Lwia Góra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lwia Góra
Ilustracja
Forma skalna na szczycie
Państwo  Polska
Pasmo Sudety
Rudawy Janowickie
Wysokość 718 m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Lwia Góra
Lwia Góra
Ziemia50°50′40,80″N 15°54′18,73″E/50,844667 15,905203

Lwia Górawzniesienie (718 m n.p.m.) w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w paśmie Rudaw Janowickch, w Górach Strużnickich

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie położone jest w środkowej części Rudaw Janowickch, w ramieniu odchodzącym od Dziczej Góry w kierunku północno-zachodnim, w stronę Gór Sokolich. Wznosi się pomiędzy Świnią Górą a bezimienną kulminacją, na której znajduje się grupa skał Fajka.

Położona jest około 3,5 km na południe od centrum miejscowości Janowice Wielkie, 3,0 km na południowy wschód od centrum miejscowości Karpniki oraz 1,5 km od Strużnicy.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie o wyraźnie zaznaczonym wierzchołku, w postaci wydłużonego kopulastego wzniesienia o stromo opadających północnych, południowo-zachodnich i północno-wschodnich zboczach, a łagodnych południowo-wschodnich i północno-zachodnich.

Położenie góry, nad doliną Karpnickiego Potoku po południowo-zachodniej stronie, oraz wyniesiony kopulasty wierzchołek, czynią górę rozpoznawalną w terenie.

Skałki[edytuj | edytuj kod]

Szczyt wzniesienia zwieńcza grupa okazałych granitowych skałek o nazwie Starościńskie Skały, w których erozja i denudacja wypreparowały w granicie fantastyczne kształty, tworząca malownicze gniazdo skalne, skalne miasteczko w miniaturze, pełne uroczych okien, półek, filarów i kociołków wietrzenioych. Na zboczach wśród licznych grup skałek występują pojedyncze skały granitowe i niewielkie urwiska skalne.

Na północnym zboczu znajdują się skałki Dwoista i Ryjówka.

Na północno-zachodnim grzbiecie znajdują się skałki Dziób, Mrówcza Skała, Fala i Koń, a na zboczu poniżej: Regał i Biblioteka.

Na południowo-wschodnim grzbiecie znajdują się skałki Żółw, Ślimak, Skośna i Wielbłąd.

W dolnych partiach południowo-zachodnich zboczy, poniżej niebieskiego szlaku turystycznego, a powyżej wsi Strużnica znajdują się Strużnickie Skały.

Ponadto na zboczach znajdują się mniejsze, nienazwane skałki i wielkie bloki skalne, a zbocza pokryte są blokowiskami.

Na północno-zachodnim stoku wzniesienia około 700 m n.p.m. znajduje się niewielka pseudokrasowa jaskinia rumowiskowa Schronisko Starościńskie o długości 9 m.

Tuż pod południowo-wschodnim grzbiecie, w pobliżu przełęczy oddzielającej masyw Lwiej Góry od Świniej Góry, na poziomie 640 m n.p.m. znajduje się stare wyrobisko górnicze po nieczynnym kamieniołomie (Pieklisko), a w nim niewielkie jeziorko.

Budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Zbudowane jest z waryscyjskich granitów karkonoskich, należących do masywu karkonoskiego. Jest to granit średnioziarnisty porfirowaty, z widocznymi porfirokryształami skaleni. W wielu miejscach występują żyły aplitów, czasami zafałdowane.

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

Cały szczyt i zbocza porastają sztuczne monokultury świerkowe, które zastąpiły pierwotne lasy regla dolnego. Domieszkę stanowią drzewa liściaste, przede wszystkim buki.

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie położone jest na terenie Rudawskiego Parku Krajobrazowego.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Jedna z figurą lwa stojąca w przeszłości przy jednej ze skał na szczycie wzniesienia.
  • Za czasów pruskich skały na szczycie nazywano Mariannenfels (Skały Marianny), na cześć żony księcia Wilhelma Hohenzollerna
  • W XIX wieku, z polecenia księcia Wilhelma, brata króla Prus, Fryderyka Wilhelma III w północnej części Starościńskich Skał wykuto skalne schody i zabezpieczono punkt widokowy poręczą, a jedną ze skał ozdobiono żeliwną figurą lwa. Jeszcze w latach 70. XX w. poniewierał się poniżej Starościńskich Skał, obecnie znajduje się na Zaporze Złotnickiej
  • Wzniesienie w XIX wieku zostało włączone do karpnickiego parku sentymentalnego księcia Wilhelma Hohenzollerna
  • Liczne kociołki wietrzeniowe w skałach na szczycie, uważane były dawniej przez miejscową ludność za "misy ofiarne"

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na szczyt góry prowadzi szlak turystyczny:

  • Na szczycie góry po północno-zachodniej stronie wykonana jest platforma widokowa, z której w kierunku północnym rozpościera się rozległa panorama na Góry Kaczawskie i Rudawy Janowickie.

Zbocza poniżej szczytu trawersuje kilka dróg leśnych i ścieżek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Staffa (red.): Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 5 Rudawy Janowickie. Wrocław: Wydawnictwo I-Bis, 1998. ISBN 83-8577-327-4. (pol.)
  • Rudawy Janowickie mapa turystyczna, skala 1:25 000, Wydawnictwo Turystyczne "PLAN", Jelenia Góra 2006, ​ISBN 83-60044-45-7
  • Rudawy Janowickie mapa turystyczna, skala 1:25 000, Wydawnictwo Turystyczne "PLAN", Jelenia Góra 2008, ​ISBN 83-908758-5-3
  • Furtak M.: Jaskinie Rudaw Janowickich, Przyroda Sudetów, tom 7, red. Bożena Gramsz, Wydawnictwo Muzeum Przyrodniczego w Jeleniej Górze oraz Zachodnio-Sudeckiego Towarzystwa Przyrodniczego, Jelenia Góra 2004
  • Flemming I., Książka: Fischbach im Riesengebirge (Ein Erinnerungsbuch) Gesamterstellung:& Partner X-Media GmbH Berlin 1998 r.
  • Mapa niem. 5161 Kupferberg 1906 r. (Archiwum Kraków)
  • Mapa niem. z 1936 r. (Riesengebirge)