Leki przeciwpsychotyczne długodziałające

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leki przeciwpsychotyczne długodziałające, neuroleptyki długodziałające (ang. long-acting injectable (LAI) antipsychotics) – postacie neuroleptyków podawane w iniekcjach domięśniowych w celu uzyskania długotrwałego efektu klinicznego. Neuroleptyki długodziałające posiadają częściowo wspólną, a częściowo odrębną – w porównaniu do postaci doustnych – charakterystykę skuteczności, tolerancji i wskazań klinicznych.

Podział neuroleptyków długodziałających[edytuj | edytuj kod]

Neuroleptyki I i II generacji[edytuj | edytuj kod]

Neuroleptyki I generacji:

Neuroleptyki II generacji:

Mechanizm przedłużonego działania[edytuj | edytuj kod]

  • lek połączony z kwasem tłuszczowym (depot) – należy tu większość neuroleptyków długodziałających
  • lek w osłonie polimerowej – np. risperidon długodziałający

Zarejestrowane wskazania[edytuj | edytuj kod]

  • wskazania analogiczne do macierzystych postaci doustnych
  • wskazania własne, np. risperidon stosowany w zaburzeniach dwubiegunowych z szybką zmianą faz

Częstość podawania[edytuj | edytuj kod]

  • co 2 tygodnie – risperidon, olanzapina
  • co 4 tygodnie – olanzapina, paliperidon, aripiprazol

Tolerancja[edytuj | edytuj kod]

Nowe, atypowe neuroleptyki długodziałające z reguły posiadają wyższą tolerancję stosowania w porównaniu do postaci doustnych. Zwykle też wywołują mniejsze objawy w miejscu iniekcji niż postacie klasyczne. Risperidon, który jest rozpuszczalny w wodzie, a nie w tłuszczu, wywołuje minimalne objawy miejscowe.

Wskazania kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Schizofrenia, psychozy[edytuj | edytuj kod]

  • pacjenci z niepełną poprawą
  • pacjenci z częstymi nawrotami
  • pacjenci nie w pełni współpracujący
  • pacjenci źle tolerujący formy doustne
  • pacjenci preferujący formę długodziałającą neuroleptyku

Inne zaburzenia[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Neuroleptyki długodziałające klasyczne wprowadzono do terapii w latach 60. XX wieku (pierwsze: haloperidol i flufenazyna). Pierwszym neuroleptykiem atypowym w formie długodziałającej był risperidon (2002).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • JM. Davis, L. Matalon, M.D. Watanabe, L. Blake i inni. Depot antipsychotic drugs. Place in therapy. „Drugs”. 47 (5), s. 741-773, 1994. PMID: 7520856. 
  • M.X. Patel, M. Taylor, A.S. David. Antipsychotic long-acting injections: mind the gap. „Br J Psychiatry Suppl”. 52, s. S1-4, 2009. DOI: 10.1192/bjp.195.52.s1. PMID: 19880911. 


Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.