Logika rozmyta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Logika rozmyta (ang. fuzzy logic), jedna z logik wielowartościowych (ang. multi-valued logic), stanowi uogólnienie klasycznej dwuwartościowej logiki. Została zaproponowana przez Lotfi Zadeha, jest ściśle powiązana z jego teorią zbiorów rozmytych. W logice rozmytej między stanem 0 (fałsz) a stanem 1 (prawda) rozciąga się szereg wartości pośrednich, które określają stopień przynależności elementu do zbioru[1].

Logika rozmyta okazała się bardzo przydatna w zastosowaniach inżynierskich, gdzie klasyczna logika klasyfikująca jedynie według kryterium prawda/fałsz nie potrafi skutecznie poradzić sobie z wieloma niejednoznacznościami i sprzecznościami. Znajduje wiele zastosowań, między innymi w elektronicznych systemach sterowania (maszynami, pojazdami i automatami), zadaniach eksploracji danych czy też w budowie systemów ekspertowych.

Metody logiki rozmytej wraz z algorytmami ewolucyjnymi i sieciami neuronowymi stanowią nowoczesne narzędzia do budowy inteligentnych systemów mających zdolności uogólniania wiedzy.

Zbiór klasyczny- opiera się na dwóch wartościach logicznych:prawda i fałsz (1 lub 0).Pomiędzy tymi wartościami istnieje zawsze jasno określona granica - coś może przyjmować tylko wartość 1 lub tylko wartość 0.

Zaznaczonej czarną pionową linią temperaturze można przypisać jednocześnie wartości, które można zinterpretować jako: dość zimna, ledwo ciepła i jeszcze niegorąca. Takie podejście pozwala przykładowo na regulację działania układów hamulcowych.

Przypisy

  1. Jan Kalwoda: Podstawy logiki rozmytej. Instytut Sterowania i Elektroniki Przemysłowej PW.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]