Miłosierdzie Boże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Miłosierdzie Boże – w teologii chrześcijańskiej największy z przymiotów Boga, polegający na bezgranicznej dobroci dla ludzi potrzebujących – przede wszystkim dla grzeszników, którym Jezus chce wszystko wybaczyć. Kluczowa rola tej prawdy została przypomniana przez samego Chrystusa za pośrednictwem św. Faustyny, co potwierdzili oficjalnie papieże, a zwłaszcza Jan Paweł II (m.in. encyklika Dives in misericordia). Miłosierdzie Boga jest szczególnie czczone w Kościele mariawickim. Światowym centrum jego kultu jest sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach. Z objawieniami Kowalskiej wiążą się nowe formy nabożeństwa, z których najważniejszą jest Święto Miłosierdzia, czyli pierwsza niedziela po Wielkanocy, kiedy odpuszczane są wszystkie winy i kary. Odpowiedzią na miłość Jezusa jest zaufanie do niego oraz pomoc ludziom.

Divina Misericordia (Eugeniusz Kazimirowski, 1934).jpg

Miłosierdzie w Starym Testamencie[edytuj]

Miłosierdzie Boga objawiło się już w akcie stworzenia świata. Bóg z miłości do Adama i Ewy chciał przebywać z nimi w raju, jednak oni tę miłość odrzucili. Pomimo tego Bóg upodobał sobie Naród Wybrany spośród wszystkich innych narodów i zawarł z nim przymierze na Górze Synaj. Nadał mu Prawo i obiecał zesłanie MesjaszaJezusa Chrystusa, który miał zgładzić ich grzechy i przywrócić utraconą przyjaźń.

Miłosierdzie w osobie Jezusa Chrystusa[edytuj]

Bóg Ojciec spełnił obietnicę zesłania Zbawiciela i Jezus Chrystus za sprawą Ducha Świętego począł się w łonie Maryi. Przyszedł na świat w ubogiej stajence i nie szczędził trudu, aby okazywać Izraelitom swoją miłość. Przemierzał ich kraj, uzdrawiając chorych, wskrzeszając zmarłych, wypędzając złe duchy i głosząc Ewangelię, w której zawarł zasady Nowego Przymierza.

Miłosierdzie Boże w pełni objawiło się na Golgocie, kiedy to Chrystus stał się Barankiem. On, niewinny, wziął na siebie grzechy całego świata. Nikt go do tego nie zmuszał – z miłości do ludzi umarł za nich. Przelewając swoją Krew, ofiarował samego siebie jako ofiarę doskonałą Swemu Ojcu, przez co zmazał grzechy wszystkich ludzi.

Po trzech dniach zmartwychwstał – zwyciężył śmierć i szatana. Od tej pory, bramy nieba są otwarte dla dusz, zostało przywrócone życie wieczne, utracone wcześniej przez grzech nieposłuszeństwa Adama.

Jezus obiecał, że jest z ludźmi: „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Zesłał na Apostołów Ducha Świętego, który ma pomagać im w życiu na ziemi i przypominać nakazy Chrystusa.

Miłosierdzie Boże w życiu ochrzczonego[edytuj]

W życiu każdego człowieka największym darem od miłosiernego Boga jest właśnie życie – stworzone przez Boga i nieustannie podtrzymywane.

W katolicyzmie chrzest uważa się za szczególne wybranie człowieka do synostwa Bożego. Chrystus realizuje swoje słowa:

„A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do końca [tego] czasu.” (Mt 28, 20)

i pozostaje w kościołach katolickich i prawosławnych ukryty w Najświętszym Sakramencie.

Ciągle z miłości do człowieka uniża się i przychodzi do niego podczas Komunii Świętej. Wtedy łączy się w sposób nadprzyrodzony z człowiekiem.

Nieskończone miłosierdzie okazuje podczas każdej Mszy Św., która jest tą samą ofiarą jak ta na krzyżu, czyli jedyną ofiarą w Nowym Testamencie, ofiarą czystą i doskonałą. Podczas każdej mszy Chrystus ofiaruje się za wszystkich ludzi.

Jezus objawia się też jako miłosierny, gdy odpuszcza wiernym grzechy w sakramencie pokuty. Udziela swej miłości małżonkom i zachęca, aby to na niej budowali swoje życie.

Do chorych przychodzi w sakramencie namaszczenia chorych jako kochający uzdrowiciel i podtrzymuje ich w cierpieniu.

Miłosierdzie Boże w objawieniach św. Faustyny Kowalskiej[edytuj]

Od 28 lipca 1934 do czerwca 1938 roku, czyli do roku śmierci św. Siostry Faustyny Kowalskiej Jezus Chrystus wielokrotnie objawiał się jej, rozmawiał z nią, nakazywał jej stworzenie podstaw kultu Miłosierdzia Bożego, jak np. namalowanie obrazu, napisanie koronki, wprowadzenie Święta Miłosierdzia wraz z nowenną oraz Godziny Miłosierdzia.

