Lucjusz Cecyliusz Metellus Denter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lucius Caecilius Metellus Denter (ok. 290 p.n.e. – 221 p.n.e.) - rzymski konsul, który w roku 252 p.n.e. odniósł zwycięstwo nad Hasdrubalem pod Panormos.

Członek wpływowego plebejskiego rodu rzymskiego Cecyliuszy, syn Lucjusza Cecyliusza Metellusa Dentera, konsula w 284 p.n.e. Konsul w 251 i 247 p.n.e.; dowódca jazdy (magister equitum) w 246 p.n.e., Pontifex Maximus w latach 243 - 221 p.n.e., dyktator w 224 p.n.e.

Jeden z dowódców rzymskich w czasie I wojny punickiej. Jako prokonsul w 250 p.n.e. odniósł wspaniałe zwycięstwo nad Kartagińczykami dowodzonymi przez Hazdrubala syna Hannona w bitwie pod Panormus (dzisiejsze Palermo). Dzięki umiejętnie zastosowanej taktyce korpus słoni został zepchnięty na własne szeregi kartagińskie, co zdecydowało o porażce Kartagińczyków. Po bitwie wszystkie te słonie na polecenie Metellusa zostały schwytane, a później pokazane mieszkańcom Rzymu i stracone w cyrku. Od tej pory wizerunek słonia stał się w rodzinie Cecyliuszy Metellów jakby herbem. Często umieszczany na monetach bitych w czasie, gdy członkowie tej rodziny sprawowali nadzór nad mennicą.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Mała Encyklopedia Kultury Antycznej, Warszawa 1968.