Krzywa balistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Krzywa balistycznakrzywa, po której poruszałby się w wystrzelony punkt materialny bez napędu, uwzględniając działający na niego opór powietrza.

W praktyce krzywa balistyczna wyznacza tor lotu środka masy pocisku od punktu wylotu z lufy do punktu upadku. Kształt tego toru, tak jak w przypadku punktu materialnego, zależy od kąta nachylenia i prędkości początkowej pocisku oraz od wysokości, z której został on wystrzelony.

Krzywa balistyczna odpowiada paraboli. W rzeczywistości jest ona nieco zniekształcona.

Oznaczenia[edytuj]

We wzorach w tym artykule będą używane następujące zmienne:

  • przyspieszenie grawitacyjne – zazwyczaj określane jako 9,81 m/s2 przy powierzchni Ziemi,
  • – kąt pod jakim wystrzelony został pocisk,
  • – prędkość z jaką pocisk został wystrzelony,
  • – początkowa wysokość pocisku,
  • – dystans (po powierzchni Ziemi) przebyty przez pocisk.

Stan na końcu drogi przebytej przez pocisk[edytuj]

Pomijając opór powietrza, krzywiznę Ziemi i inne siły poza siłą grawitacji. Ciało porusza się po paraboli.

Przebyta droga[edytuj]

Całkowity poziomy dystans przebyty:

.

Gdy obiekt zostanie wystrzelony z powierzchni Ziemi (wysokość początkowa jest równa zero), przebyta droga jest równa:

.

W specyficznym przypadku dystans jest podawany jako:

,

gdy kąt wynosi 45° i początkowa wysokość wynosi 0.

Czas lotu[edytuj]

Czas lotu to czas jaki zajmuje pociskowi zakończenie jego trajektorii:

.

Jak wyżej, ten wzór można uprościć do postaci:

,

gdy wynosi 45° i wynosi 0.

Kąt zasięgu[edytuj]

„Kąt zasięgu” (nie jest to naukowy termin) to kąt pod jakim pocisk musi zostać wystrzelony, aby przebyć drogę , z daną początkową prędkością .

.

Zobacz też[edytuj]