Większość rozmów, czyli objawień, św. Siostra Faustyna zapisała w Dzienniczku. Jest to obecnie jedna z najpopularniejszych książek polskiego autora na całym świecie. Św. Faustyna jest najczęściej tłumaczonym autorem polskim na świecie. Dzienniczek tłumaczony jest w najdalszych zakątkach świata, na języki używane w dorzeczu Amazonki, czy na pustyniach Afryki.

W rozmowach ze św. Faustyną Jezus ukazuje swoje miłosierdzie jako przymiot powszechny, nieograniczony, dostępny dla wszystkich ludzi:

„Otworzyłem swe serce jako żywe źródło miłosierdzia, niech z niego czerpią wszystkie dusze życie, niech się zbliżą do tego morza miłosierdzia z wielką ufnością. Grzesznicy dostąpią usprawiedliwienia, a sprawiedliwi w dobrym utwierdzenia. Kto pokładał ufność w miłosierdziu moim, napełnię duszę jego w godzinę śmierci swym Bożym pokojem” (Dzienniczek 1520).

Chrystus potwierdza, że Jego miłosierdzie jest dostępne szczególnie dla grzeszników:

"Córko moja, napisz, że im większa nędza, tym większe ma prawo do miłosierdzia mojego, a namawiaj wszystkie dusze do ufności w niepojętą przepaść miłosierdzia mojego, bo pragnę je wszystkie zbawić. Zdrój miłosierdzia mojego został otwarty na oścież włócznią na krzyżu dla wszystkich dusz – nikogo nie wyłączyłem (Dzienniczek 1182).

Odpowiedź człowieka na miłosierdzie – postawa ufności i miłosierdzia[edytuj]

Najlepszą odpowiedzią człowieka na miłość Boga jest powierzenie całego siebie kochającemu Ojcu oraz miłowanie bliźniego jak siebie samego.

Postawa ufności[edytuj]

W objawieniach św. Faustyny Jezus zalecał ufność:

„Dusze dążące do doskonałości niech szczególnie uwielbiają moje miłosierdzie, bo hojność łask, które im udzielam, płynie z miłosierdzia mojego. Pragnę, aby te dusze odznaczały się bezgraniczną ufnością w moje miłosierdzie. Uświęceniem takich dusz ja sam się zajmuję, dostarczę im wszystkiego, czegokolwiek będzie potrzeba dla ich świętości. Łaski z mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest – ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma. Wielką mi są pociechą dusze o bezgranicznej ufności, bo w takie dusze przelewam wszystkie skarby swych łask. Cieszę się, że żądają wiele, bo moim pragnieniem jest dawać wiele, i to bardzo wiele. Smucę się natomiast, jeżeli dusze żądają mało, zacieśniają swe serca” (Dzienniczek 1578).

Postawa miłosierdzia[edytuj]

W Ewangelii Jezus wielokrotnie nawołuje ludzi do miłości, bo to ją uczynił podstawą Nowego Przymierza:

„Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.” (Mt 22, 39)
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.” (Mt 5, 7)
„To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem.” (J 15, 12)
„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.” (Łk 6,36)
„Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary.” (Mt 9,13)

Jezus umarł za ludzi, gdy jeszcze byli nieprzyjaciółmi (Por. Rz 5, 10) Nakazuje więc miłość nieprzyjaciół:

„Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią?” (Mt 5, 43-44. 46)

W Dzienniczku Jezus nakazuje swoim czcicielom miłosierdzie, m.in.

„Żądam od ciebie uczynków miłosierdzia, które mają wypływać z miłości ku Mnie. Miłosierdzie masz okazywać zawsze i wszędzie bliźnim, nie możesz się od tego usunąć ani wymówić, ani uniewinnić” (Dz. 742).

Formy kultu miłosierdzia Bożego[edytuj]

Ks. Ignacy Różycki po analizie Dzienniczka podał pięć głównych form kultu miłosierdzia Bożego:

  1. Obraz
  2. Koronka
  3. Święto
  4. Nowenna
  5. Godzina Miłosierdzia


Bibliografia[edytuj]

  • Ks. prof. dr hab. Konrad M. Paweł Rudnicki, Porównanie różnych Objawień Miłosierdzia Bożego [w:] Teologia Miłosierdzia Bożego, Materiały z sympozjów ekumenicznych w Łodzi w latach 1991, 1992 i 1994, Płock 2003.
  • Faustyna Kowalska: O Miłosierdziu Bożym. Wyjątki z "Dzienniczka" siostry Faustyny (ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia). Paris, Księża Pallotyni, 1956.
  • Faustyna Kowalska: Dzienniczek. Kraków 1981 i wydania następne – edycja krytyczna.
  • Władysaw Kluz: Jezu, ufam Tobie. Siostra Maria Faustyna Kowalska. Kraków 1982.
  • Kazimierz Romaniuk: Biblijny traktat o miłosierdziu. Ząbki 2004, rozdział: Miłosierdzie w "Dzienniczku" św. Faustyny Kowalskiej.
  • Maria Winowska: Prawo do Miłosierdzia. Posłannictwo siostry Faustyny. Paryż 1974.
  • Andrzej Witko: Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego według św. Faustyny Kowalskiej. Kraków 2004r.