Leon Połomski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Połomski
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1875
Gdańsk
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1940
KL Stutthof
proboszcz parafii p. w. św. Marii Magdaleny w Strzelnie
Okres sprawowania 1915 - 1927
proboszcz parafii p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kartuzach
Okres sprawowania 1927 - 1940
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 marca 1901
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Leon Ludwik Jan Połomski (ur. 28 kwietnia 1875 r. w Gdańsku, zm. 5 sierpnia 1940 r. w KL Stutthof) – prezbiter rzymskokatolicki, filomata pomorski, działacz narodowy na Pomorzu, proboszcz parafii p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kartuzach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Ludwika – urzędnika celnego – i Teofili z d. Krawcowicz. Jego stryjem był ks. prał. Ksawery Ignacy Połomski (1833 – 1924) – proboszcz parafii farnej w Wąbrzeźnie, działacz narodowy, wykładowca w Seminarium Duchownym w Pelplinie, Honorowy Obywatel Wąbrzeźna. W latach 1888 – 1892 Połomski kształcił się w progomnazjum Collegium Marianum w Pelplinie. Następnie rozpoczął naukę w Królewskim Symultannym Gimnazjum w Brodnicy. Od 1873 r. w placówce tej istniała tajna organizacja samokształceniowa, założona przez Mariana Euzebiusza Karwata – byłego ucznia gimnazjum chełmińskiego, późniejszego dr. medycyny, pierwszego dyrektora brodnickiego szpitala. Połomski został członkiem tego stowarzyszenia i działał w nim do chwili ukończenia szkoły. Po zdaniu egzaminu maturalnego wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie przyjął dnia 17. 03. 1901 r. Pierwszą parafią, w której pełnił posługę duszpasterską, była parafia p. w. św. Wojciecha w Kielnie. Później był wikarym w Pucku, Grzybnie oraz administratorem w Papowie Biskupim (1907) i Niezabyszewie (1908 – 1910). Tam też próbował założyć szkołę parafialną, jednakże jego starania zostały utrącone przez władze, a on sam – w odpowiedzi na podanie o pozwolenie na budowę budynku szkolnego – otrzymał nakaz opuszczenia niezabyszewskiej parafii.

Swoją posługę kontynuował w Wielowiczu, a od 02. 03. 1915 r. jako proboszcz w Strzelnie koło Pucka. W latach 1918 – 1920 zasiadał w Powiatowej Radzie Ludowej w Pucku . W tym czasie działał również w Towarzystwie Naukowym w Toruniu.

W kwietniu 1927 r. został przeniesiony do Kartuz. Jako proboszcz tamtejszej parafii p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przeprowadził renowację świątyni i wyposażył ją w nowy sprzęt liturgiczny. Założył także nowy cmentarz. W Kartuzach był prezesem miejscowego oddziału Towarzystwa Czytelni Ludowych. Za swoją działalność otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, nadany mu przez prezydenta Ignacego Mościckiego w lutym 1930 r.

W 1939 r. okupacyjne władze niemieckie oskarżyły ks. Połomskiego o zdewastowanie pomnika pruskiego chorążego w Kartuzach. Aresztowany i więziony, wyszedł na wolność dzięki interwencji kartuskiego pastora Wilhelma Müllera (prywatnie przyjaciela ks. Połomskiego). Po raz kolejny został aresztowany w czerwcu 1940 r. pod zarzutem spowiadania w języku polskim. Osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Stutthof (numer obozowy: 9981), zmarł 5 sierpnia 1940 r., dwa dni wcześniej brutalnie skatowany przez kapo.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. Mross, Leon Połomski (1875 – 1940) [w:] Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821 – 1920., Pelplin 1995, s. 249.
  • W. Wach, Na kaszubskim szańcu, Warszawa 1968, s. 47 – 48.
  • 80. rocznica poświęcenia figury Matki Boskiej Królowej Korony Polskiej, http://www.gk.24auto.pl (dostęp: 05. 10. 2016).
  • Sprawozdanie Dyrekcyi Towarzystwa Pomocy Naukowej dla Młodzieży Prus Zachodnich za rok 1906, Chełmno 1907.
  • Sprawozdanie Zarządu Głównego T. C. L. z działalności Towarzystwa Czytelni Ludowych za rok 1934, Poznań 1935, s. 54.
  • „Pielgrzym”, nr 62, 1930.