Ludwik Kicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Kicki
Ilustracja
generał
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1791
Warszawa
Data i miejsce śmierci 26 maja 1831
w bitwie pod Ostrołęką
Przebieg służby
Lata służby 1807–1831
Siły zbrojne Armia Księstwa Warszawskiego
Główne wojny i bitwy Wojny napoleońskie
Powstanie listopadowe
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Obojga Sycylii (Neapol) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Ludwik Kicki herbu Gozdawa (ur. 16 sierpnia 1791 w Warszawie, zm. 26 maja 1831) – polski generał, hrabia, szambelan dworu królewskiego Mikołaja I Romanowa w 1830 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem szambelana Onufrego Kickiego i Józefy Szydłowskiej. W 1807 wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego, odznaczył się w bitwie pod Raszynem w 1809, brał udział w walkach o Sandomierz oraz wyzwoleniu Lwowa. Odznaczony został krzyżem orderu Virtuti Militari. Mianowany pułkownikiem w sztabie generalnym, a w 1811 został adiutantem ks. Józefa Poniatowskiego. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[2]. W kampanii rosyjskiej 1812 roku odznaczył się w bitwach o Smoleńsk, pod Borodino, pod Winkowem, gdzie z Kamienieckim wybawili osaczonego przez kozaków Poniatowskiego i nad Berezyną, gdzie siły polskie zatrzymały atak rosyjski, ocalając Napoleona od ostatecznej klęski. W 1812 odznaczony został krzyżem Legii Honorowej[3]. W bitwie pod Lipskiem towarzyszył ks. Józefowi, aż ranny osunął się z konia. Służył w armii Królestwa Polskiego jako adiutant wielkiego księcia Konstantego, w październiku 1820 otrzymał nominację na stopień pułkownika strzelców konnych,16 marca 1821 na własną prośbę odszedł z wojska.

Po wybuchu powstania listopadowego wstąpił ponownie do wojska jako dowódca pułku strzelców konnych, w lutym 1831 mianowany generałem dywizji. Został pełnomocnikiem Rządu Tymczasowego, zajął Modlin, dowodził obroną lewego brzegu Wisły. Wysoko ceniony za męstwo, poświęcenie, gotowość do przyjmowania na siebie zadań. Będąc dowódcą brygady jazdy odznaczył się w bitwach pod Białołęką, Grochowem, Wawrem, Dębem Wielkiem, Iganiami, uczestniczył w wyprawie na Siedlce. Poległ w czasie szarży jazdy w bitwie pod Ostrołęką. Spoczywa w brzozowym gaju we wsi Kruki, nieopodal miasta.

Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w trzecim stopniu rytu (Mistrz)[4].

Odznaczony Orderem Świętej Anny II klasy z brylantami i Orderem Obojga Sycylii II klasy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 6.
  2. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 18, s. 165.
  3. Kacper Niesiecki „Herbarz Polski” str. 217.
  4. Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 62.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]