Lucjusz Cecyliusz Metellus Denter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucius Caecilius Metellus Denter (ok. 290 p.n.e. – 221 p.n.e.) - rzymski konsul, który w roku 252 p.n.e. odniósł zwycięstwo nad Hasdrubalem pod Panormos.

Członek wpływowego plebejskiego rodu rzymskiego Cecyliuszy, syn Lucjusza Cecyliusza Metellusa Dentera, konsula w 284 p.n.e. Dwukrotny[1] Konsul w 251[2] i 247 p.n.e.[2]; dowódca jazdy[1] (magister equitum) w 249 p.n.e.[2], Pontifex Maximus w latach 243 - 221 p.n.e., dyktator[1] w 224 p.n.e[2].

Jeden z dowódców rzymskich w czasie I wojny punickiej. Jako prokonsul w 250 p.n.e. odniósł wspaniałe zwycięstwo nad Kartagińczykami dowodzonymi przez Hazdrubala syna Hannona w bitwie pod Panormus (dzisiejsze Palermo). Dzięki umiejętnie zastosowanej taktyce[3] korpus słoni został zepchnięty na własne szeregi kartagińskie, co zdecydowało o porażce Kartagińczyków[4]. Po bitwie wszystkie te słonie na polecenie Metellusa zostały schwytane. Ponieważ Cecyliuszowi Metellusowi brakowało okrętów, by przewieźć na nich słonie, połączył ze sobą beczki, pokrył je podłogą z desek i tak przetransportował zwierzęta przez Cieśninę Sycylijską [5]. Słonie zostały później pokazane mieszkańcom Rzymu w czasie triumfu przyznanego Metellusowi za to zwycięstwo[1][6]. Na specjalnych podestach zaprezentowano wtedy 142 słonie, potem zagnano je do cyrku i tam zabito[7]. Od tej pory wizerunek słonia stał się w rodzinie Cecyliuszy Metellów jakby herbem. Często umieszczany na monetach bitych w czasie, gdy członkowie tej rodziny sprawowali nadzór nad mennicą.

W 243 p.n.e. został wybrany na najwyższego kapłana[1][8] [9](Pontifex Maximus) i sprawował ten urząd 22 lata[10]. W 242 p.n.e. jako najwyższy kapłan nie pozwolił konsulowi Aulusowi Postumiuszowi opuść Rzym i wyruszyć na Sycylię na wojnę, gdyż ten był jednocześnie kapłanem Marsa (flamen martialis)i jako taki zobowiązany do czynności kultowych[9][11][12][13]. W 241 p.n.e w czasie pożaru świątyni Westy rzucił się w środek płomieni[14] i uratował Palladium[9] tracąc przy tym wzrok; lud rzymski przyznał mu za ten czyn przywilej dojeżdżania na rydwanie do siedziby senatu na jego obrady[15][6]. W 224 p.n.e powołany został na dyktatora dla zwołania Komicji centurialnych i przeprowadzenia wyborów[2]. Cyceron pisze, że do schyłku życia cieszył się takim wigorem, że nie tęsknił za młodością[10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Pliniusz ↓, Historia Naturalna;VII;139.
  2. a b c d e Fasti ↓.
  3. Frontyn ↓, Strategemata;II;5,4.
  4. Polibiusz ↓, Dzieje;I,40.
  5. Frontyn ↓, Strategemata;I;7,1.
  6. a b Dionizjusz ↓, Starożytności rzymskie;II,66,4.
  7. Pliniusz ↓, Historia Naturalna;VIII;16.
  8. Waleriusz ↓, Factorum et dictorum memorabilium;VIII;13.2.
  9. a b c Liwiusz ↓, Dzieje Rzymu; Periocha XIX.
  10. a b Cyceron,Sen ↓, O starości;30.
  11. Liwiusz_XXXVII ↓, Dzieje Rzymu; Ksiega XXXVII,51.
  12. Tacyt ↓, Roczniki;Księga Trzecia,71.
  13. Val.Max. ↓, Factorvm et dictorvm memorabilivm liber I;1,2.
  14. Cyceron, Scaur. ↓, Pro Scauro;48.
  15. Pliniusz ↓, Historia Naturalna;VII;141.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]