Ludwik Kicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Kicki
Ilustracja
generał
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1791
Warszawa
Data i miejsce śmierci 26 maja 1831
w bitwie pod Ostrołęką
Przebieg służby
Lata służby 1807–1831
Siły zbrojne Armia Księstwa Warszawskiego
Główne wojny i bitwy Wojny napoleońskie
Powstanie listopadowe
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Obojga Sycylii (Neapol) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Ludwik Kicki herbu Gozdawa (ur. 16 sierpnia 1791 w Warszawie, zm. 26 maja 1831) – polski generał, hrabia, szambelan dworu królewskiego Mikołaja I Romanowa w 1830 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem szambelana Onufrego Kickiego i Józefy Szydłowskiej. W 1807 wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego, odznaczył się w bitwie pod Raszynem w 1809, brał udział w walkach o Sandomierz oraz wyzwoleniu Lwowa.

Odznaczony 18 października 1809 krzyżem kawalerskim orderu Virtuti Militari[1][2].

Mianowany pułkownikiem w sztabie generalnym, a w 1811 został adiutantem ks. Józefa Poniatowskiego. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[3]. W kampanii rosyjskiej 1812 roku odznaczył się w bitwach o Smoleńsk, pod Borodino, pod Winkowem, gdzie z Kamienieckim wybawili osaczonego przez kozaków Poniatowskiego i nad Berezyną, gdzie siły polskie zatrzymały atak rosyjski, ocalając Napoleona od ostatecznej klęski.

11 października 1812 odznaczony został krzyżem Legii Honorowej[1][2][4]. W bitwie pod Lipskiem towarzyszył ks. Józefowi, aż ranny osunął się z konia.

21 sierpnia 1814 odznaczony Orderem Obojga Sycylii[5] II klasy[1]. 11 września 1815 wyróżniony Orderem św. Anny II klasy z brylantami[2]. Służył w armii Królestwa Polskiego jako adiutant wielkiego księcia Konstantego, w październiku 1820 otrzymał nominację na stopień pułkownika strzelców konnych,16 marca 1821 na własną prośbę odszedł z wojska.

Po wybuchu powstania listopadowego wstąpił ponownie do wojska jako dowódca pułku strzelców konnych, w lutym 1831 mianowany generałem dywizji. Został pełnomocnikiem Rządu Tymczasowego, zajął Modlin, dowodził obroną lewego brzegu Wisły. Wysoko ceniony za męstwo, poświęcenie, gotowość do przyjmowania na siebie zadań. Będąc dowódcą brygady jazdy odznaczył się w bitwach pod Białołęką, Grochowem, Wawrem, Dębem Wielkiem, Iganiami, uczestniczył w wyprawie na Siedlce. Poległ w czasie szarży jazdy w bitwie pod Ostrołęką. Spoczywa w brzozowym gaju we wsi Kruki, nieopodal miasta.

Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w trzecim stopniu rytu (Mistrz)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]