Maciej Puchalak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Puchalak
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1871
Mościska, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1929
Poznań, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1892-1918 (armia austro-węgierska)
1918-1927 (wojsko polskie)
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Maciej Puchalak (ur. 13 lutego 1871 w Mościskach, zm. 16 sierpnia 1929[1] w Poznaniu [2]) – podpułkownik piechoty cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

25 stycznia 1892 rozpoczął służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. W następnym roku został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty. Po tym studiował prawo we Lwowie i Czerniowcach. Od 1895 w służbie zawodowej i jako oficer Landstutmu pracował w biurach i sztabach. W 1907 ukończył Szkołę Korpuśną. W 1909 kapitan. Do 1912 dowodził kompanią. Potem służył w komendzie uzupełnień w Wiedniu. Podczas I wojny światowej w 1915 w stopniu majora dowódca batalionu na froncie rosyjskim, potem dowódca batalionu marszowego Landsturmu, batalionu polowego i zapasowego. Podpułkownik z 1918.

W Wojsku Polskim od listopada 1918, komendant Stacji Zbornej Wolska Polskiego w Bohuminie. Od 30 grudnia 1918 do 17 września 1919 roku oraz od 15 maja do 7 lipca 1920 dowodził 17 pułkiem piechoty. Na tym stanowisku 22 maja 1920 roku zatwierdzony został w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia tego roku. W międzyczasie (od września 1919 roku do maja 1920 roku) był członkiem Komisji Regulaminowej Centralnej Komisji Wyszkolenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych. 24 listopada 1920 roku ponownie w składzie Komisji Regulaminów. 15 grudnia tego roku powierzono mu pełnienie obowiązków szefa Sekcji I Piechoty w Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych MSWojsk. W 1921 ukończył kurs dowódców. 1 września 1921 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu. Od 20 marca 1922 dowódca piechoty dywizyjnej 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 16. lokatą w korpusie generałów. W marcu 1927 roku przekazał obowiązki dowódcy piechoty dywizyjnej pułkownikowi Franciszkowi Władowi, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku przeniesiony został w stan spoczynku. Osiadł w Poznaniu, gdzie zmarł 16 sierpnia 1929[3]. Był żonaty z Pauliną z domu Mandl. Odznaczony Krzyżem Walecznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ... s. 267-268 podał błędnie, że Maciej Puchalak zmarł w 1931 roku.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 29.01.1930 r.
  3. Zmarli. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 38, Nr 3 z 29 stycznia 1930. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991,
  • H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.