Kryspian Hille

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kryspian Hille
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1923
Poznań
Data i miejsce śmierci 14 maja 1995
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945-1987
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Kryspian Hille (ur. 30 listopada 1923 w Poznaniu, zm. 14 maja 1995 w Warszawie) – generał brygady WP, wieloletni szef Wojsk Rakietowych i Artylerii Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1970-1985).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do września 1939 skończył 3 klasy gimnazjum w Śremie, podczas okupacji był tokarzem i spawaczem. W lutym 1945 wstąpił do MO, skąd w czerwcu 1945 przeszedł do WP. W 1947 jako podporucznik skończył Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu. Dowódca plutonu w 86 Łużyckim Pułku Artylerii OPL w Warszawie. Od sierpnia 1948 dowódca plutonu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie, następnie pracował w dowództwie Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. Od 1951 p.o. dowódcy, a od 1954 dowódca 85 Pułku Artylerii OPL w Wełnowcu. W październiku 1955 został szefem sztabu 13 Dywizji Artylerii OPL w Bytomiu, 1956–1957 na kursie przy Wojskowej Dowódczej Akademii Artylerii w Leningradzie, następnie szef wydziału szkolenia bojowego w szefostwie Artylerii OPL OK w stopniu podpułkownika. W lipcu 1962 został zastępcą szefa Artylerii OPK ds. liniowych, a w listopadzie 1966 szefem artylerii 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie. Od września 1967 do lipca 1969 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po powrocie został zastępcą szefa, a w maju 1970 - szefem Wojsk Rakietowych i Artylerii OPK; stanowisko to zajmował przez 15 lat. W październiku 1975 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa PRL prof. Henryka Jabłońskiego. Od grudnia 1985 do maja 1987 szef Misji Polskiej - minister pełnomocny w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. Jesienią 1987 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego i przeniesiony w stan spoczynku.

Autor publikacji o tematyce wojskowej, malarz amator. Zmarł w warszawskim szpitalu i został pochowany na Wojskowych Powązkach; w pogrzebie wzięła udział delegacja WP z dowódcą Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej gen. dyw. Jerzym Gotowałą.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 528-530.