Starościńskie Skały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Starościńskie Skały
Ilustracja
Starościńskie Skały, widok ze Strużnicy
Państwo  Polska
Położenie Rudawski Park Krajobrazowy
Góry Strużnickie
Lwia Góra
Pasmo Sudety
Rudawy Janowickie
Wysokość 718 m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Starościńskie Skały
Starościńskie Skały
Ziemia50°50′20,31″N 15°54′25,81″E/50,838975 15,907169
Starościńskie Skały, na szczycie skały widoczny kociołek wietrzeniowy (Starościańska Igła)
Widok ze Starościńskich Skał w kierunku Gór Sokolich
Lew, który obecnie znajduje się na Zaporze Złotnickiej

Starościńskie Skały (niem. Mariannenfels) – grupa form skalnych w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w paśmie Rudaw Janowickich w Górach Strużnickich, na terenie Rudawskiego Parku Krajobrazowego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Skały wznoszą się na wysokości 718 m n.p.m. w Sudetach Zachodnich, w środkowej części Rudaw Janowickch, na szczycie Lwiej Góry, wznoszącej się w ramieniu odchodzącym od Dziczej Góry w kierunku północno-zachodnim. Położone są nad Kotliną Strużnicką.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to malownicza grupa okazałych skałek o wysokości ponad 20 m zbudowanych z waryscyjskiego granitu karkonoskiego, z żyłami aplitów tworząca niewielkie skalne miasteczko w miniaturze, pełne okien skalnych, półek, fantazyjnych szczelin, filarów, iglic i skał z kociołkami wietrzeniowymi. Formy skalne powstały w wyniku erozji i denudacji, które to procesy wypreparowały w granicie fantastyczne kształty pozwalające na prześledzenie procesów geologicznych.

Wokół skał rośnie las świerkowy regla dolnego z domieszką innych gatunków drzew liściastych.

Historia zagospodarowania[edytuj | edytuj kod]

W 1822 roku księżna Maria Anna Amalie von Hessen-Homburg i jej mąż książę Wilhelm Hohenzollern, brat króla Prus Fryderyka Wilhelma III, stworzyli romantyczny park krajobrazowy, do którego zostały włączone Starościńskie Skały. Z polecenia księcia Wilhelma w okolicy skał wykonano liczne ścieżki spacerowe a w skałach wykuto schody i zabezpieczono punkt widokowy poręczą. Miejsce to na cześć żony księcia Wilhelma nazywano Mariannenfels (Skała Marianny). Na skale została umieszczona nazwa z miedzianych liter. Po napisie pozostały słabo czytelne ślady. Najwyższą skałę ozdobiono 15 maja 1822 roku żeliwną figurą lwa (stąd na mapach często oznaczana ona jest jako Lwia Góra). W Gliwicach zostało odlanych sześć lwów według projektu Theodora Kalidego z pracowni prof. Christiana Daniela Raucha z Berlina[1]. Rzeźba znajdowała się pod Starościńskimi Skałami jeszcze w latach 70. XX w., kiedy została strącona ze skalnej półki, w wyniku czego odlew pękł, a lew został pozbawiony ogona. Obecnie znajduje się w Złotnikach Lubańskich, przy drodze na zaporę Jeziora Złotnickiego[2] (kolejne stoją w Gliwicach przed Willą Caro, jedną z siedzib muzeum w Gliwicach i przed Pałacem w Judytach; pozostałe znajdują się w Niemczech). Planowane jest przeniesienie rzeźby w pierwotne miejsce[3].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na szczyt góry prowadzi szlak turystyczny szlak turystyczny niebieski (niebieski) – fragment Europejskiego Szlaku E3 prowadzący z Trzcińska na Skalnik przez Wołek.

W rejonie szczytu góry po stronie północno-zachodniej znajduje się platforma widokowa, z której w kierunku północnym rozpościera się rozległa panorama Karkonoszy, Gór Izerskich, Gór Kaczawskich i Rudaw Janowickich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Staffa M. (red.): Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, T. 5 Rudawy Janowickie, Wyd. I-Bis, Wrocław 1998, ​ISBN 83-85773-27-4
  • Rudawy Janowickie, mapa turystyczna, skala 1:25 000, Wydawnictwo Turystyczne "PLAN", Jelenia Góra 2006, ​ISBN 83-60044-45-7
  • Michał Kajca, Rudawy Janowickie – przewodnik wspinaczkowy, Konrad Burzawa, Kraków: Góry Books, 2011, ISBN 978-83-62301-16-4, OCLC 883475636.