Młyn w Bogucinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Młyn wodny
Obiekt zabytkowy nr rej. 1997/A z 19.03.1985[1]
Ilustracja
budynek zabytkowego młynu
Państwo  Polska
Miejscowość Bogucin
Adres ul. Zielona
Typ budynku młyn wodny
Rozpoczęcie budowy początek XIX wieku
Ukończenie budowy XIX wiek
Położenie na mapie gminy Swarzędz
Mapa lokalizacyjna gminy Swarzędz
Młyn wodny
Młyn wodny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Młyn wodny
Młyn wodny
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Młyn wodny
Młyn wodny
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu poznańskiego
Młyn wodny
Młyn wodny
Ziemia52°26′02,18″N 17°01′10,74″E/52,433939 17,019650

Młyn wodny w Bogucinie – zabytkowy młyn wodny, znajdujący się przy gospodarstwie rybackim "Bogucin" na ul. Zielonej w Bogucinie. Młyn ten prawdopodobnie został zbudowany na początku XIX wieku. W późniejszych czasach został on przebudowany - dobudowano wyższe kondygnacje (inny rodzaj cegieł).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego podaje, że znajdował się tu folwark z młynem o powierzchni 397 mórg. Stanowił on własność piekarza Chwałkowskiego z Poznania. Około roku 1884 folwark należał natomiast do R. Chłapowskiego z Poznania. Folwark Chłapowskiego zajmował wtenczas obszar 101,36 ha. W roku 1918 majątek o powierzchni 94 ha wraz z parkiem i budynkami nabył Stanisław Krokowski. Na zapleczu młyna postawił murowane budynki gospodarcze, tzn. stodołę, oborę. W latach późniejszych właściciel gospodarował wspólnie z synem Tadeuszem, który ostatecznie w 1937 roku otrzymał od ojca pełnomocnictwo na zarządzanie majątkiem. W tym czasie młyn pełnił ważną rolę w życiu gospodarczym rejonu, gdyż świadczył usługi dla okolicznych wsi i majątków w promieniu około 25 km i w związku z tym właściciel starał się utrzymać go w dobrym stanie technicznym.

W 1935 roku nastąpił remont młyna, przebudowa na turbinę wodną, zakup nowych urządzeń młyńskich oraz elektryfikacja budynków. Z początkiem wieku XX majątek został rozparcelowany i znalazł się w rękach niemieckich. Młyn był użytkowany do lat 50. XX wieku, a w latach 80. urządzenia młyna zostały zdemontowane podczas generalnego remontu, który nie został jednak dokończony. W okresie powojennym młyn został upaństwowiony, a później użytkowany przez Fabrykę Samochodów Rolnych "Tarpan" w Antoninku. W tych czasach mieściła się tu stylowa kawiarnia i klub fabryczny. Od 1985 roku właścicielem było Gospodarstwo Rybackie Skarbu Państwa, a od 1991 roku gospodarstwo jest w zarządzaniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w Poznaniu.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Obiekt jest chroniony pod względem konserwatorskim wpisem do rejestru zabytków 1997/A z 1985 r. Młyn jest dwukondygnacyjny, duży kubaturowo. Charakteryzuje się dwuspadowym dachem o niewielkim stopniu nachylenia połaci. Elewacja frontowa budynku skierowana jest w stronę rzeki i stawów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alfred Kanicki: Dzieje miasta wodą pisane. Racibórz: Aquarius, 1993.
  • Franciszek Jaśkowiak: Okolice Poznania – przewodnik. 1972.
  • Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i krajów Słowiańskich tom I, II i III