Ludwik Górski (agronom)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Górski
Ilustracja
Ludwik Górski z małżonką Paulina z Krasińskich
Herb
Boża wola
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1818
Końskie
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1908
Warszawa
Ojciec Franciszek Górski
Matka Teodozja Krępska
Żona

Paulina z hr. Krasińskich

Ludwik Górski (ur. 1 maja 1818 w Końskich, zm. 11 kwietnia 1908 w Warszawie) – polski działacz społeczny i polityczny, ziemianin, agronom. Pochodził z rodziny o tradycjach wojskowych. Jego ojciec Franciszek Górski był w czasie powstania listopadowego generałem brygady. Młodszy brat Konstanty Górski był ziemianinem i politykiem.

Życiorys[edytuj]

Ludwik Górski w otoczeniu Ceranowskich gospodarzy

Po śmierci ojca w 1838 roku obejmuje zarząd majatku i pomaga matce wychować rodzeństwo: braci - Stanisława, Konstantego i Jana oraz siostrę Zofię. W 1844 poślubił Paulinę Krasińską córkę Józefa i Emilii Ossolińskiej. Zamieszkał w Uleńcu, a w 1849 obejmuje zarzą dóbr Sterdyń. [1] Jeden z pierwszych wprowadził w Królestwie Polskim postępowe metody gospodarki rolnej i pracował w kierunku przeobrażenia stosunków włościańskich. Należał do grupy Andrzeja Zamoyskiego, brał udział w zjazdach „klemensowskich”, współpracował od pierwszej chwili w „Rocznikach Gospodarstwa Krajowego”. Od 1856 jeden z inicjatorów i założycieli Towarzystwa Rolniczego, opracował jego ustawy. Od 1864 czynny w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim, do 1904 prezes Komitetu. Po powstaniu styczniowym przywódca ziemiaństwa, dla którego domagał się odpowiedniej roli w życiu publicznym, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej myśli konserwatywnej oraz życia katolickiego, osobiście wpływowy bardzo w Watykanie. Przedstawiciel programu lojalności wobec państw zaborczych i pracy organicznej, rozwijał szeroką działalność na polu gospodarczym, religijnym i dobroczynnym. Czynny publicystycznie, ogłosił szereg rozpraw treści gospodarczej i politycznej, zwłaszcza w czasopiśmie „Niwa”. W 1908 wyszedł jego „Wybór Pism”. Należał do założycieli i zarządu kolei Terespolskiej, zarządu Towarzystwa kredytowego miasta Warszawy, Towarzystwa osad rolnych i in. [2]

Został wraz z żoną Pauliną Krasińską pochowany w krypcie grobowej w Kościele w Ceranowie.

W Muzeum Narodowym w Warszawie znajduje się rysunkowy portret Ludwika Górskiego autorstwa A. Kamińskiego, był portretowany także przez Stanisława Lentza i Jacka Malczewskiego.

Wywód Przodków[edytuj]

4. Jan Górski      
    2. Franciszek Górski
5. Katarzyny z Białobłockich        
      1. Ludwik Górski
6. Michał Krępski    
    3. Teodozja z Krępskich    
7. Katarzyna z Mićkiewiczów      
 

Przypisy

  1. Ś.p. Ludwik Górski Czas 1908 nr 86 z 13 kwietnia s. 2 [1]
  2. tamże

Bibliografia[edytuj]

  • W służbie dla Ceranowa. 500-lecie parafii Ceranów. 100-lecie śmierci Ludwika Górskiego. Red. Jolanta Bielińska i Artur Ziontek przy współpracy Rafała Dmowskiego. Siedlce 2008.
  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927)
  • Krystyna Górska-Gołaska (redaktor): Górscy Herbu Boża Wola - Przodkowie i potomkowie generała Franciszka Górskiego. Poznań: Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, 2000, s. 61-74. ISBN 8370632832. ISSN 00794651. (pol.)

Przypisy[edytuj]