Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muzeum Przemysłu i Rolnictwa
w Warszawie
Ilustracja
Muzeum Przemysłu i Rolnictwa ok. 1908
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 66
Data założenia 5 czerwca 1875
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Miejsce gdzie znajdowało się muzeum
Miejsce gdzie znajdowało się muzeum
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Miejsce gdzie znajdowało się muzeum
Miejsce gdzie znajdowało się muzeum
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Miejsce gdzie znajdowało się muzeum
Miejsce gdzie znajdowało się muzeum
Ziemia52°14′45,218″N 21°00′50,630″E/52,245894 21,014064
Budynek muzeum po zniszczeniu we wrześniu 1939

Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie – nieistniejące muzeum historii techniki w Warszawie, założone w 1866 (statut w 1875), otwarte w 1905, zniszczone w 1939. Dokumentowało historię polskiego przemysłu, rolnictwa i rzemiosła[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Od 1881 muzeum mieściło się przy Krakowskim Przedmieściu w dawnym odwachu i klasztorze bernardyńskim.

Muzeum powstało z inicjatywy Jana Tadeusza Lubomirskiego, a współzałożycielami byli oprócz niego Feliks Sobański, Józef Zamoyski, Jakub Natanson i Karol Dittrich. 5 czerwca 1875 r. nastąpiło zatwierdzenie Ustawy, wydanej na imię tegoż ks. Lubomirskiego oraz Józefa hr. Zamoyskiego, Feliksa Sobańskiego, Jakuba Natansona i domu handlowego Hille i Dietrich, jako pierwszych założycieli i muzeum rozpoczęło działalność. Zaraz po wydaniu tej ustawy muzeum zostało umieszczone w wynajętym lokalu przy placu Krasińskich, gdzie swoje miejsce znalazło ponad 2000 eksponatów, głównie z darów. Pod egidą muzeum w latach 1890-1902 wychodziła 11-tomowa "Encyklopedja rolnicza". Muzeum prowadziło też działalność charytatywną i w 1888 w sprawozdaniu pisano:

"Oprócz osób zwiedzających wystawę za biletami płatnemi (chodzi tym razem o "wystawę wyrobów z drzewa, metali, wyrobów ceramicznych i hutniczych oraz zabawek dziecinnych") zwiedzały ją zakłady dobroczynne, dziewczynki i chłopcy, jak również wychowawcy i wychowanice Instytutu Głuchoniemych". (...) "Nadto z decyzji Komitetu Muzeum dochód z 5 dni za bilety wejścia od 4go Stycznia r.b. zaczynając, oddany był na cele dobroczynne, a mianowicie na Towarzystwo biednych matek, Instytucję Jałmużniczą dla wstydzących się żebrać oraz na Przytulisko".

Po kasacie zakonu bernardynów przy Krakowskim Przedmieściu i po przebudowie w latach 1870-1884 mieścił wystawy i magazyny Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych aż do chwili przenosin do pawilonu Ungra na dziedzińcu pałacu Potockich. W 1884-1888 następuje przebudowa wnętrz na pomieszczenia Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, które ma tu swoją siedzibę już od 1881 aż do II wojny światowej.

W latach 1890-1891 w zorganizowanej w muzeum pracowni fizycznej pracowała Maria Skłodowska-Curie[2], co upamiętnia tablica z brązu odsłonięta w czerwcu 1935 na frontowej ścianie budynku[3].

Dyrektorem muzeum od 1924 do 1951 był Stanisław Leśniowski[4].

W wyniku zniszczeń w czasie wojny obronnej w 1939 muzeum uległo zniszczeniu razem z ponad 10 000 eksponatów.

Tradycje muzeum kontynuuje Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku, Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie oraz Muzeum Techniki w Warszawie (od 1929 oddzielne Muzeum Techniki i Przemysłu), swoje początki ma w nim także Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chwalewik E., Zbiory polskie w ojczyźnie i na obczyźnie..., t. 2, Warszawa 1927, s. 353–356.
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 522. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 112. ISBN 83-01-06109-X.
  4. Wielki poprzednik – Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. muzeum-szreniawa.pl. [dostęp 2015-09-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]