Lilly Reich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lilly Reich (ur. 16 czerwca 1885, zm. 14 grudnia 1947) – niemiecka modernistyczna projektantka. Była bliskim współpracownikiem Ludwiga Miesa Van der Rohe przez ponad dziesięć lat oraz współautorem Fotel Barcelona[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1908 roku udała się do Wiednia do pracy w przedsiębiorstwie produkcyjnym Wiener Werkstätte wytwarzającym dzieła projektantów, artystów i architektów. Wróciła do Berlina 1911 i eozpoczęła projektować meble i odzież. Rok później dołączyła do Niemieckiej Federacji Pracy Deutscher Werkbund, której celem była poprawa konkurencyjności niemieckich przedsiębiorstw na rynku światowym. Otrzymała wiele pochwał za przejrzystość i funkcjonalizm swoich mebli. Przyczyniła się do wystawienia prac na wystawie Werkbundu w Kolonii w 1914 roku. W 1920 Reichjako pierwsza kobieta wybrana do Rady Zarządzającej Deutscher Werkbund. Od 1924 pracowała w Biurze Targów we Frankfurcie nad Menem jako odpowiedzialna za organizację targów.

Tam poznała Ludwiga Miesa van der Rohe, Wiceprezesa Deutscher Werkbund. Wywołało to okres jej zaangażowania w projektowanie mebli z van der Rohe. W 1927 roku pracowali dla „Die Wohnung” w Stuttgarcie. Zaprojektowała wiele wnętrz dla tej wystawy, w tym „Wohnraum w Spiegelglas”. Podczas swojej kariery zaprojektowała wystawy sklepowe, pokazy i wystawy mody. W 1929 roku została dyrektorem artystycznym, który miał być odpowiedzialny za niemiecki wkład w Wystawę Światową w Barcelonie, gdzie van der Rohe zaprojektował światowej sławy pawilon, gdzie słynny Fotel Barcelona zadebiutował. Ten pawilon został uznany za kulminacyjny punkt ich wysiłków projektowych. W 1932 roku van der Rohe został poproszony przez Reich, aby nauczać na Bauhausie i kierować wewnętrzną pracownię projektowania. Bauhaus został zamknięty zaraz po w 1933 roku przez hitlerowców, którzy widzieli ich pracę jako „zdegenerowaną sztukę, prawdopodobnie pod wpływem Żydów”. Po II wojnie światowej krótko uczyła w „Hochschule für bildende Kunst”, bo zachorowała i musiała podać się do dymisji. Zmarła kilka lat później w 1947 roku w Berlinie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]