Lucjusz Cecyliusz Metellus Denter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucius Caecilius Metellus Denter (ok. 290 p.n.e. – 221 p.n.e.) - rzymski konsul, który w roku 252 p.n.e. odniósł zwycięstwo nad Hasdrubalem pod Panormos.

Członek wpływowego plebejskiego rodu rzymskiego Cecyliuszy, syn Lucjusza Cecyliusza Metellusa Dentera, konsula w 284 p.n.e. Dwukrotny[1] Konsul w 251 i 247 p.n.e.; dowódca jazdy[1] (magister equitum) w 246 p.n.e., Pontifex Maximus w latach 243 - 221 p.n.e., dyktator[1] w 224 p.n.e.

Jeden z dowódców rzymskich w czasie I wojny punickiej. Jako prokonsul w 250 p.n.e. odniósł wspaniałe zwycięstwo nad Kartagińczykami dowodzonymi przez Hazdrubala syna Hannona w bitwie pod Panormus (dzisiejsze Palermo). Dzięki umiejętnie zastosowanej taktyce korpus słoni został zepchnięty na własne szeregi kartagińskie, co zdecydowało o porażce Kartagińczyków[2]. Po bitwie wszystkie te słonie na polecenie Metellusa zostały schwytane, a później pokazane mieszkańcom Rzymu w czasie triumfu przyznanego Metellusowi za to zwycięstwo[1][3]. Na specjalnych podestach zaprezentowano wtedy 142 słonie, potem zagnano je do cyrku i tam zabito[4]. Od tej pory wizerunek słonia stał się w rodzinie Cecyliuszy Metellów jakby herbem. Często umieszczany na monetach bitych w czasie, gdy członkowie tej rodziny sprawowali nadzór nad mennicą.

W 243 p.n.e. został wybrany na najwyższego kapłana[1][5] [6](Pontifex Maximus) i sprawował ten urząd 22 lata[7]. W 242 p.n.e. jako najwyższy kapłan nie pozwolił konsulowi Aulusowi Postumiuszowi opuść Rzym i wyruszyć na Sycylię na wojnę, gdyż ten był jednocześnie kapłanem Marsa (flamen martialis)i jako taki zobowiązany do czynności kultowych[6][8][9][10]. W 241 p.n.e w czasie pożaru świątyni Westy rzucił się w środek płomieni[11] i uratował Palladium[6] tracąc przy tym wzrok; lud rzymski przyznał mu za ten czyn przywilej dojeżdżania na rydwanie do siedziby senatu na jego obrady[12][3]. W 224 p.n.e powołany został na dyktatora dla zwołania Komicji centurialnych i przeprowadzenia wyborów[13]. Cyceron pisze, że do schyłku życia cieszył się takim wigorem, że nie tęsknił za młodością[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Pliniusz ↓, Historia Naturalna;VII;139.
  2. Polibiusz ↓, Dzieje;I,40.
  3. a b Dionizjusz ↓, Starożytności rzymskie;II,66,4.
  4. Pliniusz ↓, Historia Naturalna;VIII;16.
  5. Waleriusz ↓, Factorum et dictorum memorabilium;VIII;13.2.
  6. a b c Liwiusz ↓, Dzieje Rzymu; Periocha XIX.
  7. a b Cyceron,Sen ↓, O starości;30.
  8. Liwiusz_XXXVII ↓, Dzieje Rzymu; Ksiega XXXVII,51.
  9. Tacyt ↓, Roczniki;Księga Trzecia,71.
  10. Val.Max. ↓, Factorvm et dictorvm memorabilivm liber I;1,2.
  11. Cyceron, Scaur. ↓, Pro Scauro;48.
  12. Pliniusz ↓, Historia Naturalna;VII;141.
  13. Fasti ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]