Kunegunda Siwiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kunegunda Siwiec
Służebnica Boża
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1876
Stryszawa
Data i miejsce śmierci 27 czerwca 1955
Stryszawa
Przyczyna śmierci gruźlica kości
Miejsce spoczynku Kaplica sióstr Zmartwychwstanek w Siwcówce
Miejsce zamieszkania Stryszawa
Narodowość polska
Rodzice Jan,
Wiktoria z d. Trzop

Kunegunda Siwiec (ur. 28 maja 1876 w Stryszawie, zm. 27 czerwca 1955 tamże) – polska świecka zakonnica katolicka, tercjarka karmelitańska, mistyczka oraz Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj]

Kunegunda Siwiec była córką Jana Siwca i Wiktorii z domu Trzop[1][2]. Była dziesiątym z jedenaściorga dzieci[1]. Rodzina była bardzo religijna i mieszkała w typowej góralskiej chacie[3]. Kunegunda Siwiec posługiwała się gwarą beskidzką[4]. Nigdy nie uczęszczała do szkoły, czytać i pisać nauczyła się od miejscowego górala[4]. Z biegiem lat nieużywana umiejętność pisania zanikała, aż w końcu Kunegunda Siwiec zaczęła uchodzić wśród mieszkańców za osobę niepiśmienną[4]. Pracowała w polu, siała zboże, pasała bydło, pomagała w pracach domowych[5]. W jej domu czytano pisma katolickie, takie jak np. „Posłaniec Serca Jezusowego[4]. Po wybuchu I wojny światowej, wojsko austriackie, wkroczywszy do Stryszawy, zarekwirowało inwentarz żywy i wcieliło jednego z braci Kunegundy Siwiec do wojska[5].

Do pierwszej komunii świętej przystąpiła w kościele w Suchej Beskidzkiej, natomiast sakrament bierzmowania otrzymała 3 września 1897 od bp. Jana Puzyny[6]. Pod wpływem rekolekcji wygłoszonych przez redemptorystę, o. Bernarda Łubieńskiego, dwudziestoletnia wówczas Kunegunda Siwiec, pozostając osobą świecką, postanowiła poświęcić się Bogu[7][8]. Zerwała zaręczyny i do końca życia nie wyszła za mąż[8]. W 1902 ukończyła kurs katechetyczny i zajmowała się przygotowywaniem okolicznych wiernych do sakramentów[1].

Należała do założonego przez ks. Wojciecha Blaszyńskiego ruchu „sidziniarek”, które ślubowały Bogu dziewictwo i uczyły górali katechezy[7][9]. Po ukończeniu kursu w Sidzinie uczyła zasad wiary dzieci i dorosłych przygotowujących się do przyjęcia sakramentów[7]. W 1897 wstąpiła do Apostolstwa Modlitwy w Stryszawie, natomiast w 1923 – do Bractwa Dzieciątka Jezus u karmelitów bosych w Wadowicach, a w 1924 – do III zakonu karmelitów bosych, w którym złożyła śluby i przyjęła imię Teresa od Dzieciątka Jezus[7][9]. Dzięki jej wsparciu finansowemu, mieszkaniec Stryszawy, Józef Czernecki, mógł ukończyć seminarium duchowne (które wówczas były płatne) i otrzymać święcenia[10]. Część swojej ziemi przekazała na budowę kaplicy pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus, oraz na domy klasztorne zmartwychwstanek w Stryszawie[7][11]. W 1948 roku Kunegunda Siwiec zachorowała na nieuleczalną gruźlicę kości i pozostałych 7 lat życia spędziła przykuta do łóżka, w wielkich cierpieniach[1][11]. Zmarła w tym samym domu, w którym się urodziła[12]. Jej szczątki spoczęły początkowo na stryszawskim cmentarzu[13].

Wedle źródeł katolickich, doświadczyła objawień Jezusa Chrystusa, Matki Bożej oraz świętych[7]. Zapisy rozmów, sporządzane w latach 1942–1955 przez kierownika duchowego Kunegundy Siwiec, ks. Bronisława Bartkowskiego, zostały opublikowane pośmiertnie pt. Miejsce mojego miłosierdzia i odpoczynku po wydaniu imprimatur przez kard. Stanisława Dziwisza[7][14]. Ich przesłaniem jest duchowe dziecięctwo oraz miłosierdzie Boże[7]. Świecki Zakon Karmelitów Bosych organizuje do jej grobu coroczne pielgrzymki[15].

Proces beatyfikacyjny[edytuj]

Z inicjatywy ojców Karmelitów bosych przekonanych o świątobliwości życia Kunegundy Siwiec poczyniono starania w celu wyniesienia jej na ołtarze[16]. 29 września 2007 Stolica Apostolska wydała dekret tzw. Nihil obstat wyrażający zgodę na rozpoczęcie jej procesu beatyfikacji[16]. 21 grudnia 2007 w kurii krakowskiej rozpoczął się proces na szczeblu diecezjalnym[17], który zakończył się 28 października 2011, po czym akta procesu zostały przekazane Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do Rzymu[16]. Postulatorem procesu został o. Szczepan Praśkiewicz OCD[1]. 1 marca 2013 Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret o ważności postępowania beatyfikacyjnego[16]. O. prof. dr. hab. Zdzisławowi Kijasowi OFMConv. została powierzona sprawa opracowania tzw. Positio wymaganego w procesie beatyfikacji.

14 listopada 2016 odbyła się ekshumacja jej doczesnych szczątków z cmentarza w Stryszawie i przeniesienie ich do kaplicy Sióstr Zmartwychwstanek w Siwcówce[18].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Życiorys Kunegundy Siwiec (pol.). kundusia.pl. [dostęp 2014-07-04].
  2. Jerzy Zieliński OCD: Rodzice z charakterem (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  3. Jerzy Zieliński OCD: Dom rodzinny (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  4. a b c d Jerzy Zieliński OCD: Nauka czytania i pisania (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  5. a b Jerzy Zieliński OCD: Praca i odpoczynek (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  6. Jerzy Zieliński OCD: Liczne rodzeństwo (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  7. a b c d e f g h Encyklopedia Katolicka, tom 18, kolumna 245.
  8. a b Jerzy Zieliński OCD: Przełomowe kazania (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  9. a b Jerzy Zieliński OCD: W kręgu sidziniarek (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  10. Jerzy Zieliński OCD: Wielkie pragnienia (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  11. a b Jerzy Zieliński OCD: Wprowadzenie (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  12. Jerzy Zieliński OCD: Z babiogórskich górali (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  13. ks. Bronisław Bartkowski, Słowo wstępne kierownika duchowego, [w:] Miejsce mojego miłosierdzia i wypoczynku, Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2012, s. 23
  14. Jerzy Zieliński OCD: Rozmowy z Chrystusem (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  15. Rozwój zainteresowania Kunegundą Siwiec (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  16. a b c d ~1955~ (Kunegunda Siwiec) (ang.). Newsaints.faithweb.com. [dostęp 2016-06-21].
  17. Kraków: dwa nowe procesy kanonizacyjne (pol.). ekai.pl, 2007-12-12. [dostęp 2014-06-30].
  18. Ekshumowano szczątki Kunegundy Siwiec (pol.). sucha24.pl. [dostęp 2016-11-16].

Linki zewnętrzne[edytuj]