów Zjednoczonych oraz wszystkie wspomniane w Artykule XI państwa spoza ONZ:

a) o wszystkich podpisach, ratyfikacjach i przystąpieniach otrzymanych zgodnie z Artykułem XI,
b) o zawiadomieniach otrzymanych zgodnie z Artykułem XII,
c) o dacie, wejścia w życie Konwencji zgodnie z Artykułem XIII,
d) o wypowiedzeniach otrzymanych zgodnie z Artykułem XIV,
e) o wygaśnięciu mocy obowiązującej Konwencji stosownie do Artykułu XV,
f) o zawiadomieniach otrzymanych zgodnie z Artykułem XVI.

Artykuł XVIII.

Oryginał Konwencji zostaje złożony w Archiwum Narodów Zjednoczonych.

Uwierzytelniony odpis będzie przesłany wszystkim członkom Narodów Zjednoczonych oraz wspomnianym w Artykule XI państwom spoza Narodów Zjednoczonych.

Artykuł XIX.

Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych rejestruje Konwencję pod datą wejścia jej w życie.

Wpływ[edytuj]

Konwencja o niestosowaniu przedawnienia wobec zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości z 1968 [8] zaliczyła zbrodnie wymienione w Konwencji z 1948 do nieprzedawnionych[9].

Ludobójstwo zaliczono zbrodni do rozpatrywania których właściwy jest Międzynarodowy Trybunał Karny (definicję z 1948 powtarza art. 6 Statutu).

Uwagi

  1. Polska złożyła zastrzeżenia do art. 9 i 12. następującej treści:
    W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
    BOLESŁAW BIERUT
    PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
    podaje do powszechnej wiadomości:
    W dniu 9 grudnia 1948 r. została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych Konwencja w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa. Po zaznajomieniu się z powyższą Konwencją przystępujemy do niej z następującymi zastrzeżeniami:
    Co się tyczy artykułu IX, Polska nie uważa się za związaną postanowieniami tego artykułu, uważając, że zgoda wszystkich stron w sporze stanowi w każdym poszczególnym przypadku konieczny warunek wniesienia sprawy przed Międzynarodowy Trybunał.
    Co się tyczy artykułu XII, Polska nie przyjmuje postanowień tego artykułu, uważając, że Konwencja powinna stosować się do terytoriów nieautonomicznych, włącznie z terytoriami powierniczymi.
    Oświadczamy, że wyżej wymieniona Konwencja jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, oraz przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.
    Dano w Warszawie, 22 września 1950 r.
    (–) Bolesław Bierut
    Prezes Rady Ministrów
    L. S.
    (–) J. Cyrankiewicz
    Minister Spraw Zagranicznych
    w z. (–) St. Skrzeszewski
    (Dz.U. 1952 nr 2 poz. 9)

Przypisy

Bibliografia[edytuj]