Kopalina (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi na Dolnym Śląsku. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Kopalina
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat oławski
Gmina Jelcz-Laskowice
Liczba ludności (III 2011) 308[1]
Strefa numeracyjna (+48) 71
Tablice rejestracyjne DOA
SIMC 0874615
Położenie na mapie gminy Jelcz-Laskowice
Mapa lokalizacyjna gminy Jelcz-Laskowice
Kopalina
Kopalina
Położenie na mapie powiatu oławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu oławskiego
Kopalina
Kopalina
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kopalina
Kopalina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kopalina
Kopalina
Ziemia51°01′44″N 17°24′57″E/51,028889 17,415833

Kopalina – (niem. Rodeland) wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Jelcz-Laskowice.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj]

Kopalina, podobnie jak Laskowice Oławskie, Dębina, Nowy Dwór, Biskupice Oławskie, Chwałowice (dawniej Źródłowice), Minkowice Oławskie,Wójcice, Stary Otok, Ratowice i Stary Górnik – to miejscowości, w których żywioł polski był szczególnie silny, pomimo zakrojonej na dużą skalę akcji germanizacyjnej i kolonizacyjnej władz pruskich. Poprzez różnego rodzaju sankcje, zwłaszcza ekonomiczne, a także represje, szykany i naciski, wywierane zarówno przez Kościół, jak i szkołę, starano się wymusić na rdzennej ludności polskiej, aby porzuciła mowę, rodowód i polską tradycję historyczną. Z opisu stosunków etnograficznych na Śląsku, sporządzonego pod koniec XVIII wieku przez geografa śląskiego Fryderyka Alberta Zimmermanna (1745 – 1815), dowiadujemy się, że w Kopalinie mówiono po polsku i po niemiecku.

Spora część mieszkańców przynależała wówczas do ewangelickiego zboru Minkowice – Bystrzyca, uczestnicząc w polskich nabożeństwach. Pod koniec sierpnia 1810 roku, władze wrocławskiej prowincji podjęły próbę likwidacji polskich nabożeństw w Minkowicach Oławskich, z tymczasowym utrzymaniem nabożeństw w obu językach tylko w Bystrzycy. Minkowicki pastor Jan Benjamin Kutsch ostrzegał przed realizacją tego projektu, donosząc, że “większość takiej na przykład Kopaliny, Wójcic, Celiny, czy Bystrzycy, nie rozumiejąc niemieckiego, straciłaby wszelką pociechę i naukę, jaką czerpie z kazań. Co gorsza, zagrozili, że nie będą brać udziału w budowie kościoła, a nawet nie będą do niego uczęszczali. A to mogłoby doprowadzić do zmniejszenia dochodów parafii o dwie trzecie”!

Do 1828, w parafii Minkowice Oławskie odbywały się nabożeństwa wyłącznie po polsku. Zaprzestano stosowania tej praktyki po osobistej interwencji landrata oławskiego Emanuela Hoverdena.

Przebywający na tych terenach w 1881 roku kaliski adwokat i bojownik o polskość tej ziemi Alfons Parczewski (1849-1933) zaobserwował coraz większy upadek i zamieranie języka polskiego, pisząc o germanizacji powiatu oławskiego na łamach Miesięcznika Geograficzno-Etnograficznego “Wisła”: “W samym Miękinowie (Minkowicach Oławskich) starsi ludzie mówią jeszcze po polsku, ale język polski przestał już być mową potoczną ludności. W roku 1887 spotykane przeze mnie na wsi dzieci zrozumieć mnie już po polsku nie mogły; z pewnością nie mogą też rozumieć dziadów swych i starszego pokolenia ojców i matek, gdy się do nich w języku przodków swych odzywają. Tylko w Kopalinie (Rodeland) i Wójcicach (Steindorf), jeżeli nie we wszystkich, to w wielu domach mówią po polsku i język polski jest jeszcze potocznym między rodzicami, w Wójcicach w większym stopniu, mniej w Kopalinie”.[2]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy