Florian Siwicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Florian Siwicki
Ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1925
Łuck
Data i miejsce śmierci 11 marca 2013
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943–1991
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie
Siły Zbrojne RP
Jednostki Sztab Generalny WP
Ministerstwo Obrony Narodowej
Stanowiska szef Sztabu Generalnego
Minister obrony narodowej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Operacja „Dunaj”
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu I klasy Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal Za udział w walkach o Berlin Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” Złota Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL” Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” Złota Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Złota Odznaka im. Janka Krasickiego Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Order Scharnhorsta Order Lenina Order Przyjaźni Narodów Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR Medal 70-lecia Sił Zbrojnych ZSRR
Gen. Florian Siwicki wręcza banderę wojenną dowódcy okrętu ORP Iskra kpt. mar. Lechowi Soroce (11 sierpnia 1982)
Spotkanie kierownictwa MON ze wszystkimi generałami, oficerami i żołnierzami WP wpisanymi do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich od czasu jej ustanowienia z okazji 40-lecia Zwycięstwa, Sala Zwycięstwa Muzeum Wojska Polskiego, 9 maja 1985 r. Od lewej: kontradmirał Aleksy Parol, gen. broni Józef Użycki, gen. bryg. Marian Pasternak, gen. broni Józef Baryła, gen. bryg. Henryk Kondas, gen. bryg. Władysław Jura, gen. dyw. Wiesław Wojciechowski, NN, gen. dyw. pil. Roman Paszkowski, gen. armii Florian Siwicki, płk Henryk Gradzik, płk Roman Leś, płk Tadeusz Bieniasz, NN, gen. broni Mieczysław Obiedziński, płk Stefan Rutkowski, płk prof. Stanisław Barański i inni
Grób gen. Floriana Siwickiego na Wojskowych Powązkach w Warszawie

Florian Siwicki (ur. 10 stycznia 1925 w Łucku, zm. 11 marca 2013[1] w Warszawie) – żołnierz Armii Czerwonej, generał armii Ludowego Wojska Polskiego, najbliższy współpracownik gen. Wojciecha Jaruzelskiego, minister obrony narodowej, poseł na Sejm PRL VII, VIII i IX kadencji, członek WRON, brał udział w przygotowaniu i wprowadzeniu stanu wojennego w 1981.

Życiorys[edytuj]

Młodość[edytuj]

Był synem Elżbiety i Eugeniusza[2] – podoficera 24 Pułku Piechoty w Łucku, który w kwietniu 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. W maju tego samego roku razem z matką został deportowany do Północnej Tajgi koło Archangielska.

II wojna światowa[edytuj]

Powołany do Armii Czerwonej, w okresie od grudnia 1942 do 1 maja 1943 służył w 105 Samodzielnym Batalionie Saperskim[2]. Od 1943 w ludowym Wojsku Polskim sformowanym w ZSRR: od 2 maja 1943 do 17 grudnia 1943 w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, od 18 grudnia 1943 do 1 września 1944 w Centrum Szkolenia Podchorążych, od 2 września 1944 do 2 listopada 1945 w Oficerskiej Szkole Piechoty i Kawalerii[2]. 22 maja 1945 rozpoczął zawodową służbę wojskową[3]. Absolwent Szkoły Podoficerów Piechoty 1 Dywizji Piechoty (od 2 maja 1943 do 14 września 1943), Oficerskiej Szkoły Piechoty 1 DP (od 15 września 1943 do 17 grudnia 1943), Kursu Dowódców Baonów w Centrum Wyszkolenia Piechoty (od 3 marca 1947 do 30 listopada 1947), Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimienta Woroszyłowa w Riazaniu[3] (od 30 listopada 1954 do 27 października 1956), Kursu Operacyjno-Strategicznego w ZSRR (od 1 marca do 30 września 1970)[2].

Polska Rzeczpospolita Ludowa[edytuj]

W okresie PRL kolejno od 8 listopada 1952 do 8 stycznia 1954 był szefem Wydziału Szkolenia i Kursów Oficerskich Piechoty Zarządu Szkół Oficerskich w Głównym Zarządzie Wyszkolenia Bojowego, od 7 grudnia 1956 do 31 października 1957 dowódcą 5 Dywizji Piechoty, następnie od 22 grudnia 1956[a] do 15 marca 1961 dowódcą 3 Dywizji Piechoty[2]. W życiorysie z 29 października 1953 podał, że w czasie od 1945 do 1946 uczestniczył w likwidowaniu oddziału Józefa Kurasia, ps. „Ogień”[2].

W latach 1954–1956 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. Od 15 kwietnia 1961 do 31 grudnia 1963 był attaché wojskowym lotniczym i morskim przy ambasadzie PRL w Chińskiej Republice Ludowej[3]. Od 1964 do 1965 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej i innych związków taktycznych[4]. Generał brygady od 1962, generał dywizji od 1968, generał broni od 1974, generał armii od 27 września 1984[2]. Od 13 stycznia 1966 był szefem sztabu – zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, a od 11 kwietnia 1968 do 18 maja 1971 dowódcą ŚOW[2]. W sierpniu 1968, w czasie operacji „Dunaj”, we wrześniu 1968 dowodził 2 Armią WP[2]. Od 21 maja 1971 do 12 stycznia 1973 I zastępca Szefa Sztabu Generalnego WP, od 13 stycznia 1973 do 21 listopada 1983 szef Sztabu Generalnego WP i wiceminister obrony narodowej[2]. W latach 1965–1967 był prezesem klubu sportowego Śląsk Wrocław[5]. Poseł na Sejm PRL w latach 1976–1989. Od 22 listopada 1983 do 6 lipca 1990 minister obrony narodowej[2] w rządach Wojciecha Jaruzelskiego, Zbigniewa Messnera, Mieczysława Rakowskiego i Tadeusza Mazowieckiego. W kadencji 1985–1990 wiceprezes Rady Naczelnej ZBoWiD. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W latach 80. pełnił funkcję przewodniczącego Rady Głównej Przyjaciół Harcerstwa[6].

Działacz PPR, później PZPR[edytuj]

Od 5 maja 1948 działacz PPR i następnie PZPR[2]. Do marca 1961 działał jako członek Komitetu Partyjnego i Komisji Kontroli Partyjnej PZPR w Warszawskim Okręgu Wojskowym[2]. Od 17 listopada 1968 do 12 grudnia 1971 zastępca członka, a od 12 grudnia 1971 do stycznia 1990 członek KC PZPR[2]. Od 28 października 1981 do 3 lipca 1986 zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR, a 3 lipca 1986 do 29 stycznia 1990 członek Biura Politycznego KC PZPR[2].

Od 1991 w stanie spoczynku.

Stan wojenny[edytuj]

Uczestniczył w przygotowaniu i wprowadzeniu stanu wojennego. W czasie jego trwania od 13 grudnia 1981 do 21 lipca 1983 członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego[2].

Procesy karne[edytuj]

W marcu 2006 Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN postawiła go w stan oskarżenia za popełnienie zbrodni komunistycznej polegającej na uczestnictwie w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich. Postanowieniem z dnia 14 września 2009 Sąd Okręgowy w Warszawie zawiesił postępowanie wobec oskarżonego z uwagi stan zdrowia. Po śmierci oskarżonego postępowanie umorzono[7].

W uzasadnieniu wyroku skazującego Czesława Kiszczaka (który był sądzony w tym samym postępowaniu) w dniu 12 stycznia 2012 warszawski Sąd Okręgowy uznał, że stan wojenny przygotowano i wprowadzono niezgodnie z ówczesną konstytucją, a dokonała tego „grupa przestępcza o charakterze zbrojnym” złożona z ludzi na najwyższych stanowiskach, wśród których wymieniono m.in. Floriana Siwickiego[7].

W 2012 rozpoczął się jego proces w sprawie akcji „Jesień 82”, polegającej na powoływaniu opozycjonistów wytypowanych przez SB na fikcyjne ćwiczenia wojskowe[8].

Pogrzeb zmarłego[edytuj]

Pochowany 18 marca 2013 z honorową asystą wojskową na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze FIII[9][10]. W pogrzebie wzięli udział m.in. były minister obrony Janusz Onyszkiewicz, gen. dyw. Zbigniew Blechman, gen. bryg. pil. Roman Harmoza i gen. broni Józef Użycki, który odczytał kondolencje przesłane przez nieobecnego na pogrzebie gen. Wojciecha Jaruzelskiego[11].

Życie prywatne[edytuj]

Miał żonę Krystynę (zm. 2012) oraz dwóch synów – Jerzego (zm. 2011) i Ryszarda[12][13][14].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Uwagi

  1. Inne źródło podaje styczeń 1958.

Przypisy

  1. Nie żyje współautor stanu wojennego. wprost.pl, 11 marca 2013. [dostęp 11 kwietnia 2013].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p Informacje w BIP IPN. [dostęp 28 maja 2017].
  3. a b c Informacje w BIP IPN. [dostęp 28 maja 2017].
  4. Henryk P. Kosk: Generalicja polska t. II, Pruszków 2001 s. 162.
  5. Zmarł były prezes Śląska. 90minut.pl, 11 marca 2012. [dostęp 11 kwietnia 2013].
  6. Józef Ząbkiewicz. Dar miasta dla harcerzy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 13 (484) z 1–10 maja 1989. 
  7. a b Akt oskarżenia przeciwko Wojciechowi J., Tadeuszowi T., Stanisławowi K., Florianowi S., Czesławowi K., Emilowi K. Krystynie M.- M., Eugenii K., Tadeuszowi S.. ipn.gov.pl. [dostęp 12 sierpnia 2016].
  8. Piotr Litka: Służba w armii jak internowanie. rp.pl, 5 czerwca 2012. [dostęp 17 marca 2016].
  9. Siwicki pochowany z asystą wojskową. pch24.pl, 21 marca 2013. [dostęp 16 stycznia 2014].
  10. Komuniści nadal z honorami. naszdziennik.pl, 13 grudnia 2013. [dostęp 16 stycznia 2014].
  11. Generał Florian Siwicki – pożegnanie. polskaludowa102.blogspot.com, 22 marca 2013. [dostęp 11 kwietnia 2013].
  12. Krystyna Siwicka. wyborcza.pl, 30 listopada 2012. [dostęp 16 stycznia 2014].
  13. Jerzy Siwicki. wyborcza.pl, 18 marca 2011. [dostęp 16 stycznia 2014].
  14. Gen. Siwicki żegnany jak bohater. Wojskowa asysta honorowa i słowo od Jaruzelskiego. „Drogi Florianie, będzie Ciebie brak jako człowieka i Żołnierza”. wpolityce.pl, 21 marca 2013. [dostęp 16 stycznia 2014].
  15. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 
  16. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj]

  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991.
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989.
  • H. P. Kosk, Generalicja Polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, tom III, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, ​ISBN 978-83-7611-801-7​.
  • T. Panecki, F. Puchała, J. Szostak, Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003, Wyd. „Bellona”, Warszawa 2003, ​ISBN 978-83-11-09781-0​.
  • J. Stroynowski (red.), Who is who in the Socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading. personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub., 1989.
  • „Wojskowy Przegląd Historyczny”, kwartalnik, 1968–1990 (wszystkie numery).