Leonard Pękalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonard Pękalski
Data i miejsce urodzenia 25 października 1896
Grójec
Data i miejsce śmierci 2 września 1944
Warszawa
Dziedzina sztuki malarstwo, rysunek

Leonard Pękalski (ur. 25 października 1896 w Grójcu, zm. 2 września 1944 w Warszawie) – polski malarz, ilustrator.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W roku 1913 rozpoczął naukę w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Dzięki otrzymanym stypendiom kontynuował studia malarskie. Uczestniczył w wojnie 1920 r. jako kawalerzysta.

W latach 1921-1922 pracował w Toruniu w zakładzie graficznym „Sztuka’’ kierowanym przez Felicjana Szczęsnego Kowarskiego. Był członkiem założonego w Toruniu 16 grudnia 1920 przez Juliana Fałata stowarzyszenia pod nazwą "Konfraternia Artystów".

Wraz z Kowarskim przeniósł się do Krakowa, gdzie został jego asystentem w Akademii Sztuk Pięknych. W roku 1925 został współzałożycielem i członkiem grupy artystycznej „Jednoróg”. Był w latach 1927-1930 twórcą plafonów na Zamku Wawelskim.

fotografia obrazu "Porwanie" Leonarda Pękalskiego

W roku 1932 został powołany na profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a w roku 1934 na profesora nadzwyczajnego malarstwa dekoracyjnego Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Był członkiem warszawskiej grupy artystycznej „Pryzmat”.

W czasie II wojny światowej jako oficer Armii Krajowej był instruktorem na tajnych Zastępczych Kursach Szkoły Podchorążych Piechoty. Kontynuował też prywatne nauczanie studentów w swojej pracowni.

Został zamordowany przez Niemców w czasie Powstania Warszawskiego na Sadybie i pochowany jest na Cmentarzu Czerniakowskim.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]