Kostrzewa różnolistna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kostrzewa różnolistna
Ilustracja
pod poz.2 – kostrzewa różnolistna po prawej kostrzewa czerwona po lewej kostrzewa ametystowa
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj kostrzewa
Gatunek kostrzewa różnolistna
Nazwa systematyczna
Festuca heterophylla Lam.
Fl. franç. 3:600. 1779
Synonimy

Festuca rubra var. heterophylla (Lam.) Mutel[2]

Kostrzewa różnolistna (Festuca heterophylla Lam.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Jest jedną z wielu podobnych do siebie kostrzew, jednak wyróżnia się od innych dymorfizmem liści.

Zasięg występowania[edytuj]

Występuje w całej niemal Europie, Ameryce i na obszarach Azji o klimacie umiarkowanym i zimnym, a także ciepłym[2]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym występuje na stanowiskach naturalnych w zachodniej części kraju. Jest rośliną pastewną i gazonową[3]. Takson rodzimy.

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Wieloletnia, niska, gęstokępkowa trawa.
Łodyga
Z kęp wyrasta od dwóch do czterech cienkich i słabych źdźbeł łukowato podnoszących się o wysokości od 0,6 do 1,2 m, słabo ulistnionych. U podstawy otoczone są liśćmi, które wyrastają z pąków w osłonie starych liści. Źdźbła wyrastają z pochew liściowych podobnie jak w przypadku kostrzewie owczej, lecz jest ich znacznie więcej.
Liście
Dwojakiego kształtu. Na pędach płonnych bardzo wąskie, nitkowate, szczeciniaste o trójnerwowych blaszkach liściowych. Na pędach generatywnych liście mają blaszki płaskie, z żyłkami w liczbie od 7 do 11. Liście łodygowe są początkowo złożone, szorstkie i podobnie do liści odziomkowych, dopiero po pewnym czasie rozpościerają się.
Kwiaty
Zebrane w kłoski tworzące na górze łodygi słabo rozgałęzioną wiechę o cienkich gałązkach, która w okresie kwitnienia staje się rozpierzchła, po przekwitnięciu znów ścieśnia się. Kwiaty są większe od kwiatów kostrzewy owczej.
Nasiona
Podobne do nasion kostrzewy czerwonej, zwykle nieco większe.

Biologia i ekologia[edytuj]

Bylina, autotrof, hemikryptofit, (pączki zimujące znajdują się na poziomie ziemi). Kwitnie w okresie od maja do lipca. Trawa odporna na niesprzyjające warunki rośnie w miejscach zacienionych i wilgotnych, dobrze znosi mrozy i suszę pod warunkiem, że gleba nie jest zbyt słaba i piaszczysta. Siedlisko: Rośnie w lasach dębowo-grabowych i na ich obrzeżach, na glebach słabszych piaszczystych, zasobniejszych, wilgotnych, obojętnych lub nisko zasadowych. Preferuje stanowiska słoneczne, umiarkowanie zacienione, umiarkowanie chłodne warunki klimatyczne zwłaszcza w miejscach zacienionych i wilgotnych.

Zmienność[edytuj]

Tworzy mieszańce z k. czerwoną, kostrzewą łąkową, k. owczą, k. olbrzymią, k. trzcinowatą[4].

Nazewnictwo[edytuj]

Nazwa gatunkowa nadana jest ze względu na różnicę między liśćmi łodygowymi a pozostałymi.

Zastosowanie[edytuj]

  • W ogrodnictwie wykorzystywana jest na jednogatunkowe trawniki dekoracyjne i ekstensywne, rzadziej koszone i nawożone. Najczęściej stosowana jest w mieszankach trawnikowych składających się z różnych odmian tego gatunku. Odpowiednio pielęgnowana i niezbyt często koszona tworzy atrakcyjną darń. Wolno odrasta po koszeniu.
  • W rolnictwie wykorzystywana jest jako trawa pastewna. Trawa największy plon daje w drugim roku po siewie i dobrze się rozwija, a kępki tworzą poduszki o kilkucentymetrowej średnicy.

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Gatunek umieszczony na polskiej czerwonej liście w kategorii NT (bliski zagrożenia)[5].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-30].
  2. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN).
  3. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 6 lutego 1997 r.Dz.U. 1997 nr 14 poz. 80
  4. Rutkowski Lucjan. Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, 2006. ​ISBN 83-01-14342-8
  5. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.

Bibliografia[edytuj]

  • D. Gayówna, Ewa Śliwińska: Rośliny łąk. Warszawa: PZWS, 1960.
  • Mała Encyklopedia Rolnicza, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1964.
  • Rutkowski Lucjan. Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, 2006. ​ISBN 83-01-14342-8​.